“பொங்கி வரும் பெரு நிலவு” – டிசம்பர் 2013 மாத மகளிர் நாவல்

டிசம்பர் 2013 காட்சிப்பிழை மாத இதழில் எனது வி.கே.ராமசாமி பற்றிய கட்டுரை “பழுத்த அனுபவம்”

நவம்பர் 2013 உங்கள் நூலகம் மாத இதழில் எனது “தவிக்கும் இடைவெளிகள்” சிறுகதைத் தொகுப்பின் நூல் விமர்சனம்.

“ஒரு இனிய உதயம்” இலக்கியத் திங்களிதழ் – நவம்பர் 2013 ல் எனது “பந்து பொறுக்கி” சிறுகதை

“இருந்தாலும் அவர்தான் பெஸ்ட்”- கட்டுரை (காட்சிப் பிழை மாத இதழ் அக்டோபர் 2013)

(எஸ்.வி.சுப்பையா)

--------------------------------- --------- -----------------------------

இவர் இந்த வேடத்தில் நடித்தபிறகு, வேறு எவருக்கும் அது எடுபடவில்லை. பொருந்தவுமில்லை. நடிகர்திலகம் உட்பட. எப்படிச் சொல்லப் போச்சு? கொச்சையாக, முணுக்கென்று அவரது ரசிகர்களுக்குக் கோபம் வருமா என்ன? கொதித்தெழுவார்களோ? அப்படியெல்லாம் இல்லை. காரணம் அவர்களும் அதை அறிவார்கள். திறமையை மதிக்கப் பழகியவர்கள். ஒவ்வொருவரிடமும் இருக்கும் அத்யந்த சிறப்புக்களை அறுதியிட்டுப் பிரித்து உணர்ந்து ரசிக்கக் கற்றவர்கள். அப்படியான எல்லோரையும் போற்றி மதிக்கவும் தெரிந்தவர்கள். அதனால் உண்மையான, தரமான பகிர்ந்துரையாடலை முறையாய் எதிர்நோக்குவார்கள். அவர்கள்தான் இன்று எல்லோரும் மூத்த தலைமுறையினராய் ஆகிவிட்டார்களே? இப்பொழுது பேசி என்ன செய்ய? கேள்வி விழுவது காதுக்குக் கேட்கிறது. அவர்களைச் சொல்வதன் மூலம் இன்றைய இளம் தலைமுறையினருக்கு, அந்தப் பழம் பெருமைகளை உணர்த்தியாக வேண்டியிருக்கிறது. காலத்தின் கட்டாயத்தை உணர்ந்து இதை இங்கே செய்தாக வேண்டிய அவசியம் இருப்பதாகவே தோன்றுகிறது.

நவீன இலக்கியத்தில், எப்படி சு.ரா. அவர்கள் வாசிப்புப் பழக்கம் ஒரு மனிதனின் சளசளப்பைப் போக்கி அவனைச் சிறந்த விவேகியாக மாற்றுகிறது என்று சொன்னாரோ, அதைப்போல பழைய திரைப்படங்கள் இன்றைய தலைமுறையினருக்குத் தரமான ரசனையையும், நல்ல திரைப்படங்களை அடையாளம் கண்டு கொள்ளும் திறமையையும், , கட்டுப்பாடான வாழ்க்கை முறையையும், ஒழுக்கத்தையும், பண்பாட்டையும், குடும்ப அமைப்பின் மேன்மைகளையும் போதிக்கும் தகுதி வாய்ந்தவை என்று சொல்ல வேண்டியதாகிறது.

ஒரு நிதானமான, சுபாவியான வாசகனாய் நின்று சற்றே உங்கள் சித்தத்தைக் கொஞ்சம் எனக்குக் கடன் கொடுங்கள். ஆர்வத்தோடு கடக்கும் வரிகளில் உங்கள் கண்களையும் சிந்தையையும் ஓட விடுங்கள். என்னதான் சொல்லுகிறான் பார்ப்போமே என்று கூடவேதான் வாருங்களேன்.

வைத்திருந்த தலைப்பாகை புஸ்ஸென்று உப்பியதுபோல் பெரிதாகத் தெரிந்தது. முறுக்கிய மீசை அளவில் சிறியதாக அமைந்து அதற்கான கம்பீரத்தைக் குறைத்தது. அதுவும் சேர்ந்து பேசினால்தான் அந்த மிடுக்கு. இதை அந்த வேஷத்தில் அவரிடம் உணர்ந்தவர்கள் இங்கே சற்றுச் சிணுங்கினார்கள். கற்பனை செய்து கோர்த்து, பாடலாய் எழுப்பும் வரிகள் லட்சியபாவத்தின் வீர்யத்தை விட, மென்மையையும், தன்மயமான நடிப்பின் அடையாளத்தையும் மட்டுமே முனைப்பாய்ப் பிரதிபலித்ததைச் சட்டென்று உணர்ந்து கொண்டார்கள். கண்களின் ஓரப் பார்வையும், பக்கவாட்டுத் திரும்புதலும், பாடலுக்கு ஏற்ற தலையசைப்பும், வைத்திருந்த மீசைக்கு உகந்த உதட்டோரச் சிரிப்பும், யாராக இருந்தாரோ அவரை முழுமையான, கம்பீரமான வீச்சோடு நூறு சதவிகிதம் முன் கொண்டு நிறுத்தாமல், அவரின் நடிப்புத் திறனை மட்டுமே முன்னிறுத்தி, பழகின ரசிகனுக்கு, அவராய்ப் பார்க்க வைத்து அந்தப் பாத்திரத்திற்கு ஒரு மெல்லிய புறக்கணிப்பை உண்டாக்கியது. இருந்தாலும் அவரது ரசிகர்கள் அதை வெளிப்படையாய்ச் சொல்லத் தயங்கினார்கள். நம்மவரை நாமளே விமர்சிப்பதா? என்று மனம் பொத்தி, கைதட்டி ஆரவாரித்து மேல் பூச்சுப் பூசினார்கள்.

அவரை விட நாம் இதை நன்றாகச் செய்திருக்கிறோமா, இல்லையா என்கிற சந்தேகத்தை, மனதுக்குள் அவருக்கே இவைகள் தோற்றுவித்தன. அவருக்குமே அப்படித் தோன்றி உறுத்தியிருக்கும்போது, காலகாலமான அவரது ரசிகர்களுக்கு நெருடாமல் இருக்குமா? சமைப்பவர்களைவிட, கைபாகத்தை உண்டு ரசித்தவர்களுக்குத்தானே தெரியும் சமையலின் வாய் ருசி? திறமையை மதிக்கப் பழக்கப்பட்டவர்களாயிற்றே அவர்கள்? அப்படிப்பட்டவர்கள், எல்லாமும் எங்களவரிடம் மட்டுமே சர்வானுபவ அடக்கம் என்பதாகக் கொள்வது கண்மூடித்தனமாகாதா? அறிவீலித்தனமாகி விடாதா? அதனால் அவர்கள் சொன்னார்கள் ஒன்று கூடி.

“இருந்தாலும் இதுல அவர்தான் பெஸ்ட்…ஒத்துக்கிறோம்…”

வெளிப்படையாய்ச் சொல்லித்தான் விட்டார்கள். பெருந்தன்மையாய் ஏற்றுக் கொள்வதுதான் திறமைசாலிக்கு அழகு. அவரது படையினருக்கும் பெருமை. பேச்சு முடிந்ததய்யா அத்தோடு…!

இதே நிலை அவருக்கு இன்னொன்றிலும் ஏற்பட்டது. அது தொழுநோயாளி முதியவராக, ஒன்பதில் ஒன்றாக அவர் பாத்திரமேற்றது. உடம்பு முழுக்க மறைத்துப் போர்த்திய போர்வையோடு, எழுந்து நடக்க இயலாமல், மெல்ல மெல்ல நோவோடும் வேதனையோடும் நகர்ந்து செல்லும் காட்சி. பார்க்கவே பரிதாபமாய்த்தான் இருந்தது. எந்த மனிதனுக்கும் இம்மாதிரியான கேடு வரக்கூடாது என்று மனசு ஆதங்கப்பட்டதுதான். நல்ல வித்தியாசம் காட்டினார். மறுப்பதற்கில்லை. நடிப்பு உயிர்மூச்சாயிற்றே…! இருந்தாலும் ரத்தக் கண்ணீரை அடிச்சிக்க முடியாதுப்பா….என்றார்கள் இங்கேயும்.

முதல் போட்டியில் முதலாமவரே முந்தி நின்றார். இரண்டாவதிலும், அந்த வேறொருவரே முன்னிலை வகித்தார். . அது நியாயம்தான் என்று இவரும்தான் புரிந்து கொண்டார். அதுதான் பெருந்தன்மை. தன் திறமைமேல் நம்பிக்கை கொண்ட ஒருவனின் தர்க்க நியாயம். காரணம் அவர்களின் ஒன்று கூடிய நாடகப் பயிற்சி. தொழில் தர்மம். ஒருவரை ஒருவர் மிஞ்சும் திறமை, முனைப்பு. அதில் அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட பிரிக்க முடியாத நட்பும் அன்பும்.

அந்தவகையில் எல்லோராலும் ஒரு மனதாக, ஒன்று கூடிப் புரிந்து கொள்ளப்பட்டவர் திரு எஸ்.வி.சுப்பையா அவர்கள். அந்த இன்னொருவர் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை, நடிகர்திலகம் அவர்கள். முன்னவர் இட்ட அந்த வேடம் தான் சுப்ரமண்யபாரதியார். பெயரை உச்சரிக்கும்போதே நமக்குள் ஒரு கம்பீரம் தொனிக்கிறதா? அதை அப்படியே கொண்டு வந்து கண் முன் நிறுத்தியவர் அவர். அந்தப் பளீரென்ற சிரிப்பை நீங்கள் உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? தீட்சண்யமான பார்வையைக் கணக்கிட்டிருக்கிறீர்களா? கண்டு அனுபவித்திருக்கிறீர்களா? நடிப்பிற்கு இலக்கணம் வகுப்பதற்காகவே இவர்களுக்கெல்லாம், இம்மாதிரியான சிரிப்பும், புன்னகையும், மென்னகையும், பார்வையும், நடப்பும், இருப்பும் கை வந்ததோ? வியந்துதான் போவீர்கள்.

நல்லா, பிரமாதமாப் பண்ணியிருக்காரேப்பா…இவர் படமெல்லாம் பார்க்கணுமே… ஆர்வம் துள்ளுகிறது என் மகனுக்கு. இதே எதிர்பார்ப்பு இன்றைய இளைய தலைமுறையினர் பலரிடமும் உள்ளதுதான். சகித்து, அமிழ்த்தி, உட்கார்த்தி வைத்துவிட்டால், பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டால், புரிந்து உணர்ந்து கொள்கிறார்களே…! நாம்தான் சொல்லியாக வேண்டும். வேறு யார் சொல்வது? உணரவைப்பது? தவறவிட்டவர்களுக்கு கண்டிப்பாக இது நஷ்டம்தான்.

சர்வ வல்லமையுள்ள, தெய்வத்தின் சாட்சியாக, நான் சொல்வதெல்லாம் உண்மை…. என்று சொல்லித்தான் ஆரம்பிக்கும் அந்த நீதிமன்றக் காட்சி. அந்தக் காலத்தில் இதைக் கோர்ட் சீன், கோர்ட் சீன் என்று கொண்டாடுவார்கள்.

உமது பெயர்?

தமிழ்க்கவிஞன் சுப்ரமண்யபாரதி…

உமக்குத் தொழில்?

எமக்குத் தொழில் கவிதை, நாட்டுக்குழைத்தல், இமைப் பொழுதும் சோராதிருத்தல்…

சிதம்பரம்பிள்ளை, சுப்ரமண்யசிவா இருவரையும் உமக்குத் தெரியுமா?

சூரியனையும், சந்திரனையும் தெரியுமா என்று கேட்கிறீரே? இருவரும் எனது இரண்டு கண்மணிகள். இவர்களை இழந்தால் பாரதி பார்வையற்ற குருடனாவான்…

இவர்கள் பிரசங்கங்களை நீர் கேட்டிருக்கிறீரா?

நான் மட்டுமென்ன, நாடே கேட்டது, நல்லுணர்வு பெற்றது…

நீர் உமது இந்தியா பத்திரிகையில் அவற்றினை வெளியிட்டதுண்டா?

ஓ! அதைவிட வேறு வேலையென்ன இருக்கிறது எனக்கு? என்னுடைய பத்திரிகை மட்டுமல்ல. இந்தியாவிலுள்ள தலைசிறந்த பத்திரிகைகளெல்லாம் அதை வெளியிட்டன…

அது அரச நிந்தனையான பேச்சென்று இந்தக் கோர்ட் கருதுகிறது..

அவர்கள் அரசரைப் பற்றிப் பேசவேயில்லை. எங்கள் நாட்டைப்பற்றியும், அதன் வருங்கால மகத்தான எதிர்காலத்தைப்பற்றியும்தான் பேசினார்கள்..

அப்போது தடை உத்தரவு அமுலில் இருந்தது..அதை நீங்கள் அறிவீர்கள் இல்லையா?

ம்…பேசிக் கொண்டார்கள்…

அதை மீறுவது குற்றம். அதனால் ஆபத்து வரும் என்று நீர் உமது நண்பர்களுக்குச் சொன்னீரா?

சத்தியப் போர் செய்யும் சுதந்திர வீரர்கள் ஆபத்தைக் கண்டு அஞ்சுவதில்லை. நாமார்க்கும் குடியல்லோம்…நமலையஞ்சோம்…

உமது பத்திரிகையில் நீர் அரசாங்கத்தைத் தாக்கி எழுதியதால் உம்மை ஓர் ராஜத் துவேஷி என்று நான் குற்றம் சாட்டுகிறேன்…

கூறிக் கொள்ளும்…நன்றாக நானூறு முறை கூறிக்கொள்ளும்…அதைப்பற்றி எமக்குக் கவலையில்லை…

சரி…நீர் போகலாம்…

போகிறோம்…..!!!

போகிறோம் என்று கூறிக்கொண்டு கைத்தடியை ஒரு முறை உயர்த்தி மீண்டும் சத்தமெழ ஊன்றி கம்பீரமாய்ச் சிரித்துக் கொண்டே பாரதியார் வெளியேறும் காட்சி அனைவரையும் மெய் சிலிர்க்க வைத்து விடும். கை தட்டல் பறக்கும் இந்தக் காட்சியில். ஒரே ஒரு காட்சியில் தோன்றினாலும் கூட படம் முழுக்க நினைக்க வைத்து விடுவார் தன் ஆழமான நடிப்பின் மூலம். பாரதியாராகவே வாழ்ந்திருப்பார் எஸ்.வி.சுப்பையா. அந்தப்படத்தில் இதைப்போல இன்னும் பல காட்சிகள் உண்டு அவருக்கு. அழுத்தம் திருத்தமாக மேற்கண்ட வசனங்களை அவர் பேசும் காட்சியும், அதற்கு அவர் காண்பிக்கும் முகபாவங்களும், கையசைவுகளும், உடல் மொழியும், இனித் தமிழ்த் திரைப்படக் காலத்தின் கடைசி நாள் வரைக்கும் இவர்தான்யா பாரதியார் என்று ஸ்தாபித்து, நினைக்க வைத்துவிட்டது எல்லோரையும். யாரேனும் மறுக்க முடியுமா இந்த உண்மையை?

கப்பலோட்டிய தமிழன் திரைப்படத்திற்கு சித்ரா கிருஷ்ணசாமி திரைக்கதை எழுதியிருந்தார். எஸ்.டி. சுந்தரம் வசனம் எழுதியிருந்தார். இன்னின்ன நடிகர்கள் இந்த இந்தப் பாத்திரமேற்கப் போகிறார்கள் என்று முடிவு செய்த பின்னால் அவர்களுக்கேற்ப எழுதப்பட்ட வசனமா? அல்லது சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட தியாகிகளின் போராட்ட குணமும், செயல் வீரமும் இவ்வாறிருந்தன என்று பறைசாற்றவென்றே அமைக்கப்பட்ட காட்சிகளுக்கு ஏற்ப எழுதப்பட்ட வசனங்களா என்று நம்மை வியக்க வைக்கும். இரண்டில் எது முந்தியது என்று ஆராய்ந்தோமானால், நல்ல காய்கறிகளை, சுவையாய்ச் சமைத்துப் போட்டவர்கள் இவர்கள் என்றுதான் நாம் நினைப்போம். சுதந்திர எழுச்சியும், தேசப்பற்றும் அழியாமல் இருக்க வேண்டுமானால் இந்தப் படத்தை எல்லாப் பள்ளிகளிலும் தவறாமல் மாதம் ஒருமுறையாவது போட்டுக் காட்ட வேண்டும் என்று அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்வேன் நான். வெறும் வியாபாரத்திற்காக எடுக்கப்பட்ட படமல்ல இது. உண்மையான தேசப்பற்றின் மீது எழுந்த அழியாத சித்திரம். பி.ஆர். பந்துலு அந்த வழி வந்த அற்புதமான இயக்குநர்.

அய்யா பாரதி, போய்விட்டாயா? சுதந்திரம் வாங்காமல் சாக மாட்டேன், சுதந்திரம் வாங்காமல் சாக மாட்டேன் என்று அடிக்கடி கூறுவாயே அய்யா…எப்படியய்யா அதை மறந்தாய்? எப்படி மறந்தாய்? நீர்தான் கம்பன், நான்தான் சோழன் என்று அடிக்கடி என்னைக் கேலி செய்வாயே அய்யா. திலகர் மறைந்தார், அரவிந்தர் துறவியானார், நீ அமரனாகிவிட்டாயா? ஐயோ…எல்லோரும் என்னை இப்படித் தனி மரமாக்கித் தவிக்க விட்டுப் போய்விட்டீர்களே…” என்று முதுமையில் சிதம்பரம்பிள்ளை தன் வீட்டில் அமர்ந்து புலம்பும் இந்த உருக்கமான காட்சியில் சுவற்றில் மாட்டியுள்ள பாரதியின் படம் உயிர்பெற்று பிள்ளையைப் பார்த்துக் கண்ணீர்விடுவதுபோலவும், இடது தோள் தலைப்பாகைத் துணியால் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு மீண்டும் படமாய்க் காட்சி ரூபமாவது போலவும் வரும் இக்காட்சியில் கரையாதவர் மனம் உண்டா? தியேட்டரில் கண்ணீர் விட்டு அழுகாதவர்தான் யார்?

கப்பலோட்டிய தமிழன் வெளிவந்த புதிதில் எதிர்பார்த்த அளவுக்குப் போகவில்லை அப்படம். பெரிய ஏமாற்றமாய் முடிந்தது. சிவாஜிக்கே அதை அவர் பலரிடத்திலும் சொல்லி வாழ்நாளெல்லாம் குறைபட்டுக் கொள்ளும் அளவுக்கு மனத்தாங்கலாகிப் போனது. நியூஸ் ரீல் போலிருக்கிறது என்றெல்லாம் விமர்சனங்கள். ஆனால் ஒன்று. அத்தனை கடுமையான உழைப்பில் அப்படி ஒரு படத்தை எடுப்பது என்பது யாராலும் இயலாது. உண்மையான தேசப்பற்று இருந்தாலொழிய அது சாத்தியமில்லை. வெறும் வியாபார நோக்கில் எடுக்கப்பட்ட படமல்ல அது. காலத்துக்கும் காக்கப்பட வேண்டிய ஆவணப் பெட்டகம்.

இப்பொழுது இப்படத்தைப் பார்ப்பவர்கள் அப்படித்தான் உருகிப் போகிறார்கள். எப்படியெல்லாம் அச்சு அசலாக, வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்று பிரமிக்கிறார்கள். இன்றும் இப்படம் பற்றி அறியாத இளைய தலைமுறையினர் பலர் உண்டு. எப்படி ஒரு கர்ணன் வந்து மீண்டும் வெற்றிக்கொடி நாட்டியதோ, அதேபோல் இந்தப்படமும் தற்போது வெளியிடப்பட்டால் அதே அளவுக்கான வெற்றியை ஒரு வேளை சந்திக்கத் தவறினாலும், நஷ்டம் ஏற்படுத்தாமல், ஒரு நல்ல காரியத்தை இந்த நாட்டிற்குச் செய்தோம் என்கிற திருப்தியையும், நிறைவையுமாவது நிச்சயம் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும்.

எஸ்.வி.சுப்பையாவைப்பற்றியதான இந்தக் கட்டுரையின் ஆரம்பத்திலேயே அவரது இந்தப் பாரதியார் நடிப்பைப்பற்றிப் பேசித் துவக்கியதற்குக் காரணம் அவரைப் நினைப்போர் எவராயிருந்தாலும், முதலில் அவர்களுக்கு நினைவுக்கு வருவது அவரது இந்தப் பாரதியார் வேடமும், நடிப்பும், அதன் அருமையான சித்தரிப்பும்தான். அதற்குப் பின் எல்லோருக்கும் பாரதியார் என்றால் சுப்பையாதான் நினைவுக்கு வந்தார். இன்றைக்கும் அது தொடரத்தான் செய்கிறது. அத்தனை ஆழமான அழியா முத்திரை அது. இதேபோல் அவருடைய அத்தனை படங்களிலும் தான் ஏற்றுக் கொண்ட கதாபாத்திரம் அனைத்திற்கும் உயிர் கொடுத்து உலவ விட்டிருப்பவர் அவர். நடிப்பைப் பிழைப்பாகச் செய்தவர்கள் அல்லர் அந்தக் கால நடிகர்கள். அதை ஆத்ம நிவேதனமாக ஏற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். உயிருக்கு இணையாகப் போற்றிப் பாதுகாத்துப் பொக்கிஷமாய் நின்றார்கள்.

1946 லேயே விஜயகுமாரி என்ற திரைப்படத்தின் மூலமாய் நடிக்க வந்து விட்டவர் என்று ஒரு செய்தி காணக் கிடைக்கிறது. சக்தி நாடக சபா, டி.கே.எஸ். நாடகசபா என்று நாடகங்களில் நடித்து, 1950 க்குப் பிறகு சிறு சிறு வேடங்களில் தொடர்ந்து நடிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார். தமிழ்த் திரையுலகின் மிகச் சிறந்த குணச்சித்திர நடிகர்களான எம்.ஆர்.ராதா, பாலையா, நாகையா, எஸ்.வி.ரங்காராவ் இவர்களின் வரிசையில் மிக முக்கியமானவராய்த் திகழ்ந்தவர் எஸ்.வி.சுப்பையா அவர்கள். அப்படியான திறமையான நடிப்பை வெளிப்படுத்திய படம்தான் பாதகாணிக்கை. நமச்சிவாயம்பிள்ளை என்கிற அந்தக் கதாபாத்திரத்தில் வந்து பெரியமனுஷத் தன்மையோடு கம்பீரமான ஆகிருதியாய், நிமிர்ந்த நன்னடையும், நேர் கொண்ட பார்வையுமாய், நரைத்து முறுக்கிய மீசை, பெரிய குங்கும சந்தனப்பொட்டு, காதில் கடுக்கன், முழுக்கைச் சட்டை, பஞ்சகச்சம் என்று படுபொருத்தமாய், தேர்ந்த நடிப்பை வெளிப்படுத்தி, வெளுத்து வாங்கியிருப்பார் சுப்பையா. அவரது கம்பீரமான தோற்றமும் அந்த அனுபவமான நடிப்பும் யாராலும் மறக்க இயலாதது. எல்லோராலும் ஏறக்குறைய மறக்கப்பட்டுவிட்ட அந்தப் படம் தமிழ்த் திரைப்படங்களில் முக்கியமான ஒன்று. அதிலுள்ள வீடுவரை உறவு, வீதிவரை மனைவி…என்ற பாடல் மட்டுமே இன்றுவரை நினைவில் உள்ளது. அந்தக் காட்சியில் நொண்டியாய் நடிக்கும் அசோகனைக் கூட ஏறக்குறைய எல்லோரும் மறந்துதான் விட்டார்கள். இம்மாதிரிப் பல முக்கியமான படங்கள் மூத்த தலைமுறை ரசிகர்களாலேயே மறக்கப்பட்டும், திரையரங்குகள், தொலைக்காட்சிகள் இவைகளும் மறந்து போய், அப்படங்களுக்கான படச்சுருள்கள் இருக்கின்றனவா இல்லையா என்கிற ஏக்கத்தை எப்பொழுதும் மூத்த ரசிகனின் மனதில் இன்றும் ஏற்படுத்திக் கொண்டேயிருக்கின்றன.

நடிகர்திலகம் சிவாஜிகணேசனுடன் பல படங்களில் நடித்துள்ளார். குறிப்பாகப் பாகப்பிரிவினை, பாலும் பழமும், பாவ மன்னிப்பு, இரும்புத் திரை, மங்கையர் திலகம், கப்பலோட்டிய தமிழன், பொன்னூஞ்சல், நீதி போன்ற படங்கள். ஜெமினிகணேசனுடன் நடித்த “காலம் மாறிப் போச்சு” திரைப்படம்தான் இவருக்குத் திருப்பு முனையாக அமைந்திருக்கிறது.

நடிப்பை விடத் தன்னை ஒரு தேர்ந்த விவசாயியாகப் பிறர் அறிவதைத்தான் பெருமையாகக் கருதியிருக்கிறார் என்று அறிகிறோம். சென்னைக்குச் சற்றுத் தள்ளியிருக்கிற காரனோடை என்கிற சொந்தப் பண்ணை இடத்தில் உள்ள அவரது நிலத்தில்தான் உழுது விவசாயம் செய்திருக்கிறார். தன்னை ஒரு நடிகன் என்று பார்ப்பதை விட விவசாயி என்று கொள்வதையே பெரிதும் விரும்பியிருக்கிறார். படப்பிடிப்பு இல்லாத நாட்களில் அங்குதான் இருந்து கழித்திருக்கிறார். பௌர்ணமி, அமாவாசை, கிருத்திகை, சஷ்டி நாட்களில் படப்பிடிப்பில் கலந்து கொள்ள மாட்டார் என்றும், விரதம் இருப்பார் என்றும், காபி, டீ அருந்துவதில்லை என்றும் கூழ் மட்டுமே கொண்டு வந்து குடிக்கும் பழக்கம் உள்ளவர் என்றும் அறிகிறோம். சிவாஜியோடு சேர்ந்து நடித்த நானே ராஜா என்ற திரைப்படத்தைப் பழைய தலைமுறையினரே பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லைதான். அதிலே சுப்பையாதான் வில்லன். முகத்திலுள்ள கள்ளமும், கோபமும், வன்மமும், ரகசியமான பழிச்சிரிப்பும் கலந்த அவரது முரணான நடிப்பு நம்மை அவர் மீது அப்படி வெறுப்பு கொள்ளச் செய்யும். அந்த அளவுக்கு சின்சியராக அந்தப் பாத்திரத்திற்கு உயிர் கொடுத்திருப்பார்.

மக்கள் திலகம் எம்.ஜி.ஆர் கூடவும் சில படங்களில் நடித்திருக்கிறார். பணத்தோட்டம், இதயக்கனி, தாலி பாக்கியம் என்று. கண்கண்ட தெய்வம், ஆதிபராசக்தி, சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன், அரங்கேற்றம், இன்னும் பல படங்கள் உண்டு., அரங்கேற்றத்தின் அய்யர் கதாபாத்திரத்தை யாரேனும் மறக்க முடியுமா? இல்லை நத்தையில் முத்து வரதாச்சாரி காரெக்டரைத்தான் விட்டு விட முடியுமா?

ஆதிபராசக்தியில் அபிராமிப் பட்டராக எத்தனை அழுத்தமான நடிப்பைக் கொடுத்தார். இவர் பாடினா அமாவாசை அன்னைக்கு என்ன, எந்த நாளிலும் நிலவு வரத்தான்யா செய்யும் என்பதுபோலல்லவா இருந்தது அந்த நடிப்பு. சொல்லடி அபிராமி பாடலை யாராலேனும் மறக்க முடியுமா? டி.எம்.எஸ். தன் கணீர்க் குரலை இவருக்குக் கொடுத்திருந்தாலும், அந்த இடத்தில் அந்தப் பாத்திரம்தானே நின்றது…! ஏதோவொருவகையில் மீண்டும் மீண்டும் அந்தக் காட்சிகளுக்காக, அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்காக, அந்தத் திரைப்படத்தைத் திரும்பவும் பார்க்கத் தூண்டும் எழுச்சியை ஏற்படுத்தினார்கள் அந்தக் கால நடிகர்கள். அதில் சுப்பையா மிக முக்கியமானவர் என்றால் மிகையாகாது.

ஜெமினிகணேசனுடன் நடித்த மணாளனே மங்கையின் பாக்கியம், பார்த்திபன் கனவு, அதில் ஓடக்காரப் பொன்னனாக வரும் அவரது நடிப்பு, ஏ.வி.எம்.மின் ராமு திரைப்படத்தில், புத்தி பேதலித்தவராகக் காட்டில் திரிந்து கொண்டிருக்கும் பைத்தியமாக வரும் அவரது நடிப்பு, இதையெல்லாம் நம்மால் அத்தனை எளிதில் மறந்துவிட முடியுமா?

பாவ மன்னிப்புப் படத்தில் ஃபாதர் ஜேம்ஸ் கேரக்டரில் எத்தனை கச்சிதம்? அண்ணா, அண்ணா என்று எம்.வி.ராஜம்மா அவரிடம் வந்து பாசத்துடன் பேசும் காட்சிகளும், அதற்கு சற்றும் குறையாத நேசத்துடன் அவர் பதிலுரைக்கும் தன்மையும், மறந்துவிடக் கூடிய காட்சிகளா அவைகள்? ஃபாதர் ஜேம்ஸ் அவர்களிடம் டிரைவராக பாலையா போய்ச் சேர்வார். இதையே பாகப்பிரிவினை படத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். அந்தப் பெரிய குடும்பத்தின் தலைவனாக இருப்பார் பாலையா. அருகில் மரியாதையான தம்பியாய் சுப்பையா நிற்பார். மனைவியாக எம்.வி.ராஜம்மா நடிப்பார். ஒரு குறிப்பிட்ட நடிகர்களையே அடுத்தடுத்த படங்களில் பார்த்திருந்த போதும், அந்தந்தக் கதாபாத்திரங்களாகவேதானே பார்த்தோம். இது பொருத்தமாயில்லையே என்று ஏதாவது ஒன்றில் தோன்றியிருக்கிறதா? எப்படிப் படத்துக்குப் படம் அப்படி உரு மாறினார்கள்? எந்த வாழ்க்கை அனுபவம் அவர்களுக்குக் கை கொடுத்தது? எது அவர்களது உடல்மொழியை மாற்றியது? என்னதான் இயக்குநர் கதை சொல்லி, காட்சிகளை விவரித்தாலும், இயக்கினாலும், இந்த அளவுக்கு அர்ப்பணிப்போடு அவற்றை முழுமையாக உள்வாங்கி, இப்படியா அதாகவே வாழ முடியும்? வாழ்ந்தார்களே…!

பாலும் பழமும் திரைப்படத்தில் சிவாஜியை வளர்த்த தந்தையாக வருவாரே?

ஊரிலிருந்த வந்த டாக்டர் ரவி, அவர் முன் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, ஆதுரமாகக் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, முகத்தில் மகிழ்ச்சியும் மரியாதையும் பொங்க, அய்யா….நல்லாயிருக்கீங்களா? என்று ஆவலாய்க் கேட்க, அந்த மரியாதையையும், அன்பையும், பாசத்தையும் புரிந்து கொண்ட பெரியவராய்….அவர் தலையைத் தடவியவாறே….பாசம் பொங்கச் சிரித்துக் கொண்டே, “நல்ல்ல்லா இருக்கேன்….”என்று அழுத்தமாக அவர் சொல்லும் அந்த ஒரு காட்சி போதுமே…மொத்தப் படத்திற்கும்…..

பாகப்பிரிவினை படத்தில் பாலையாவுக்குத் தம்பியாய் வரும் பாத்திரம் என்ன சோடை போனதா? கிராமத்தான் என்றால் அசல் கிராமத்தான் தோற்றான் போங்கள்….அந்தப்படத்தில் எவரையேனும் அப்படி நாக்கு மேல் பல்லுப்போட்டு ஒரு குறை சொல்லி விட முடியுமா? அவருக்குப்பின் அந்தப் பாத்திரத்தில் நாம் வேறு யாரையேனும் நினைத்துப் பார்க்க முடியுமா? அது அவரது உண்மையான நடிப்பிற்குச் செய்யும் துரோகமாகாதா?

இரும்புத் திரை படத்தில் சிவாஜிக்கு அண்ணன் சரவணனாக வந்து, விளாசுவாரே நடிப்பில். அப்பா, சித்தப்பா வந்திருக்காங்க….என்று பையன் மில் வாசலுக்கு வந்து சொல்ல, அப்டியா….? என்று சந்தோஷம் பொங்க அந்தச் சின்னப் பையன் கன்னத்தில் தட்டிக் கொண்டே ஆவலாய் வீடு வரும் காட்சியும், பாசம் பொங்க இருவரும் கட்டிக் கொள்ளும் காட்சியும் கண்ணில் நீர் வராதவர் யார்? ஒரு சினிமாப்படத்தில் இத்தனை தத்ரூபமா? சொந்த வாழ்க்கையின் ஒரு குடும்பம் போல், அண்ணன் தம்பிகள் போல்….எப்படி இவர்களால் இப்படி வாழ முடிகிறது. வெவ்வேறு நாட்களில், மாதக் கணக்கில் படப்பிடிப்பு செய்யப்பட்ட ஒரு கதையில், மொத்தப் படத்திற்கும் எந்தத் தடுமாற்றமும் இல்லாமல், வித்தியாசம் தெரியாமல், தொடர்ச்சி குன்றி விடாமல், அந்தக் கதாபாத்திரமாகவே எப்படி வாழ்ந்தார்கள்?

இத்தனை வருஷமா உன் காலடியிலேயே நாயாட்டமா கெடந்தனேய்யா…எந்தம்பி உன்னைப் பத்திச் சொன்னதெல்லாம் சரியாத்தான்யா போச்சு..எந்தம்பியப் பத்தி எதாச்சும் பேசினே….என்றவாறே ரங்காராவின் கோட்டை இழுத்துப் பிடித்துத் தொங்குவாரே…அந்தக் காட்சி ஞாபகமிருக்கிறதா?

எல்லாக்குழப்பமும் தீர்ந்து, முதலாளி ரங்காராவ் கடைசியில் திருந்தி, தன் மகள் வைஜயந்திமாலாவை சிவாஜிக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கையில், அந்தக் கல்யாண ஊர்வலத்தில் இரு குடும்பத்தாரும் எதிரெதிரே வந்து நின்று மணமக்கள் இவர்கள் கால்களில் விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்கிய பிறகு, முதலாளியை நோக்கி ஒரு பணிவான சிரிப்போடு பவ்யமாய் அடியெடுத்து வந்து, ரங்காராவைப் பதமாய்க் கட்டிக் கொள்வாரே, அந்தக் காட்சியை மறந்து விடுவீர்களா யாரும்?

சின்னச் சின்னக் காட்சிகள்தான் எனினும், அதனை எடுத்த விதமும், அதற்கென அமைந்த நடிகர்களும், இயக்குநர்கள் நினைத்து, கற்பனை செய்த அளவுக்கு மேலும் அல்லவா உயர்த்திக் காட்டினார்கள்?

தன் வாழ்நாளில் மதிப்பு மிக்க ஒரு நடிகராகவே இருந்து பிரிந்த எஸ்.வி.சுப்பையா அவர்கள் கடைசியாக ஒரு சொந்தப் படம் எடுத்தார். அதற்குக் கூட நட்பின் காரணமாக சிவாஜி அவர்கள் ஊதியம் பெற்றுக் கொள்ளவில்லை என்ற நல்ல செய்தி நமக்குக் கிடைக்கிறது. இன்னொரு பிறவியில்தான் அவருக்கு என் கடனை அடைக்க வேண்டும் என்று உணர்ச்சிப் பெருக்கோடு கூறினாராம் சுப்பையா அவர்கள்.

அது ஒரு வெற்றிப்படம். அமைதியான, அழகான, அடக்கமான படம். அந்தப் படத்தில் பனைமரமேறும் சாமுண்டியாக நடிகர்திலகம் நடித்திருப்பார். சுப்பையா அண்ணன் மேல் கொண்ட மதிப்பின் காரணமாக, உயர்ந்த மனிதன் படத்தில் அப்போது நடித்துக் கொண்டிருந்த நடிகர்திலகம் அவர்கள், ஏ.வி.எம். நிறுவனத்தில் பர்மிஷன் வாங்கிக் கொண்டு இடையிடையில் வந்து தாமதமின்றி முடித்துக் கொடுத்தாராம். அவ்வளவு மதிப்பு, மரியாதை.

காவல்தெய்வம் என்ற அந்தப்படத்தை மூத்த தலைமுறையினரே பலரும் பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை. சிவகுமார், லட்சுமி நடித்தது. இப்போது எங்கேனும் வந்தால், கிடைத்தால் தவறாது பார்த்து விடுங்கள். ராகவன் என்கிற ஜெயிலர் காரெக்டர் சுப்பையாவுக்கு.

எப்படி அந்தப் படத்தின் வித்தியாசமான நடிகர்திலகத்தின் சாமுண்டி வேடத்தை நீங்கள் மறக்க முடியாதோ, அதேபோல் எஸ்.வி.சுப்பையா அவர்கள் ஏற்றுக் கொண்ட ஜெயிலர் வேடத்தையும் கண்டிப்பாக நீங்கள் மறக்கவே முடியாது. அத்தனை நிதானமான, மனிதத் தன்மையுடன் கூடிய, அன்பும், கண்டிப்பும் பொழியும் ஒரு காவல்துறை அதிகாரி வேடத்தை மிகுந்த தன்னம்பிக்கையோடு ஏற்று, மிடுக்காக, பாந்தமாக, நிறைவாகச் செய்து முடித்திருப்பார். ஜெயிலர் என்றவுடன் கைதி கண்ணாயிரம் படத்தில் வந்த ஜாவர் சீத்தாராமனை உங்களுக்கு ஞாபகம் வரக்கூடும். அது, அவர் பாணியில் ஒருவகையான நடிப்பை அதில் வெளிப்படுத்தியிருப்பாரென்றால், இது என்னுடைய தனிப்பட்ட வகை நடிப்பு, எதனோடும் சேராதது, ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடியாதது, என் வழி தனி வழி என்று தன்னைக் கம்பீரமாக முன்னிறுத்திக் கொண்டிருப்பார் எஸ்.வி.சுப்பையா. அவரது இந்தப் படத்திற்கு எழுத்துலகச் சிற்பி ஜெயகாந்தன் அவர்கள்தான் கதை வசனம் என்பதை எல்லோரும் அறிவர். அவரது கைவிலங்கு நாவல்தான் காவல்தெய்வமானது என்பதும் அறியப்பட்ட ஒன்று.

மனதிற்குப் பிடிக்காத வசனங்களை, நீக்கி விடுங்கள் என்று சொல்லும் திடம் எஸ்.வி.சுப்பையாவிடம் இருந்திருக்கிறது. அது எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜி போன்ற பெரிய நடிகர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு மதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த அளவுக்கான தரமான உயரத்தில்தான் தன்னை வைத்துக் கொண்டு இந்தத் தமிழ்த் திரைப்பட உலகில் வலம் வந்திருக்கிறார் திரு எஸ்.வி.சுப்பையா அவர்கள் என்பதை அறிய முற்படும்போது நமக்கு முன்னோடியான அந்த அற்புத நடிகரின் விசேஷமான குணாதிசயங்களை நாமும் முன்னுதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டு பின்பற்ற முயற்சிக்க வேண்டும் என்கிற வகையிலான முனைப்புத் தோன்றுவதுகூட நியாயம்தானே…! ----------------------------------ushaadeepan@gmail.com

‘வந்த இடம் நல்ல இடம்” – மேகலா நாவல் – அவன் அவள் அது…! – மதுமிதாவின் மகளிர் நாவல் – உன்னிடத்தில் என்னைக் கொடுத்தேன் – ரம்யா நாவல் – இவை செப்டம்பர் மற்றும் அக்டோபர் 2013 ல் வெளிவந்தவை.

2013 தீபாவளிக்கு வெளிவந்த எனது “எல்லாம் உனக்காக” – கண்மணி நாவல் மற்றும்“ “உன்னைக் கரம் பிடித்தேன்” – பெண்கள் ரம்யா நாவல்

எனது 11-வது சிறுகதைத் தொகுப்பு “நான் அதுவல்ல” சமீபத்திய ஜூலை 2013 என்.சி.பி.எச். நிறுவனம், சென்னை வெளியீடு.

புதிய தரிசனம் மாதமிருமுறை இதழில் (செப்.1-15 தேதி) எனது “பிசிறு” சிறுகதை வெளிவந்துள்ளது.

03.09.2013 மதுரை புத்தகத் திருவிழா (தமுக்கம் கலையரங்கில்) வில் என்.சி.பி.எச் நிறுவனத்தால் வெளியிடப்பட்ட எனது 12-வது சிறுகதைத் தொகுப்பு ”தவிக்கும் இடைவெளிகள்”

இதுவரை வெளிவந்துள்ள மொத்தம் 12  புத்தகங்களில், இரண்டு குறுநாவல் தொகுப்புகள் போக, மீதமுள்ளவற்றி  ல் 10 வது சிறுகதைத் தொகுப்பு இது.      

”தவிக்கும் இடைவெளிகள்”----சிறுகதைத் தொகுப்பு-----ஆசிரியர்---உஷாதீபன்.

                   செய்யாறு தி.தா.நாராயணன்.

            

எழுத்தாளர் உஷாதீபன் அவர்களை வாசகர் உலகம் நன்கு அறியும். தொடர்ந்து சிறுகதைகளை ,குறுநாவல்களை ,நாவல்களை,கட்டுரைகளை என்று எழுதும் பன்முகம் கொண்ட திறமையாளர். நான் உணர்ந்த அளவுக்கு இவரது எழுத்துக்கள் ஜாலிக்கானதோ,பொழுதை கொல்லுவதற்கானதோ அல்ல. சிந்திக்க வைக்கும் தரமுள்ளது. இது இவருடைய பத்தாவது சிறுகதைத் தொகுப்பு என்றறிய அ.ப்.ப்.ப்.பா…!..எனக்கு மூச்சு முட்டுகிறது.. ஆமாம் ஜீவனத்துக்கு என்ன பண்ணுகிறாராம்?. ஒரு சின்ன கரு போதும் அவருக்கு, அந்த சின்ன புள்ளியை வைத்தே வாசல் முழுக்க வியாபித்துவிடும் பிரமாண்டமான அழகிய கோலமாக்கிவிடுவார் நேர்த்தியாக. இத்தொகுப்பில் இவருடைய எழுத்தில் பரவலாகத் தெரியும் தனித்தன்மை பற்றி நான் சொல்லியாக வேண்டும்.

“நியாயம் என்றால் எது நியாயம்? உங்களுக்கு நியாயமானது                                             மற்றவங்களுக்கும் நியாயமாக தோணனும்னு அவசியமா?.கட்டாயமா?. .                               மனுஷாளுக்கு மனுஷாள் மாறுபடாதா?. குணநலன்களை வச்சிதானே மனநிலை?..”--------இப்படி ஒரு பத்தி பூராவும், ஒரு பக்கம் பூராவும், ஏன் கதை முழுக்கவும் கேள்விகளாகவே, அங்கங்கே கொஞ்சம் கொஞ்சம் பதில் என்று இவரால் எப்படி எழுத முடிகிறது? என்று வியப்பாக இருக்கிறது. கேள்விகளிலேயே சுவாரஸ்யமான ஒரு கதையும் வந்து விடுகிறது, அதில் ஒரு ஆழமும் கிடைத்து விடுகிறது. அப்படிப்பட்ட திரு உஷாதீபன் எழுதிய சிறுகதைத் தொகுப்பு ஒன்றை NCBH வெளியிட்டிருக்கிறது.

“தவிக்கும் இடைவெளிகள்”---இது மேற்படி சிறுகதைத் தொகுப்பின் பெயர். 19 சிறுகதைகளை உள்ளடக்கிய தொகுப்பு. படிக்கும்போதே தெரிகிறது ஒரு சிறுகதை எழுதுவதற்கான தந்திரங்கள் அத்தனையும் இவருக்கு பிடிபட்டுள்ளன.. முடிவில்லாமல் நீண்டுகொண்டே போகிற வாழ்க்கையின் ஏதோ ஒரு தருணத்தை, காலத்தை துண்டாக நறுக்கித் தருவதுதான் சிறுகதை என்கிற சிறுகதைகளுக்கான இலக்கணத்தில் உஷாதீபனின் சிறுகதைகள் ஒவ்வொன்றும் ஒட்டிக் கொள்ளுகின்றன.. அவற்றில் உயிர்த்துடிப்பும்,மனங்களின் சுழற்சியும், விசாலமும், கண்ணீர் தெறிப்பும், சிரிப்புகளும், உறைந்திருக்கின்றன. இத்தொகுப்பில் ஒவ்வொரு கதையை வாசிக்கும் போதும், இது என் கதைதான், என் வீட்டில் இப்படித்தான் நடக்கின்றன, என்று நமக்கு தோன்றுவதை தவிர்க்கமுடியவில்லை. அத்தனையும் நடுத்தர வர்க்க மனிதர்களின் வாழ்க்கைகளே.

ஐம்பது காசை ஏமாந்து விடுவோமோ என்ற தவிப்பு, சொல்லவும் முடியாத கூச்சம், அப்படியே நடுத்தர வர்க்க மனிதர்களின் இயல்பை `மனக்கணக்கு’ கதையில் வடித்து விடுகிறார்,

`சுப்புண்ணா’ கதையில் மனம் பேதலித்த மகனை பராமரிக்கும் ஒரு குடும்பம். அவர்கள் படும் வலிகள், ஊடே அவன் முரட்டுத்தனமாய் எதையும் செய்வானோ என்கிற அச்சம். முடிவு அதிர்கிறது. செட்டான விவரிப்பு.

மரணம்..?ஒருவருடைய மரணத்தில் அவரோடு வாழ்ந்தபோது நடந்த சம்பவங்களை ,சுவாரஸ்யங்களை அசைபோட்டு, சொல்லிச் சொல்லி அழுவது இயல்பு. அவற்றை நோகநோகச் சொல்கிறார்.  `செத்தும் கொடுத்தார் சித்தப்பா” கதையில்

`சபாஷ் கணேசா’ நாம் அங்கங்கே பார்க்கக்கூடிய ஒரு மனிதர். ஏன் அது நாமாகக் கூட இருக்கலாம்.Vegabond. ஒரு வேலை செய்யாமல் கெத்தாக திரியும் மனுஷன். சரி இவரிடம் என்ன கதை இருக்கிறது?.இருக்கிறதே.கடைசியில் ஒரு உன்னதமான காரியம் செய்து பிறருக்காக வாழ்வதில்தான் வாழ்வின் அர்த்தமே இருக்கிறது என்பதில் நமக்கு ச்சே! என்று மனங்குளிர்ந்துபோகிறது..

நாக்கு என்றொரு கதை என்னை நெகிழ வைத்து விட்டது. பொதுவாகவே வயசான தாத்தா பாட்டிகள் பேரனுக்கு தின்பண்டங்களை ஊட்டும்போது  தானும் ஒரு வாய் போட்டுக்கிறதுதான். நாலு பிஸ்கட் பையனுக்கென்றால் ஒண்ணு பாட்டிக்கு. அதற்குக் காரணம் அவர்கள் தன் வாழ்நாள் முழுக்க தன் பிள்ளைகள் சாப்பிடணும்னு தன் வேட்கையை அடக்கிக் கொண்டவர்கள். இப்போது வில்பவர் போன பின்னால் ஆசையை அடக்க முடிவதில்லை. அப்படித்தான் காலம் முழுக்க தான் வாழ்க்கைப்பட்ட  தன் பெரிய குடும்பத்திற்கு விதவிதமாக செய்துப் போட்டு, தானும் சாப்பிட்டு மகிழ்ந்த மரகதம் பாட்டிக்கு நாக்கு நீளம் என்று மருமகள் திட்டுகிறாள். தன் கணவரின் வருடாந்திர திதிக்காக தன் எதிரில் மருமகள் சுட்டுப் போட்டுக் கொண்டிருக்கும் வடையும், மொறுமொறு அதிரசமும் அவளுக்கு வாயில் நீர் சுரக்க வைக்கிறது.. சாப்பிடு என்று கணவனே சொன்னதைப் போல் மானசீகமாய் உணர்ந்து, ஒரு அதிரசத்தை எடுத்து கடிக்க பேரன் போட்டுக் கொடுத்து விடுகிறான்.அதைத் தொடர்ந்து நடக்கும் ஏச்சுக்கள். நம் கண்கள் கலங்கி விடுகின்றன. சம்பவங்களும் சொன்ன நேர்த்தியும் மனசைப் பிழிகிறது..

இன்னொரு கதை `சுயம்’—கொஞ்சம் விவகாரமான விஷயம். கறவல் மாடுகளை வைத்துக் கொண்டு அவைகளே தன் உலகம் என்று வழ்ந்து வரும் பரமேஸ்வரன், மின்சாரத் துறையிலிருந்து ஓய்வு பெற்றவர். பாட்டு டீச்சரான அவர் மனைவி கொஞ்சகால யாருடனோ வாழ்ந்து விட்டு திரும்பி வந்தவள் என்கிற விஷயம் மற்றவர்களுக்கு சுவாரஸ்யமாகிறது. இந்தாளுக்கு புத்தியில்லே என்றெல்லாம் விமர்சனங்கள். ஆனால் முடிவில் அதிலிருந்து விலகி, அதிலுள்ள இன்னொரு கோணத்தைக் காட்டும் கொச்சையில்லாத செக்ஸ் கதை.

`இனம்’ என்றொரு கதை குட்டித் துணி தலையணையைத் தோளில் இருத்தி அதன் மேல் தையல் மிஷினை ஏற்றி,தெருத்தெருவாய் சுற்றி தைக்கும் தொழிலாளி ஆறுமுகம் வேலையில் சுத்தம், நேர்மை போன்ற அவன் பண்புகளால் அந்தக் குடும்பத்தலைவனை ரொம்பவே பாதித்தான். அவன் மீது இரக்கம் கொள்ளும் கணவன் அவனுக்கு பேங்க் லோனுக்கு ஏற்பாடு செய்யலாமா? என்று யோசிக்கிறான். மனைவி உபத்திரவம் வேண்டாம் என்று தடுத்து விடுகிறாள். கையறு நிலை. அவன் வாழ்வு மேம்படாதா? என்று நினைக்கிறார். ஒருநாள் ஆறுமுகம் வந்து நன்றி சொல்லுகிறார். உங்களால்தான் கஷ்டமில்லாமல் நாலு ஊர்களுக்குப் போய் சம்பாதிக்க முடிகிறது என்கிறான். பார்த்தால் தான் ஸ்கூட்டர் வாங்கியபின் உபயோகமில்லாமல் கிடந்த தன்னுடைய பழைய சைக்கிளை மனைவி தூக்கி அவனுக்கு இனாமாக கொடுத்து விட்டிருக்கிறாள். அவளுடைய மன விசாலத்தைக் கண்டு அவருக்கு குபீரென்று பூரிப்பு. கூடவே லேசாய் ஒரு உறுத்தல் தனக்கு அந்த யோசனை வரவில்லையே என்று.. கதையின் கட்டுக்கோப்பும், நடையும்…நான் ரசித்துப் படித்தேன்.

வயதான தாயை பராமரிக்கும்போது நுணுக்கி நுணுக்கு எத்தனை விஷயங்களைப் பார்க்கவேண்டியிருக்கிறது. படித்து முடிக்கும்போது வாழ்ந்து முடித்த நிறைவு ஏற்படுகிறது. உணர்வுகள் கதையில்.

பையனை பொறுப்புடனும், தன் பணியில் ஒரு ஈடுபாட்டோடு செய்ய வேண்டுமே என்ற கவலையோடு, மகனுக்கு கற்றுத்தரும்( திட்டி)  தந்தையும், அவனை ஏன் சும்மா திட்றீங்க என்று மகனுக்காக மல்லுகட்டும் மனைவியும் அச்சு அசலாய் என் வீட்டில் நடக்கிறது. ஏன் எல்லாருடைய வீடுகளிலும் தான்.இது `கேள்விகள்’ கதை.

விட்டதடி ஆசை என்ற கதையில் கல்யாண்மாகி புதுக்குடித்தனம் போக வாடகைக்கு வீடு பார்க்கப் போகும் போது, அங்கே எதிர் போர்ஷன் பெண் பலவீனப்பட்டு சிருங்கார சமிக்ஞை காட்டுவதும், அதைப் பிடிக்காத அந்த ஆண் ஒதுக்கிவிட்டு வெளியே வந்து விடுதலும் சற்று வலிந்த கற்பனையாய் பட்டது. முதல் பார்வையிலேயே ஒரு பெண் அந்தளவுக்கு இறங்கி வருதலும்,இளைஞனான அவன் கொஞ்சமும் சலனப் படவேயில்லை என்பதில் சற்று மிகை தெரிந்தது.              

தவிக்கும் இடைவெளிகள் என்ற கதை அருமை…அருமை…மனம் லயித்தது. சாஃப்ட்வேர் அடிமைகளாக சேர்ந்து, கைநிறைய சம்பாதித்து, கெத்தாக திரியும் மகன்களைக் கொண்ட தகப்பன்களுக்கெல்லாம் ஏற்படும் அனுபவம். அட்வைஸ் தருவதால் மகன்களிடம் செல்லாக் காசாகிவிடும் தகப்பன்கள். ஆனால் எந்த  மனைவியும் அட்வைஸ் தருவதில்லை. பச்சோந்திகளாய் கட்சிமாறி அவனுடன் அரட்டையடிக்கப் போய் பிள்ளைகளுக்குப் பிடித்த அம்மாவாக இருக்கிறார்கள். தலைமுறை இடைவெளி.

           இப்படி இவருடைய கதைகளில் மத்தியமர்கள்தான் உலாவருகிறார்கள். கேள்விகளின் மூலம் சுவாரஸ்யமாய் போதிக்கிறார்கள். வாழ்க்கைப் பாடத்தை கற்றுத்தருகிறார்கள். படிக்கும்போதே வாழ்ந்த நிறைவு. தமிழ் சிறுகதைகளுக்கு இத்தொகுப்பு  ஒரு ப்ளஸ். இன்னொரு ப்ளஸ் அதன் இலக்கியத்தரம். வாசகர்களுக்கு என் அப்பீல், இதை வாங்கிப் படியுங்கள்.

  

           

காட்சிப்பிழை–தமி்ழ் சினிமா ஆய்விதழ் செப்டம்பர் 2013-ல் பழம்பெரும் நகைச்சுவை நடிகர் திரு ஏ.கருணாநிதி பற்றிய எனது கட்டுரை

“வெட்டி ஆபீசர்”–தளம் கலை-இலக்கியக் காலாண்டிதழில் (ஜூலை–செப் 2013) எனது சிறுகதை.

 

 

 

மீசை முருகேசன் இன்று மீசையை மழித்திருந்தான். ஐநூறு கி.மீ. தள்ளி வந்து இங்கு இப்படி உட்கார்ந்திருப்போம் என்று நினைக்கவேயில்லை. அன்றைய நிலவரப்படி அவன் எங்கிருக்கிறான் என்று யாருக்கும் தெரியாது.அப்படிப் பார்த்தால் அவன் ஊரை விட்டு வந்தே இரண்டு வாரத்திற்கு மேல் ஆகிப்போனது. எங்கெங்கோ சுற்றிவிட்டு அப்படி அப்படியே வந்து கொண்டிருக்கிறான் ஒரு நாடோடியைப்போல.

சொல்லப் போனால் இன்றைய தேதியில் அவன் ஒரு அசல் நாடோடிதான். அவனுக்கென்றுதான் யாருமேயில்லையே? இருக்கும் சொந்தங்களும் உதறிவிட்ட பின்பு அவர்களை எப்படி இன்னும் நெருக்கமாக நினைத்துக் கொண்டிருப்பது? ஏதோவோர் விரக்தியில் அவன் இப்படிக் கிளம்பியிருந்தான். விரக்தியென்ன? தான் இருந்தால் என்ன செத்தால்தான் என்ன? யார்தான் கண்டு கொள்ளப் போகிறார்கள்? செத்தால், தான் ஒரு அநாதைப் பிணம்தான். எனக்கென்றுதான் எந்தவொரு முகவரியும் இல்லையே? முகவரி இல்லாதவன் தன்னுடைய பயணத்தை மட்டும் எப்படி வரித்துக் கொள்ள முடியும்? அவன் எங்கு போனான், என்ன ஆனான் என்று யார் கவலைப் படப் போகிறார்கள்? இன்னைக்கு இங்கே போகிறேன், அப்டியே நாளைக்கு அந்த ஊருக்குப் போயிட்டு நாளைக் கழிச்சு ஊருக்கு வந்துடுவேன் என்பதுபோல் யாரிடம் அவன் சொல்ல வேண்டும்?

பாண்டிச்சேரி போய்விட்டு அந்த ரூட்டில் சென்னையை நோக்கி வருவோம் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. நீளநெடுஞ்சாலைல நெட்டுக்க அப்டியே போகவேண்டிதான் என்று சொன்னார்களே என்று அதையும்தான் பார்ப்போமே என ஏறி உட்கார்ந்து விட்டான். பிறகுதான் அவனுக்கே தெரிந்தது. எதுக்கு இறங்குவானேன் என்று ஒரு ஆயாசம். ஒரு மணி நேரப் பிரயாணத்திற்குப் பின் மனதில் அந்த எண்ணம் உதித்தது. வண்டியை ஒரு அத்வானக் காட்டில் நிறுத்தினார்கள். சுற்றிலும் வெறும் பொட்டல். கண்ணுக்கு எட்டிய வரை. சர் சர்ரென்று வண்டிகள் ஒன்று மாற்றி ஒன்று போகவும் வரவுமாய் இருந்தன. டிபன் சாப்பிடச் சென்றவன் வேண்டுமென்றே அப்படியே இருந்து விட்டான். கண்டக்டர் சுற்று முற்றும் அரக்கப் பரக்கப் பார்ப்பது சாப்பிடும் இடத்திலிருந்து தெரிந்தது. சார் போகலியா என்று யாரோ அவனைக் கேட்டது போல்தான் இருந்தது. வேறொரு ஆளை என்பது பிறகுதான் தெரிந்தது. அந்த ஆள் கிளம்பிப் போனதும் வண்டி புறப்பட்டு விட்டது. உள்ளே டிக்கெட்டுகளைக் கணக்கு வைத்திருந்தானானால் குறைந்திருப்பதைக் கண்டிருக்க முடியும். அப்படிச் செய்யவில்லை போலிருக்கிறது. அதுவும் நல்லதுக்குத்தான். காசைக் கொடுத்து விட்டு வெளியே வந்தவன் நகர்ப்புறம் எந்தப் பக்கம் என்று பார்த்தான். அதற்கு எதிர்த்திசையில் நடக்க ஆரம்பித்தான். வண்டி வந்து கொண்டிருக்கும்போதே ஒரு சின்ன ஊர் எதிர்ப்பட்டதுபோல் இருந்தது. அதை நினைவில் வைத்து இன்றைய பொழுது அங்கேதான் என்று முடிவு செய்து கொண்டான்.

பான்ட் பாக்கெட்டைத் தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டான். மீதிப் பணம் தட்டுப்பட்டது. இடுப்பைச் சுற்றிக் கையால் தடவினான். அரணாக்கயிறில் அந்தச் சங்கிலி வளையமாகச் சுற்றப்பட்டிருப்பது பாதுகாப்பாக இருக்கிறதா என்று நுனியைத் தடவினான். சற்றே தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைச் சரி செய்து விட்டுக் கொண்டான். அப்படித் தான் செய்வதே யார் கண்ணிலேனும் படுகிறதா என்று பார்வை போனது. புது ஊரில் வேட்டைதான் அவனுக்கு. ஏதோ கூட்டம் முடிந்து வந்த சனக் கும்பலில் இருண்டு கிடந்த பவர் கட் கும்மிருட்டுத் தார் ரோட்டில் ஏற்கனவே பார்த்து வைத்திருந்த வழியில் பறித்த சங்கிலியோடு பதறப் பதற ஓடினான். இப்போது நினைத்தாலும் கொஞ்சம் உதறத்தான் செய்கிறது. இன்னும் பயமற்ற தன்மை வரவில்லை. தான் இந்தத் திருட்டுத் தொழிலுக்கு உகந்த ஆள்தானா என்ற சந்தேகம் இன்னும் தன்னிடமே இருந்து கொண்டிருக்கிறது. பிரியமில்லாமலதான், ஏதோ அசட்டுத் தைரியத்தில்தான் செய்துகொண்டிருக்கிறோமோ என்று அவனுக்கே அடிக்கடி தோன்றிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.

கொஞ்ச தூரத்தில், திருப்பத்தில் போலீஸ் ஸ்டேஷன். உதறலெடுத்து ஒன்றுக்கு நெருக்கியது. வெகு நிதானத்தோடு நடந்து கடந்த சாமர்த்தியத்தை நினைத்தால் ஆச்சரியம்தான். கையில் ஏற்கனவே வைத்திருந்த தினசரியோடு கவனமாகப் படிப்பதுபோலவே தலை குனிந்த மேனிக்கு எப்படி அத்தனை தூரம் கடந்து வந்தோம். சட்டென்று வந்த ஒரு நகரப் பேருந்தில் ஏறி அப்பாவியாய் அமர்ந்து அது நிலையத்தை அடைந்த போது எந்தவொரு முடிவுமில்லாமல் கிடைத்த வேறொரு பஸ்ஸில் மறுபடியும் ஏறி அமர அது அவனை இப்படிக் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறது…..கடவுளே உதவி செய்தது போல் புதிய நகரத்தில் லட்டு மாதிரி ஒரு பொருள் கிடைத்தது அதிர்ஷ்டம்தான்.

சங்கிலி நல்ல கனம். குறைந்தது ஏழு எட்டுப் பவுனாவது தேறும். ராமையாவிடம் சொல்லித்தான் விற்றுத் தரச் சொல்ல வேண்டும். அவர்தான் சரியான ஆள். உருக்கியோ, பெருக்கியோ விற்றுவிடும் சாமர்த்தியம் அவருக்கு மட்டும்தான் உண்டு. என்ன செய்தேன் என்று எதுவும் சொல்ல மாட்டார். அதெதுக்குடா உனக்கு? இந்தா பிடி காசை… என்பார். பட்டுப் பட்டென்று கைக்குக் காசு வருவது உறுதி. கையில காசு வாயில தோசை. அதனால்தான் திரும்பத் திரும்ப அவரிடமே போய் நிற்க வேண்டியிருக்கிறது. சொன்ன நேரத்துக்கு, நாளுக்கு, அவர் தப்பியதே இல்லை. தப்புச் செய்வதிலும், ஒரு நேரந் தவறாமையும், கடமையுணர்வும், காரியக் கெட்டியும் அவரிடம் இருப்பது கவனிக்கத் தக்கது. அதுதான் இவனை உறுத்துகிறது. தப்பென்ன தப்பு? யாரையும் காட்டிக் கொடுத்தால்தானே தப்பு சாதாரண ஜனங்கள் பழம் நகையைக் கொண்டு கொடுப்பதுபோல் நானும் கொடுக்கிறேன். வாங்கிக் கொள்கிறார். அவர்கள் புது நகையை வாங்குகிறார்கள். நான் துட்டு வாங்கிக் கொள்கிறேன் அவ்வளவுதானே…! நின்ற இடத்திலேயே இது சாத்தியமாகிறது அவருக்கு. தனக்கு அப்படியில்லை. அங்கங்கே கை வைத்துத்தான் வண்டி ஓடுகிறது.

அதென்னவோ இந்தத் தொழில் ஆரம்பித்த நாளிலிருந்து கையில் பணம் நன்றாய்த்தான் புரளுகிறது. பிக்கலில்லை…பிடுங்கலில்லை. இது நாலாவதோ, அஞ்சாவதோ….ஒரே ஊரில் இருந்தால்தானே சந்தேகம். நூறு கிலோ மீட்டர் தள்ளித் தள்ளிப் போய், தொழில் செய்தால் எவனுக்குத் தெரியப் போகிறது? இன்றுவரை தெரியவில்லை. அவ்வளவுதான். கொஞ்ச நாள்தான் ஆகிறதென்றாலும் செழிப்புதான். இன்றுவரை வண்டி ஜமாதான்.

அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச் சங்கிலி பறிப்பு என்கிற செய்தியைப் படிக்கத்தான் நேர்ந்தது. அதில் ஒன்றில் மட்டும்தான் தான் திருட்டு நடத்திய இடம்பற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அதையே, தான் மறுநாள் வெளியூரில் வைத்துத்தானே படித்தோம். ஆனால் அது தான் செய்த திருட்டு போல் இல்லை. தன் திருட்டுதானோ என்று சந்தேகமும் வரத்தான் செய்தது. செய்தியில் அத்தனை தெளிவில்லை. நல்லவேளை, படிப்பில்லாவிட்டாலும், இந்தமாதிரிச் செய்தி விஷயங்களையாவது மெது மெதுவாய்ப் படித்துப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறதே என்று ஆறுதல் பட்டுக் கொண்டான். தான் கூகை இல்லை. அந்தவரைக்கும் சற்று திருப்தி. இவ்வளவு அருகில் அங்கிருக்க வேண்டாம் என்றுதானே உடனே பஸ் ஏறியது. இடம் மாறுவதில்தான் வசதி. எங்கிருக்கிறோம் என்றே யாருக்கும் தெரியாமல் போவது அதைவிட வசதி. தான் இருந்தால் என்ன, செத்தால் என்ன? எவனுக்குத் தெரிய வேண்டும்? யார் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் விடப் போகிறார்கள்?

இதுவரை நடத்திய ஐந்து திருட்டுக்கும் பணம் கொடுத்தது ராமையாதான். அது ஒன்றுதான் தவறு போல் இன்றுவரை தோன்றி, உறுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது. அதென்னவோ வேறு யோசனை தோன்றவேயில்லை. இப்போதுதான் மனம் சுதாரிக்கிறது. ஆளை மாற்ற வேண்டும். ஒருவரையே நம்பி இருப்பது என்றைக்கானாலும் காட்டிக் கொடுத்துவிடும். பிறகு எல்லாத் திருட்டுக்களும் தெரிந்து போகும் வாய்ப்பு உண்டு. திருச்சி பெரிய கடை வீதியில் ஒருத்தர் இருப்பதாக மூளைச்சாமி சொன்னான் அன்று. தான் அதைச் சரியாகக் காதில் போட்டுக் கொள்ளவில்லை. உண்மையிலேயே அவன் மூளைச்சாமிதான். இல்லையென்றால் அவன் காரியங்களை அப்படிக் கவனமாய்ப் பார்ப்பானா? அதற்குப் பிறகு அவன் என்ன ஆனான்? ஆளையே பார்க்க முடியவில்லையே? எங்காவது வேலைக்குச் சேர்ந்து விட்டானோ?

களவாடிய வெள்ளிக் குத்துவிளக்குகளை அங்குதானே கொண்டு சென்று விற்றதாகச் சொன்னான். அங்கு தங்கமும் செல்லுபடியாகுமா என்று தான் கேட்டபோது அதற்கு என்னவோ சொல்லி மழுப்பிவிட்டான். தான் அந்த இடத்தைத் தெரிந்து கொள்வதில் அவனுக்கு விருப்பமில்லை என்பதுபோல.

இம்முறை அங்கு சென்றால்தான் என்ன? அவனுக்குத் தெரியாமல், அவன் பெயரைச் சொல்லாமல் நாமாகச் சென்று தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியதுதான். அப்படியானால் இன்று இங்கு ஏன் இப்படி அலைய வேண்டும்? பேசாமல் கிளம்பிய திசையிலேயே சென்னைக்குச் செல்ல வேண்டியதுதானே? அங்கு போய் வழக்கமாய்த் தங்கும் மேன்ஷனில் ஒரு இரவைக் கழித்துவிட்டு, பிறகு ஊருக்குத் திரும்ப வேண்டியதுதான். அதுதான் சரி. ஆனால் அதுவரை இந்தச் சங்கிலி தன்னிடம் இருப்பதோ, தான் பாண்டிச்சேரியிலிருந்து வருவதோ, யாருக்கும் தெரியக் கூடாது.

குறிப்பாக சன்யாசிக்கு. அவன்தான் போலீஸ் இன்ஃபார்மர். எப்படியாவது போலீஸில் சேர்ந்து விட வேண்டும் என்று துடித்துக் கொண்டிருப்பவன். மொத்த செலக் ஷனின்போது அப்படியே உள்ளே நுழைந்து விட வேண்டும் என்பது அவன் எண்ணம். தான் ஏதோ நகை செய்பவரிடம் வேலை பார்ப்பதாகவும், வாங்குவதும், விற்பதுமான வேலைகளில் கிடைக்கும் கமிஷனைக் கொண்டு பிழைப்பு நடத்திக் கொண்டிப்பதாகவும்தான் அவன் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான். அந்த நினைப்புக்கு பங்கம் வந்து விடக் கூடாது. தன் அரையோடு ட்ரவுசரின் உள்ளே மறைந்திருக்கும் அது அப்படியே இருக்கட்டும். எந்த நிலையிலும் அதை அங்கிருந்து அகற்றக் கூடாது. ஊர் போய்ச் சேரும் வரை அதுதான் அதற்குப் பாதுகாப்பான இடம்.

இந்த எண்ணத்திற்கு முருகேசன் வந்தபோது மீண்டும் திரும்பி சட்டென்று சென்னைக்குச் சென்று விட்டால் என்ன என்று நினைத்தான். நினைப்பினூடே ஏதோவோர் ஊருக்குள் நுழைந்து விட்டது தெரிந்தது.. கலைந்திருந்த முடி பரட்டையாய் இருப்பதும், அந்த அழகோடு சன்யாசி முன் போய் நிற்பது ஆகாது என்றும் தோன்றியது அவனுக்கு. அங்கிருந்த ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.

கட்டிங்கா…சேவிங்கா…என்று சலூன்காரன் கேட்டதற்கு ஏதோவோர் நினைப்பில் ரெண்டுந்தான் என்றான். பிறகுதான் மழித்த மீசையைக் கண்ணாடியில் பார்த்தவாறே இல்ல ப்ரதர்…கட்டிங் மட்டுந்தான் என்றான்.

வழக்கத்திற்கு மாறாகத் தன்னை ஒருவன், அதுவும் தன் ஊரில் ப்ரதர் என்று கூப்பிட்டது அவனை உறுத்தியதோ என்னவோ, கண்ணாடி வழியே முகத்தை அவன் பார்த்த விதம் இவனைத் துணுக்குறச் செய்தது. தலையைச் சற்றே குனிந்து கொண்டபோது சர்சர்ரென்று தலையில் தண்ணீர் அடிக்க, போனவாரம் எங்கெங்கோ சுற்றிவிட்டு, வீடு வந்து சேர்ந்தபோது பக்கத்து வீட்டு மல்லிகா அம்மாவோடு நெருக்கமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தது அந்த நேரத்தில் அநாவசியமாய் முருகேசனுக்கு ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

மல்லிகா அவனைக் குறி வைக்கிறாளோ என்று கொஞ்ச நாளாகவே தோன்றிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. எந்தத் தகுதியை வைத்து தான் அவளோடு பழகுவது? ஒரு உறுதியான வேலையில்லாமல், செய்யும் கமிஷன் நகை வேலையிலும் ஸ்திரப்பட முடியாமல்,(இது கமிஷன் நகை வேலையா? திருட்டல்லவா? தெரிந்தால் மூஞ்சி பார்க்க மாட்டாளே) மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி, இதுவரை யாரும் அறியாத, தன் மனசுக்கே இன்னும் பொருந்தி வராத, விளையாட்டுத் தனமாய் ஏதோ செய்து கொண்டிருக்கிறோமோ என்று அடிக்கடி இன்னும் தோன்றி உறுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது.

உனக்கு சேர்க்கை சரியில்லை நீ என்னோடு பேசாதே, என்னப் பார்க்க வராதே…என்றாள் ஒருநாள். அதிர்ந்து போனான். அப்படியே அவள் மடியில் விழுந்து அழ வேண்டும்போல் இருந்தது. அன்றே அதைச் செய்திருந்தால் ஒருவேளை மன்னித்திருப்பாளோ என்னவோ? தானும் கூட ஒழுங்காய் நகைக்கடை கமிஷன் வேலைக்குச் சென்றிருக்கலாம். எல்லாம் மாறி விட்டது. அவள் சொன்னது சரிதான். அந்தச் சடையாண்டி கண்ணில் பட்டதால் வந்த தோஷம். இப்டிக் கமிஷனுக்குக் கையக் கைய நீட்டிக்கிட்டு எத்தன காலத்துக்கு இருக்கப் போற…? என்னோட வா…சொல்றேன் என்றான்.

ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமான அந்தக் கோயில் உண்டியல் திருட்டு இன்றுவரை கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. என்ன பெரிய காசு சேர்ந்திருக்கப்போவுது என்று விட்டுவிட்டார்களோ என்னவோ? ஆனால் ஐயாயிரத்துக்குக் குறையவில்லை அன்று. இருவரும் பங்கு போட்டுக் கொண்டார்கள். படு ஜாலியாகச் சுற்றினார்கள். நாகர்கோயில் தாண்டி அந்தச் சிற்றூரில் அந்தத் தேதியில் அவன் இருப்பான் என்று எந்தக் கொம்பனாலும் கண்டுபிடிக்க முடியாது. ஆனால் சடையாண்டி அங்கு நடந்துகொண்டதுதான் இவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை.

யே…! கேரளாக் குட்டிகடா….ஒருவாட்டி வந்து பாரு… அப்டியே ஊருக்கு இழுத்திட்டுப் போயிடுவமான்னு இருக்கும்…என்று வம்படியாய்க் கூட்டிக் கொண்டு போனான். அவன் ஆசை காட்டியதில் இவனும் நுழைந்துதான் விட்டான். ஆனால் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்ததும்தான் மனசு விட்டுப் போனது. எனக்குப் படிக்கணும்…அதுக்குக் காசு வேணும்…அதனாலதான் வந்திருக்கேன்…என்று கண்ணை மூடிக்கொண்டு படுத்துக் கொண்டது அது. இவனுக்கு காமாட்சி ஞாபகம் வந்தது. அத்தை பெண் காமாட்சி படிக்கணும், படிக்கணும் என்று இப்படித்தான் அடம் பிடித்தது. நீ படிச்சி என்னாடி செய்யப்போற…இந்தா இருக்கான் பாரு, முருகேசன் அவன் கையப்பிடிச்சிக்க…எல்லாம் அவன் பார்த்துக்குவான்….என்று வெறும்பயலாய் நின்ற அப்போதே இவன் மீது அப்படி ஒரு நம்பிக்கை வைத்து சொன்னது அத்தை. ஆனால் அத்தைக்கு இருந்த நம்பிக்கை மாமாவுக்கு இல்லாமல் போனதுதான் துரதிருஷ்டம். இவனுக்குத்தான் துரதிருஷ்டம். காமாட்சிக்கல்ல.

போயும் போயும் இந்தக் காலிப்பயலுக்கா என் பொண்ணைக் கொடுப்பேன்….என்று அவர் அன்று சொன்ன அந்த வார்த்தை இன்றுவரை அவன் மனதை விட்டு அகலவேயில்லை. அது அவன் கேள்விப்படாத வார்த்தை. ஆனால் படு கேலியானது, கேவலமானது என்பது மட்டும் புரிந்தது. அவனைத் தெருவில் எதிர்கொள்ள நேரும்போதெல்லாம் கூட அந்த வார்த்தையை அவர் வாய்விட்டு முனகுவதை அவன் புரிந்திருக்கிறான். அவனுக்காக மட்டும்தான் அவர் அந்தத் திட்டுதலை உபயோகப்படுத்துகிறார் என்று தெரிந்தது. அது ஒருவகைக் கேவலமான, கேலியான இகழ்ச்சி என்று பிறகுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது. அந்தப் புரிதலுக்கு ஆதாரமாய் ஒருவனைப் பார்த்து, அவன் நிலையையும், தன் நிலையையும் பொருத்திக் பார்த்துக் கொண்டுதான் அதன் வீர்யம் அறிந்து கொண்டான் முருகேசன். மனசை வதைத்தது அவனுக்கு. பேர் சொல்லும்படி தனக்கு வழிகாட்ட ஒருவரும் இல்லாமல் போனார்களே என்று சமயத்தில் வருந்துவது உண்டு. ஆனாலும் அந்தப் பழிச்சொல் அவன் மனதை விட்டு அழியவே மாட்டேன் என்கிறதே?காமாட்சிக்கு முன் சொல்லப்பட்ட வார்த்தையல்லவா அது? அதனால்தானோ தன்னை இந்தளவு தாக்குகிறது?

அவ வாழ வேண்டாமா? இவனோட சேர்த்துவிட்டா இவளையே ஊருக்கு வித்துட்டுப் போயிடுவான் அவன். இப்டி ஒரு நெனப்பு வச்சிருக்கியா நீ…நல்லவேள எங்காதுல விழுந்திச்சி…இல்லன்னா எம்பொண்ணையே பேசாம அவனோட ஓடிப்போன்னு அனுப்பிச்சிருப்ப போலிருக்கே…. என்று சொல்லி விஷயம் விபரீதம் ஆகிவிடும் போலிருக்கிறது என்று அவராகவே பயந்து கொண்டு காமாட்சியை அவசர அவசரமாக விழுப்புரத்திலிருந்து வந்த ஒரு வரனுக்கு முடித்து விட்டார். படிக்கணும், படிக்கணும் என்று சொன்ன காமாட்சியின் கனவில் மண் விழுந்தது.

உண்மையில் காமாட்சியைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டு அவளை எப்பாடுபட்டாவது படிக்க வைக்க வேண்டும் என்றுதான் லட்சியமாய் நினைத்திருந்தான் முருகேசன். அவளை அடைந்திருந்தால் தன் வாழ்க்கை எத்தனை அழகாகத் திசை மாறியிருக்கும். அந்த விரக்திதான் தன்னை இப்படி மாற்றிவிட்டதோ என்று தன்னையே கேட்டுக் கொள்வான். காமாட்சியின் அழகில் முருகேசனுக்கு அப்படி ஒரு மயக்கம். ஒரு சின்ன வேலையில் இருந்திருந்தால் கூட மாமா நம்பி இருப்பார். எப்படியாவது ஏதாவது ஒரு நகைக்கடையில் உட்கார்ந்துவிட வேண்டும் என்றுதான் முயற்சி செய்தான் அவன். எட்டாம் வகுப்பு வரை படித்துத்தான் என்ன பயன்? ஒரு சின்னக் கூட்டல் கழித்தல் கணக்குக் கூடத் தெரியாமல் எல்லாமும் மறந்து மண்ணடித்தல்லவா போய்க்கிடக்கிறது? பிறகு எப்படி நகைக்கடையில் வேலை பார்ப்பதாம்?

இந்த ஆறு மாடிக்கும் இருக்கிற ஸ்டாஃப்களுக்கு காபி, டீ எடுத்திட்டுப் போகணும்…கஸ்டமர்ஸ்வந்தாஅவுங்களுக்கும்சப்ளைபண்ணனும்…யூனிஃபார்ம் தந்துருவோம்…அதைத்தான்போட்டுக்கணும்… .தலையெல்லாம் இப்டி இருக்கக் கூடாது. நல்லா ஒட்டக் கட் பண்ணி, படியச் சீவி, டீசன்டா இருக்கணும்…சம்மதமா, சம்மதம்னா இந்த வேலைதான் உனக்கு…நாளையிலேர்ந்து வா…என்றார் அந்தக் கண்டி ஜூவல்லரிக்காரர். சரி என்று அப்போதைக்கு அதையாவது ஒப்புக் கொள்ள மனம் வந்ததா? காபி, டீ சப்ளை பண்ணனுமாமுல்ல? நானா அதுக்கு ஆளு? எடுபிடி செய்றதுக்கா இருக்கேன்? நா நாலு ஆள வச்சி வேலை வாங்குவன்யா….என்னப்போயி எடுபிடி வேலைக்குக் கூப்பிடுற….? என்று வெளியில் வந்து தலையைச் சிலுப்பிக் கொண்டு கடையைப் பார்த்து நிமிர்ந்து கூறி விட்டு வந்து விட்டான். தன் தலை யாருக்கும் வணங்காது என்று அப்போதுதான் புரிந்து கொண்டான் முருகேசன்.

கல்யாணம் நிச்சயம் ஆனபின்னாடி ஒரு நாள் மாரியம்மன் கோயிலில் வைத்துத்தான் சொன்னாள் காமாட்சி. அந்த வேல அப்பா உனக்காகச் சொன்னதுதான். யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம்னு கேட்டுக்கிட்டு, சொல்லி வச்சிருக்காரு…நீயானா முறைச்சிக்கிட்டு வந்திட்டே…அம்மா அழுத அழுகைல அப்பா இறங்கி வந்துதான் கெடந்தாரு…சரி போகட்டும், பொண்ணு உள்ளுரோட கெடக்கும்னு ஒரு இளகின நெனப்பு வந்திச்சி அவருக்கு…நீதான் அதைக் கெடுத்துக்கிட்டே…இதச் சொல்லலாம்னா நீதான் ஊருலயே இருக்கிறதில்லியே…! ஊர் சுத்திக் கழுத…..திட்டினாள் காமாட்சி. அது கூட அன்று அவனுக்கு இதமாகத்தான் இருந்தது. அவள் வேறோருவனுக்கு நிச்சயமாகிவிட்ட பின்பும் ஏனோ அன்று அவள் வார்த்தைக்கு இவனுக்குக் கோபம் வரவில்லை.

எந்தக் காமாட்சியைத் தான் மனதார விரும்பி, அவள் தனக்குக் கிடைக்காமல் போனாளோ அவளின் அந்தத் திருமண நாளன்று தான் அந்த முதல் திருட்டைச் செய்தது. அவள் கிடைக்காமல் போன விரக்தியில் அப்படியா தொழில் தேர்ந்தெடுக்கச் சொன்னது? எந்த மனசு அப்படி வக்கரித்துக் கொண்டது? போய் முட்ட முட்டக் குடிச்சிட்டுக் கிடந்திருந்தாக் கூடப் பரவால்லியே…அன்னியோட போகும்…ஆனால் அந்தப் பழக்கம் கூட இல்லாத தன்னிடம் இந்தத் திருட்டுத் தொழில் எப்படி ஒட்டிக் கொண்டது? அந்தச் சடையாண்டியோடு நடத்திய முதல் திருட்டுதான் அது. அதற்கு முன்பேதான் மல்லிகா அவனை வெறுத்துவிட்டாள். அவளாவது போகட்டும். ஏனோ அவளிடம் மனம் நோங்கவில்லை அவனுக்கு. அவளின் அதீதமான அழகு கூசச் செய்திருந்தது முருகேசனை. அவளாகத்தான் தன்னை விரும்புகிறாளோ என்று அவள் மீது ஆசை வைக்க முனைந்தான் இவன். ஆனால் பூத்தவுடனேயே கருகிப் போனது அது. ஆனால் காமாட்சி அப்படி அல்ல. அது அவன் விரும்பிய பெண். அவள் போதும் தனக்கு என்று நினைத்திருந்தான். தனக்கேற்ற கச்சிதமான அழகு அவள்தான் என்று சந்தோஷித்திருந்தான் முருகேசன். முறை வேறு. கொடுத்தால் தனக்குத்தான் அந்தச் சொத்து. வேறு யார் வந்து கொத்திக் கொண்டு போகப் போகிறார்கள் என்ற மெத்தனம் இருந்தது அவனிடம். ஆனால் அவனை ஒரு ஆளாகவே மதிக்காத மனம் அவள் தகப்பனிடம் இருந்தது என்பதைத் தாமதமாகத்தான் புரிந்து கொண்டான் அவன். அது காலந்தாழ்ந்து போன விஷயமாகிப் போனது. தனக்கான நல்வாய்ப்பு ஒன்று கைகூடி வருகிறது என்றுகூட அவனால் சுதாரிக்க முடியவில்லை. நேரில் சென்று மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டு கூட அந்த நகைக் கடை வேலையை ஒப்புக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் காமாட்சி அவனுக்கான வாய்ப்பை அவனிடம் சொன்னதும், அவன் அதுபற்றி முடிவெடுத்த காலமும் பொருந்தி வரவில்லை. அதற்குள் காலம் கனிந்து விட்டது. யாருக்கு? அவளுக்கு. எந்த ஒரு தாய் தந்தையர்தான் இப்படியான ஒரு இளகிய சிந்தனையை தன் மகளுக்காக அளிப்பர்? அப்படியும் அது கைகூடாததனால் அவர்களால் வேறு என்ன செய்ய முடியும்? தங்கள் பெண்ணின் வாழ்க்கை மீது அவர்களுக்கு எந்த அளவுக்கு ஒரு நேரிய அக்கறை இருந்ததோ அது போல் தன் மீது அக்கறை கொள்ள யாருமேயில்லாத அனாதையாகி விட்டோமே என்ற கழிவிரக்கம் முருகேசனை வதைத்தது. பலன்? அவனின் திசையைத் திருப்பியது.

நல்லவேளைடா, அந்தப் பொண்ணு பொழைச்சிச்சு. ஒரு பெரிய லேத்துப் பட்டறை வச்சிருக்கிற, மாசங்கூடி நல்லாக் காசு பார்க்கிற ஒரு செழிப்பான ஆளுக்குத்தான் உன்னோட காமாட்சியைக் கொடுத்திருக்காரு அவுரு அப்பாரு…அதுவும் சந்தோசமாத்தான் போச்சு…வேறென்ன பண்ண…ஒண்ணுமில்லாத ஓட்டாண்டி ஒன்னைக் கட்டிக்கிட்டு, வாழ்க்கை பூராவும் கண்ணைக் கசக்கிக்கிட்டு மூக்கைச்சிந்திக்கிட்டுக் கெடக்கவா….அதோட படிப்பு ஆசைதான் நிறைவேறல…வாழ்க்கையாச்சும் நல்லா அமைஞ்சிச்சேன்னு திருப்தியாயிடுச்சு அது….

நியாயமாய்த்தான் தோன்றியது முருகேசனுக்கு. நான் உன்னைப் படிக்க வைக்கிறேன் என்று கூறியிருந்தால் வெறுங்கையில் முழம் போட முடியுமா என்று சொல்லித்தான் சிரித்திருப்பார்கள். கல்யாணங் கட்டிக்கிட்டா என்ன புள்ள, நீபாட்டுக்குப் படி….உன்னை நா தொந்தரவே செய்யமாட்டேன்….நீ எனக்குக் கெடச்சதே போதும் புள்ள….இந்த முருகேசன் இனி எப்டி இருக்கப் போறாம்பாரு…..என்று என்னென்னவோ நினைத்து வைத்திருந்தான். எல்லாமும் பொய்யாகி விட்டது அவன் வாழ்க்கையில். தானே விரும்பிய அந்த மல்லிகாதான் விரட்டிவிட்டாள். அவளையாவது நான் விரும்பவில்லை. அதனால் அது வலிக்கவில்லை. இது நான் விரும்பி, நெருங்கியதாயிற்றே. விரும்பிப் போனால் விலகிப் போகும் என்பார்களே…அது என்னளவில் உண்மையாகிவிட்டதே…! மனிதன் வாழ்க்கையில் ஒரு பெண்ணால்தான் தலை நிமிர்கிறான். எத்தனையோ பேருக்கு அவன் வெற்றிக்குப் பின்னாலே ஒரு பெண்தான் இருக்கிறாள் என்பார்களே…! எனக்கு மட்டும் ஏன் அந்த அதிர்ஷ்டம் வாய்க்கவில்லை? அந்த அளவுக்கா நான் துரதிருஷ்டக்காரன்? என் வாழ்க்கையில் பெண் யோகமேயில்லையா? அவளோடுடனான போகமே கிடையாதா? ஏனிப்படி துரதிருஷ்டக் கட்டையாய்ப் போனேன்.

என்னைக் கொண்டு வலிய விட்டானே அந்தச் சடையாண்டி. அப்போது கூட அந்த லாட்ஜ் பெண்ணிடம் நான் தவறாக நடந்து கொள்ளவில்லையே…அங்கும் காமாட்சியின் அந்த ஆசைகளைத்தானே நான் கனவுகளாய்க் கண்டேன். சே…! வாழ்க்கையில் விரும்பிய எதுவும் எனக்குக் கிடைக்காமல் போக வேண்டும் என்பதுதான் எனக்கான சாபக்கேடா? ஏனிப்படி என் வாழ்வு திசை தெரியாமல் போய்விட்டது? மாலுமியற்ற கப்பல் நோக்கமற்றுச் செல்வதுபோல் அல்லவா என் நாட்கள் கழிந்து கொண்டிருக்கின்றன?

இப்போது நான் இருக்கும் இருப்பு யாருக்காக? எந்தத் தாய் தந்தையரைக் காப்பாற்ற? எந்தச் சகோதரிகளைக் கரையேற்ற? எந்த மனைவி குழந்தைகளைக் காத்து நிற்க? எனக்கென்று யார் இருக்கிறார்கள்? என் மீது அன்பு கொண்ட உள்ளம் எது? என் வருகைக்காக யார் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? என் நலத்திற்காக யார் வேண்டி நிற்கிறார்கள்? எதுவுமே அற்ற வெற்று ஜீவனா நான்?

சென்னையில் காலடி வைத்தபோது முருகேசனின் மனம் கனத்துப் போய்க் கிடந்தது. இனி ஊருக்குப் போவதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை. அங்கு தனக்காக யாரும் இல்லை. தன் வருகைக்காகக் காத்துக் கொண்டிருப்பவர் எவருமில்லை. இன்னும் சில நாட்களை இந்தச் சென்னையிலேயே கழித்து விட வேண்டியதுதான். தன்னைப்பற்றி, தன் தோற்றத்தில் யாருக்கும் எந்தச் சந்தேகமும் வந்துவிடக் கூடாது. இப்போதைய தன்னுடைய தேவை அதுதான். இருக்கும் பணத்தை வைத்து நாட்களை நியாயமாகக் கழிப்போம். பிறகு பார்ப்போம் என்ன செய்யலாம் என்று. ஊருக்குப் போவது கூட அடுத்த யோசனைதான். அப்படியே போனாலும் அது திருச்சிதான். அங்கு போய்த்தான் அதை விற்க வேண்டும். மூளைச்சாமி சொன்ன பெரிய கடை வீதி நகைக் கடையைத்தான் தேர்ந்தெடுத்து மூளையோடு விற்றுக் காசு பார்க்க வேண்டும். அந்தக் காசை வைத்துக் கொண்டு ஏதேனும் ஒரு கோயிலுக்குச் சென்று சாமி கும்பிட்டு, உண்டியலில் பணம் போட வேண்டும். பிறகு இந்தத் திருட்டுத் தொழிலுக்கு இத்தோடு ஒரு முழுக்குப் போட்டு விட்டு எங்காவது போய் யோக்கியமாய் வேலை பார்த்து சம்பாதிக்க வேண்டும். வாழ்க்கை சரியாய் அமையாதவனெல்லாம் கெட்டுச் சீரழிந்துதான் போக வேண்டுமா? திருந்தி மீளக் கூடாதா? மீண்டு, மீண்டும் எழும்வரை யார் கண்ணிலும் படக் கூடாது. குறிப்பாகக் காமாட்சியின் தந்தையின் கண்களில். அவர் முன்னால் போய் நானும் மனிதன்தான் என்று தலை நிமிர்ந்து நின்று அந்த அவரின் வார்த்தைகளைத் துடைத்தெறிய வேண்டும். உன்ன இப்டியெல்லாம் திட்டியிருக்கேன், என்னை மன்னிச்சிக்கப்பா…என்று அவர் சொல்லாவிட்டாலும், அரவணைத்து ஏற்றுக் கொண்டால் சரி. காமாட்சி கிடைக்காவிட்டாலும், அவள் அன்பு நிலைத்தால் போதும். அந்த வீட்டின் மரியாதைதான் எனக்கு முக்கியம்.

யோசித்தவாறே நடந்து கொண்டிருந்தான் முருகேசன். பொழுது மெல்ல இருட்டிக் கொண்டு வருவதை உணர்ந்தான். எப்பொழுது போனாலும் ஏதேனும் ஒரு மேன்ஷனில் தங்கிக் கொள்ளலாம் என்கிற தைரியம் இருந்தது. சும்மாவானும் நண்பர்களோடு அடிக்கடி வந்து போன பழக்கம்தான். அவர்கள் கூடத் தன்னை மதித்துத்தான் இருக்கிறார்கள். இன்றுவரை வந்தால் இடம் கொடுக்கிறார்கள். அந்த வார்த்தைக்குரியவனா என்று ஒரு முறை கூட அவர்கள் அறியத் துணிந்ததில்லை. மாமாவைத் தவிர வேறு யாரும் அவனை நோக்கி அந்த நெருப்பு வார்த்தைகளை வீசியதில்லை. அறிந்திருப்பார்களோ என்று கொண்டாலும், வாய்விட்டுச் சொன்னதில்லை. ஆனால் அந்தக் காமாட்சியின் தந்தை தன்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அப்படித்தான் எதிர்கொள்கிறார். அந்த வார்த்தைகளைத் தனக்காகப் பயன்படுத்துவதில் அவருக்கு ஒரு அதீத ருசி. தனக்கு மட்டுமே அது முழுமையாகப் பொருந்தும் என்பதான ஒரு தீர்மானம். அவென் ஒரு வெட்டி ஆபீசு……

அந்த வார்த்தைகள் இன்று வரை முள்ளாகத் தைத்து மனதை வதைக்கின்றன. காமாட்சிக்குக் கல்யாணம் ஆனபோது அந்தக் காயம் ரணமாகிவிட்டது.

இப்பொழுது அது ஏன் திடீரென்று மனதில் திரும்பத் திரும்பத் தோன்றுகிறது? தன்னை உறுதிப் படுத்தவா? தன் மனதில் இன்னும் வந்து வந்து போய்க் கொண்டிருக்கும் நல்லெண்ணங்களைச் ஸ்திரப்படுத்தவா? நானும் மனுஷனாகிக் காண்பிக்கிறேன் என்று வெறி கொள்ள வைக்கிறதே….!

உடலைத் தழுவிய கடற்கரைக் காற்றின் இதமான வருடலில் பயணச் சோர்வைப் போக்க, மணலில் கால் பதிய நடந்து, அப்படியே ஒரு ஓட்டைப் படகின் மறைவில் ஒதுங்கினான் முருகேசன்.

என்னவோ ஒரு இனம் புரியாத சோகம் மனதை வந்து அப்பிக் கொள்ள உடம்பே கனத்துப் போனது போல் உணர்ந்தான். போயும் போயும் இந்தத் திருட்டுத் தொழிலில் போய் மனது லயித்ததே….என்று ஒரு எண்ணம் மின்னலாய்த் தோன்றி ஒரு கணம் ஆழமாய் நிலைத்து நின்றது.

கைகள் அவனையறியாமல் அரணாக் கொடியில் சுற்றப்பட்டிருந்த சங்கிலியை உருவியது. எல்லாம் இந்தப் பழக்கம் செய்த வினை. அது கொடுத்த தற்காலிகச் சுகம். அதனால் நான் இழந்த வாழ்க்கையின் சொந்தம். சாகும் மட்டும் என் கூடவே கை கோர்த்து வர வேண்டியதைக் கோட்டை விட்டு விட்டு, இந்தத் தற்காலிகச் சுகத்திற்குப் பழகிக் கொண்டேனே?சேர்க்கை சரியில்லை. அதனால் வந்த வினை….ஆம் அன்று அந்த மல்லிகா சொன்னது சரிதான். ஒரு மூன்றாமவள் அவள். ஆனால் அப்படியான நெருப்பு வார்த்தைகள் என் காமாட்சியிடமிருந்து ஒரு நாள் கூட வரவில்லையே…! நான் திருந்தி நல்வாழ்வு வாழ வேண்டும் என்றுதானே அவள் விரும்பினாள். இன்னொருவனுக்குத் துணைவியாகிவிட்ட அவள், இப்போதும் கூட என் நலத்தைத் தானே விரும்புவாள். அந்தச் சொத்தை இழந்தேனே நான். அதைவிட வேறு எந்தச் சொத்து என் கைக்கு வந்து என்ன பயன்? கொத்தாகப் பிடித்துக் கொண்டு பரவிய இருட்டுக்குள் நடந்தான். சங்கிலி அவன் கைகளைப் பலமாகப் பிணைப்பதுபோல் இறுகியது. இதுதான் என் நல் வாழ்க்கைக்கான வேலி. முள்வேலி. தீண்டத்தகாத நெருப்பு வேலி. அலைகள் அவன் கால்களை முழங்கால் அளவுக்குத் தழுவ ஆரம்பித்த இடத்தில் உறுதியாய் நின்றான், இந்த நிமிடத்திலிருந்து என் வாழ்க்கை புதுப்பிக்கப்படுகிறது. பரந்த இந்தக் கடல் மாதாவின் முன் நான் எடுக்கும் உறுதிமொழி இது. என்னை ஈன்றெடுத்த தாயின் மீது ஆணை. இன்று முதல் நானும் ஒரு முழுமையான மனிதன். கையை ஒரு சுழற்றுச் சுழற்றி கடலின் வெகு தூரத்திற்கு சென்று விழுவது போல் அந்தத் திருட்டுச் சங்கிலியை வீசியெறிந்தான் முருகேசன். இப்போது அவன் மனம் மென்மையாய், எந்த அழுத்தமுமின்றி, காற்றாக இந்தப் பரந்த வெளியில் பறக்கத் தயார் நிலையில் இருந்தது. கால் பதியப் பதிய உறுதியாக, நிலையாக அடிகள் வைத்து நடக்க ஆரம்பித்தான்.

திரும்பிக் கரையேறி அவன் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தபோது சுற்றிலும் முழுமையாகப் பரவியிருந்த அந்தக் கரும் இருட்டுக்குள் கடலுக்குள் சென்று நின்று அப்போது அவன் என்ன செய்தான் என்பது புரியாது அங்கே பரவலாய் அமர்ந்திருந்த பலருடைய கண்கள் அவனையே கூர்ந்து பார்த்தவண்ணமிருந்தன.

----------------------------------