“அவர் அப்படித்தான்…” சிறுகதை

 

இன்றுவரை அந்த வாசப்படி மிதிக்கவில்லை கிருஷ்ணமூர்த்தி. மிதிக்கக் கூடாது என்பது அல்ல. என்னவோ ஒரு வெறுப்பு. அது இனம் புரியாதது என்று சொல்வதற்கில்லை. புரிந்ததுதான். மனதளவில் ரொம்ப காலத்திற்கு முன்னமே விலகிப் போனார் என்பது உண்மை. உடலளவிலும் சேர்த்து முற்றிலுமாக விலகியது அந்த 31.12.க்குப் பிறகுதான். சரியாக வருஷம் முடிந்தபோது அவரது சர்வீசும் முடிந்து போனது.

புத்தாண்டு பிறந்த அன்று இவர் வேலையில்லாதவராக நின்றார். அப்படித்தானே சொல்லியாக வேண்டும். அதுதானே சரியும் கூட. வேலைதானே ஆணுக்கு அழகு. ரெண்டு வருஷம் கூடும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. இதோ வருது, அதோ வருது என்றார்கள். ஒன்றையும் காணோம். சர்தான் கழுதைய விடு…என்று வெளியேறியாயிற்று. இல்லாவிட்டால் யார் உட்கார்த்தி வைக்கப் போகிறார்கள்? தன் இருக்கைக்கு எதிர்ப்பக்கமாக வேணுமானால் உட்காரலாம். அதுவும் ரெண்டொரு நாளைக்கு. பிறகு அதுவும் போரடித்து விடும். அவருக்கும் இருப்பவர்களுக்கும்.

இந்த மனுஷன் எதுக்கு தெனம் இங்க வந்து உட்கார்றான்…போவேண்டிதானே…அதான் ரிடையர்ட் ஆயாச்சுல்ல…இந்தக் கெழடுகளே இப்டித்தான்….

ரெண்டே நாளில் தன்னை முக்கால் கெழடு, முழுக் கெழடு ஆக்கி விடுவார்கள். இந்தப் பக்கம் தலை வச்சுக் கூடப் படுக்கக் கூடாது. அதான் கௌரவம்.

ஏதோ நாலைந்து பேர் போன் பண்ணினார்கள். துக்கம் விசாரித்தார்கள். என்னங்க, அதுக்குள்ள அம்பத்தெட்டாயிடுச்சா….? என்றார்கள். சார், நீங்கள்லாம் இல்லன்னா நாங்கள்லாம் என்ன சார் வேலை பார்க்கப் போறோம்? என்று துக்கப்பட்டார்கள். நல்ல வேளை நாங்கள்லாம் இல்லன்னா நீங்கள்லாம் என்று சொல்லவில்லை. என்ன தலைவா, ஓய்வு பெற்றுட்டீங்களாமுல்ல? உங்களுக்குமா? நம்ப முடில தலைவரே…! என்று வெடிச் சிரிப்புச் சிரித்தார்கள். பொருந்தாமல் எதையாவது செய்வதுதானே வழக்கம். எல்லார் உளறலையும் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டார். ஆத்மார்த்தமாய் கேட்ட சிலரும் உண்டு.அது தவிர்க்க முடியாததுதானே, எல்லார்க்கும் பொதுவானதுதானே என்பதான தொனியில் அடங்கியது. எப்பொழுதுமே ஓய்வு பெற்றவர்களைப் பார்த்து சர்வீசில் உள்ளவர்கள், என்ன அதுக்குள்ளேன் செத்துட்டீங்க? என்பதுபோலத்தான் கேட்பார்கள். செத்த பிணத்தைப் பார்த்து எங்களுக்கெல்லாம் சாவு கிடையாதாக்கும் என்கிற பாவனையில் எழவு வீட்டில் துக்கப்படும் மனிதர்களைப் போல..

ஒரு காலத்தில் வானத்தில் இருக்கும் நட்சத்திரங்களுக்கு சமதையாய் அந்நாளைய நடிகர்களை நினைத்துக்கொண்டிருக்கவில்லையா? ஸ்டார்ஸ் என்கிற வார்த்தை உண்மையிலேயே அவர்களுக்குத்தான் நூறு சதவிதம் பொருந்தும். அவர்களெல்லாம் அபூர்வப் பிறவிகள். எட்டிப் பிடிக்க முடியாத நட்சத்திரங்கள். அவர்களுக்கு முதுமை என்பதே கிடையாது, இறைவனால் ஸ்பெஷலாக இதற்கென்றே பிடித்துப் பிடித்து அழகு பார்த்துப் படைத்து அனுப்பப்பட்டவர்கள், என்று கனவுகளில் மிதந்த காலம். இப்படி ஒரு தலைமுறையே கற்பனைகளில் மிதந்ததும், காலத்தை வீணாக்கியதும், தங்கள் சொந்த வாழ்க்கைபற்றிய பிரக்ஞையே இல்லாமல் திரிந்ததும், நாசமாய்ப் போனதும், பிற்பாடு அ(இ)வர்களுக்கெல்லாம் வயதாகி, கிழமாகி, மரித்துப் போனபோதே மேற்படியார்கள் தங்கள் கா(நா)லாந்திர இழப்பை உணர்ந்ததும், காலம் எல்லாமும் கடந்து போய் செத்த சவமாய் நின்றதும், இன்றும் நினைத்துப் பார்த்து புத்தியில் நிறுத்த வேண்டிய கதை. உண்மையிலேயே நடப்புத் தலைமுறைகளுக்குச் சொல்ல வேண்டிய விழுமியங்கள் இவை. அது போல எல்லாருக்கும் ஓய்வு உண்டு, அனைவருக்கும் சாவு உண்டு. இப்டியெல்லாம் அசடு மாதிரிச் சொல்லித்தானே ஆக வேண்டிர்க்கு…?

மனதில் தோன்றிய வெறுப்புணர்வில் என்னென்னவோ தோன்றியது கிருஷ்ணமூர்த்திக்கு. எதற்கு இதையெல்லாம் அனாவசியமாய் நினைத்துக் கொண்டு? நம்மளவில் வேலை பார்த்த காலத்தில் சரியாய் இருந்தோமா, வெளியே வந்தோமா…அவ்வளவுதானே…?

நம்ம இல்லன்னா என்ன, ஆபீசே ஸ்தம்பிச்சிடவா போகுது…என்கின்ற தெளிவு எப்பவுமே உண்டு கிருஷ்ணமூர்த்திக்கு. இந்தக் குப்பன் இல்லன்னா இன்னொரு சுப்பன்…! அவ்வளவுதான். ஒரு வழியாய் விட்டது சனி…காலைச் சுற்றிய பாம்பு கடிக்காமல் போனது என்று நினைத்து ஆறுதல் பட்டுக் கொண்டார். மாதா மாதம் சம்பளம் தந்த இடத்தை அப்படி நினைக்கலாமா என்று இன்னொரு மனசு கேட்டது. கோயிலாக நினைத்துக் கும்பிட வேண்டாமா? அதைத்தான் இருந்தவரை செய்து தீர்த்தாயிற்றே? கடமைதான் தெய்வம், கூலி தரும், வாழ்க்கைச் சக்கரத்தை ஓட்ட உறுதுணையாய் நிற்கும் வேலையை மனசாட்சிக்கு விரோதமில்லாமல் செய்து முடிக்க வேண்டும் என்று பாடாய்ப் பட்டு பம்பரமாய்ச் சுழன்றாயிற்றே? ஓடாய்த் தேய்ந்து ஒன்றுமில்லாமல் ஆனது போதாதா?

என்னளவுக்கு எவன் இருந்தான்? இருக்கான்? உழவு மாடு மாதிரி இதுகாறும் வேலை பார்த்தாச்சு…சம்பளம் தவிர வேறே அது இதுன்னு இம்மியும் எதிர்பார்க்காம உண்மையா உழைச்சாச்சு…மொத்த சர்வீசுல ஒரு தடவை கூட மனசு சபலப்படலை…எவனும் கையை நேருக்கு நேரா நீட்டி, பல்லு மேலே நாக்குப் போட்டு….ச்ச்சீ…தப்பா வருது….நாக்கு மேல பல்லுப் போட்டு ஒரு வார்த்தை பேச முடியாது…சொன்னதுமில்ல…சொல்ற தெம்பும் இருந்ததில்ல எவனுக்கும்… ஏதாச்சும் தப்பு செய்திருந்தாத்தானே? மடில கனமிருந்தாத்தானே வழில பயமிருக்கணும்? பழைய பழமொழிதான்…இருந்தாலும் அவசரத்துக்கு இதுதான் வருது…

என்ன வேலை பார்த்து என்ன செய்ய? எப்படி இருந்து என்ன ஆக? எல்லாம் பொய். வீண். பெருமைப் பட்டுக்கொள்ள ஒன்றுமேயில்லை. விதி, விதி என்று விதியோடு மாரடித்ததுதான் பாக்கி. எது நடந்தது விதிப்படி? எல்லாமும் அதனதன் தலைவிதிப்படி ஆனது. அவ்வளவுதான். பத்துக்கு நாலு ஆச்சா? அட, ரெண்டு? அட வேணாம், ஒண்ணு? போளும்யா பெருமை…! நெனச்சது ஒண்ணு, நடந்தது ஒண்ணு, அதனால முழிக்குதே அம்மாக் கண்ணு…! பழைய பாட்டு ஒன்று ஞாபகம் வந்தது. இங்கே அம்மாக்கண்ணு இல்லை…அய்யாக் கண்ணு…அது ஒன்றுதான் மாற்றம்.

சார்…கரெக்டா போட்டிருக்கீங்க ஸார் லிஸ்ட்….இது பிரகாரம் போஸ்டிங் போட்டுட்டீங்க….சூப்பர் ஸார்…எங்க எல்லாருக்கும் சம்மதம் ஸார்….நீங்க இருக்கீங்கங்கிற நம்பிக்கைலதான் வந்தோம்…சாரு செய்து கொடுப்பாருன்னு…இத மட்டும் எங்களுக்குப் பண்ணிக் கொடுத்துட்டீங்க நாங்க உங்கள மறக்கவே மாட்டோம் சார்….

நா என்னத்தைய்யா பண்றது…உள்ளத்தச் சொல்றேன்…எது சரியோ அதச் சொல்றேன்….உள்ளே அனுப்பறேன்….அப்டியே கையெழுத்தாகி வந்தா உங்க யோகம்…

நீங்க அப்டிச் சொல்லப் படாது சார்…சீஃப்டச் சொல்லி எங்களுக்கு வாங்கிக் கொடுக்கணும்….

சரி, சொல்றேன்….இதுனால என்ன குறைஞ்சா போறேன்…தாராளமாச் சொல்றேன்….

தான் போட்ட மூதுரிமைப் பட்டியலை தன் முன்னே விவாதிக்கும்போது அப்படியே ஏற்றுக் கொண்ட அதிகாரி, தான் வெளியே வந்த கொஞ்ச நேரத்தில் எப்படித் தலை கீழாக மாற்றி விட்டார்? தன்னை ஒரு வார்த்தை கேட்டாரா? பின், தான் மணிக்கணக்காய் மெனக்கெட்டது எதற்கு? பார்த்துக் கொண்டேகை சூம்பவா? எது வேலை செய்தது அங்கே? லிஸ்ட் போடுங்கிறது, நேர்ல பேசும்போது ஓ.கே. குட்… ங்கிறது… பெறவு இஷ்டம்போல மாத்தறது…என்ன கண்றாவி இது? அப்போ நா எதுக்கு? இது இத இப்டிச் செய்யணும்னு சொல்றதுக்குத்தானே என்னை வச்சிருக்கா? உங்க இஷ்டப்படி செய்துக்கிறதுன்னா கையொடிய நா ஏன் எழுதணும்? மண்டையப் போட்டுப் பிச்சுக்கணும்? நா என்ன கிறுக்கனா?

கிறுக்கன்தான். பின்ன? உங்கைலயா அதிகாரம் இருக்கு? பவர் அங்கல்லய்யா இருக்கு? நீ சொல்லத்தான் முடியும். செய்றது அவுங்கதான்…நீ பார்த்திட்டு பெப் பெப் பேன்னு நிக்க வேண்டிதான்…போவியா? பொத்திட்டுப் போய்யா…சும்மா வாய் பேசாத…..

அப்படியெல்லாம் நின்றதில்லை. அதற்கான அவசியமும் இல்லை தனக்கு என்று நினைத்தவர் இவர். சரியைச் சொல்வது என் வேலை. அதற்குத்தான் எனக்குச் சம்பளம். நான் சொல்லியாயிற்று. என்னை நோக்கிக் கேள்வி வந்தால் அதற்கு எப்படிப் பதிலளிப்பது என்பது எனக்குத் தெரியும்.

இன்றுவரை அதே நினைப்புத்தான் கிருஷ்ணமூர்த்திக்கு. அவர் தலை எப்பொழுதும் நிமிர்ந்தேதான் இருக்கும். பார்வை தெளிவாய் நீண்டிருக்கும். அதை நேருக்கு நேர் அணுக முடியாதவர்கள்தான் அதிகம். அவரை டிஸ்கஷனுக்கு அழைக்கும் அலுவலர்கள் கூட அவர் கண்களை நேரடியாய் நோக்க மாட்டார்கள். நோக்க முடியாது அவர்களால். ஏனென்றால் அவர்கள் தப்பு செய்பவர்கள். அதை இவர் அறிவார். ஆனாலும் வேறு வழியில்லை என்று இருப்பவர்கள். கூட்டத்தோடு சேர்ந்து கோவிந்தா போட்டுத்தான் ஆகணும் என்பவர்கள்.

கிருஷ்ணமூர்த்தி தினமும் சந்தித்த பிரச்னை இது. விதி முறைப்படி என்ன உண்டோ அதை அச்சுப் பொறித்தாற்போல் எழுதி அமைதியாய் உள்ளே தள்ளி விட்டு விடுவார். இது எப்படி? அது எப்படி? என்று யாரும் ஒரு வார்த்தை கேட்க முடியாது. தேவையான விதிமுறைப் புத்தகங்களும், அந்தந்தப் பக்கங்களில் தக்க குறிகளிடப்பட்டு கொடி மாட்டப்பட்டு கோப்புகளுக்குக் கீழே தலை நிமிர்ந்து நீட்டிக் கொண்டிருக்கும். வாய் பேசாது அதைத் திறந்து பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். அவை சொல்லும் தேவையான விடைகளை. அவை தரும் தக்க விளக்கங்களை.

அவற்றைக் கூடப் பொறுமையாய்ப் படித்து அறிய முடியாத ஜென்மங்கள் அநேகரைப் பார்த்துத்தான் இருக்கிறார் இவர். “இவங்கள்லாம் எதுக்கு ஆபீசர்னு வந்து நம்ம கழுத்த அறுக்கிறாங்க…“ என்று தனக்குத்தானே நினைத்துக் கொள்வார். அல்லது முனகிக் கொள்வார்.

சார், உங்கள சீஃப் கூப்பிடுறார்… - பியூன் வந்து தயங்கித் தயங்கி இப்படி நிற்கும்போதே சங்கடத்தோடுதான் எழுவார்.

அதான் எல்லாந்தானய்யா வச்சு அனுப்பியிருக்கேன்…இன்னும் என்னத்துக்குக் கூப்பிடுறாரு…? என்பதும் உண்டு சில சமயம். பழத்த உரிச்சு நீட்டியாச்சு…இன்னும் வாயில வேறே ஊட்டி விடணுமா? போகச் சொல்லுய்யா அந்தாளை…

எதையும் படிக்கிறதுக்கு எவனுக்கும் பொறுமை கிடையாது. பிட்டுப் பிட்டு வாய்ல திணிக்கணும்…மென்னு…மென்னு….மென்னு முழுங்கு….என்று சொல்லித் தரணும். அது நாலு வரியோ, நாலு பக்கமோ… படிக்கும், அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் கிடையாது. ஏதோ பரீட்சை எழுதியாச்சு, வந்தாச்சு வேலைக்கு…கிராஜூவேஷன் இருக்கு…பணம் இருக்கு….கையில காசு வாயிலதோச…ஆப்பீசர்…..நாஆப்பீசராக்கும்…ஞாபகமிருக்கட்டும்…..உங்களுக்கெல்லாம் பாஸ்…..முதல்ல இந்த எண்ணம் வந்தா எங்கிருந்து உருப்படும்…சட்டிய முதல்ல நிரப்பணும்…அப்பத்தான் அகப்பைல வரும்ங்கிற எண்ணத்துல இருக்கிற ரூல்ஸ் அன்ட் ரெகுலேஷன்ஸை முதல்ல தரவ் பண்ணுவோம்ங்கிற நினைப்பு எவனுக்காச்சும் இருக்கா? எவனும் நம்மளக் கேள்வி கேட்கக் கூடாது…எந்தக் கேள்வியும் வராத எடத்துல நாம நிக்கணும்ங்கிற நெனப்பு வேண்டாமா?

மொத்த சர்வீசில் அப்படி ஒரு சிலரைத்தான், தான் பார்த்திருப்பதாக அடிக்கடி தனக்குத்தானே நினைத்துக் கொள்வார் கிருஷ். அவர்களிடமெல்லாம் வேலை பார்க்க சந்தோஷமாய் இருக்கும். எல்லாம் தெரியும் என்கிற கர்வம் துளிக்கூட அவர்களிடம் தென்படாது. எதிராளியை, அவனது திறமையை மதிக்கத் தெரியும். ஊக்கப்படுத்தத் தெரியும். பலே என்று வாய் திறந்து பாராட்டத் தெரியும். ஒரு நல்ல அலுவலரிடத்தில் பணியாற்றுகிறோம் என்கிற பெருமை நமக்கு இருக்கும். அலுவலகத்தின் மதிப்பும் கூடும்.

ஆனால் ஒன்று அந்தக் காலத்திலேயே இந்தத் திறமையெல்லாம் இருந்தும் ஓடிச் சென்று காரின் கதவைத் திறந்து விடுபவர்களும் இருக்கத்தானே செய்தார்கள்?

உறலோ மிஸ்டர் கிருஷ்ணமூர்த்தி, குட் மார்னிங்…. என்று வாயிலில் நின்று, உள்ளே உறாலில் உட்கார்ந்து சிவனே என்று தன் வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கும் இவரை வம்படியாய் அழைத்து வணக்கம் சொன்ன அலுவலர்களையும் பார்த்திருக்கிறார் இவர்.

எதிர்ப்பட்டால் வணக்கம். இல்லையென்றால் அவருண்டு அவர் வேலையுண்டு. அவ்வளவுதான். வலிய அவர் அறைக்குச் சென்று, அவர் தலை நிமிரும் வரை காத்திருந்து, சலாம் போட்டுவிட்டு வரும் வேலையெல்லாம் என்றுமே இருந்ததில்லை இவரிடம்?

நம்ம வேலையைக் கவனிக்கத்தானே இங்க அனுப்பியிருக்காங்க…தெனம் இப்டி சலாம் அடிக்கிறதுக்கா? எதுக்கு? நாளுக்கு எத்தனை சலாம் அடிச்சேன்ங்கிறதுக்கு முக்கியமா? அல்லது எத்தனை ஃபைலை டிஸ்போஸ் பண்ணினேன்ங்கிறது முக்கியமா? போய்யா…அதுக்கெல்லாம் வேற ஆளப் பாரு….இவ்வளவுதான் கிருஷ்ணமூர்த்தி. இவை அலுவலர்கள் காதுக்கெல்லாம் போனதுமுண்டு. ஆனால் எவரும் எதுவும் கேட்டதில்லை. அவர்களுக்கே இவர் பேரில் கொஞ்சம் பயம் இருக்கும் போலத்தான். தங்கள் கேபினுக்குப் போக இவர் அறையைத் தாண்டும்போது விருட்டென்று கடப்பார்கள்.

எதுக்கு இந்த மனுஷன் மூஞ்சில முழிச்சிட்டு? என்று இருக்கலாம். வரும்போதே ஏதோ தப்பு செய்துவிட்டு வருபவர்கள் போலத்தான் இருக்கும். இவர் கண்களை அவர் நேருக்கு நேர் சந்தித்ததே இல்லையே?

இதற்குப் பேர் என்ன? ஞானத் திமிரா? அதெல்லாம் இல்லை. அப்படி ஒன்றும் அவர் தன்னை என்றுமே நினைத்துக் கொண்டதில்லை.எல்லாரும் முன்னேறணும், நல்லாயிருக்கணும் என்று எல்லோரையும்போல நினைப்பவர்தான். அப்படியெல்லாம் பிசகாய் இருந்தால், வெறுமே, கட்டணம் எதுவுமில்லாமல் எல்லாருக்கும் அவர் வகுப்பு எடுப்பாரா? எத்தனை பேரைத் தேற்றி விட்டிருக்கிறார்? அவரால் பயனடைந்தோர் எவ்வளவு நூறு பேர்? எனக்கென்ன தலைவிதியா? படிச்சாப் படி…இல்லன்னா போ…என்று இருந்திருக்கத் தெரியாதா?

வலிய ஒரு பள்ளிக்குப் போய் காலை எட்டரை வரை தனக்கு ஒரு இடம் வேண்டும் என்று வேண்டிக் கேட்டுக் கொண்டு, பணியாளர்களுக்கான வகுப்பை அங்கே நடத்தினாரே!

மனுஷன் க்ளாஸ் எடுத்தார்னா அப்டியிருக்கும்யா….அவர்ட்டப் போயிட்டு நீ ஆபீஸ் சீட்ல ஒக்கார்ந்தேன்னு வச்சிக்க…தானா எல்லா வேலையையும் பார்த்திடுவ…யார் உதவியும் உனக்குத் தேவைப்படாது….ப்ரமோஷனுக்கான டெஸ்ட்டையெல்லாம் தூசு மாதிரித் தட்டி விட்டிடலாம்….அவரெல்லாம் நம்ம டிபார்ட்மென்டுக்குப் பொக்கிஷம் மாதிரிய்யா….

பொக்கிஷந்தான்…யாரு இல்லன்னா..? ஓசில சொல்லித்தந்தா பின்ன பொக்கிஷமில்லாம வேறென்ன? காசுக்கு எல்லாத்தையும் விக்கிறவன்தானே இங்க கெட்டிக்காரன்…பொய்யான உலகம்…

எல்லாருமே நன்னா பண்றேள். நம்பிக்கையாப் பண்ணுங்கோ…எல்லாரும் கெட்டிக்காராள்தான்….சொல்லிச் சொல்லி எத்தனையோ பேரை மேலே கொண்டு சென்றிருக்கிறார்.

அவருக்கே அதிகாரியாய் இருந்து கொண்டு, அவரிடமே படித்தவர்களும் இருக்கத்தான் செய்தார்கள். டேரெக்ட் ரெக்ரூட்மென்ட் ஆசாமிகள். மேலிடத்தின் ஆமாசாமிகள். என்னதான் நேரடியாய் நுழைந்து தலையாய் உட்கார்ந்திருந்தாலும், ஒரு இன்க்ரிமென்டுக்குப் பிறகு அடுத்தடுத்த ஊதிய உயர்வுகளுக்கு இந்த இந்த டெஸ்ட்டுகளெல்லாம் பாஸ் பண்ணினாத்தான் ஆச்சு என்று ஆப்பு வச்சிருக்கானே….அப்போ அதுகளையும் காசு குடுத்தா விலைக்கு வாங்க முடியும்? மண்டைல மூளைன்னு ஒண்ணு இருக்கே அதைக் கொஞ்சமாச்சும் தேய்ச்சு விட்டுத்தானே ஆகணும்…

வகுப்பில் உட்கார்ந்திருக்கும்போதே நான் உனக்கெல்லாம் அதிகாரியாய் இருப்பதற்குத் தகுதியற்றவன்தான் என்று நிரூபித்தவர்கள்தான் அநேகம். என்ன செய்ய? மண்டைக்காய்ச்சல்தான் கிருஷ்ணமூர்த்திக்கு. எல்லாரோடும் போராடித்தான் இருக்கிறார். அப்படி அவர் தேற்றிவிட்டவர்களிடமெல்லாம் கணக்குப் பண்ணி ஒரு அமௌன்ட்டை ஃபீசாகத் தேற்றியிருந்தால் கூட இன்னும் சற்று முன்னே, அதாவது சர்வீசில் இருக்கும் காலத்திலேயே தன் ஒரே பெண்ணுக்கு அவர் கல்யாணம் செய்திருக்க முடியும். அதற்கான சமத்து அவரிடமில்லாமல் போனது ஒன்றும் அதிசயமில்லை. துட்டு மீது என்றுமே அக்கறை இருந்ததில்லை அவருக்கு. வாழ்க்கையின் ஒரு காரணி அது. அவ்வளவே…! அது என் பின்னால்தான் வர வேண்டும். நான் அதைத் துரத்திக் கொண்டு செல்ல முடியாது. அது என்னை ஆள முடியாது.

என்னத்தக் கூப்பிடச் சொல்ற? ரிடையர்ட் ஆகி வருஷம் ரெண்டு முடியப் போவுது…இப்பப் போய் அவனவன்ட்ட பத்திரிகையை நீட்டினா மொய்க்காகத்தான் இந்த ஆள் வந்திருக்கான்னு நினைப்பான்….நீங்கள்லாம் வந்து ஆசீர்வாதம் பண்ணனும்னு பொத்தாம் பொதுவாச் சொல்லச் சொல்றியா? இந்த ஊழல் ஆசாமிகளெல்லாம் வந்தா என்ன வராட்டா என்ன? இவங்க வந்து ஆசீர்வாதம் பண்றதுக்குப் பண்ணாமயே இருக்கலாம்…

அப்டிச் சொல்லலாமா? மனுஷா வேறே…ஆபீஸ் வேறே…அதையும் இதையும் மிங்கிள் பண்ணாதீங்க….

என்னடீ, மிங்கிள் தங்கிள்ங்கிற? மனுஷன் மனுஷனா இருந்தாத்தான் எல்லாம் நல்லாயிருந்திருக்குமே…! அவன் மிருகம் மாதிரி ஆகுறதுதானே கோளாறு…! தன்னோட சொந்த வக்கிரங்களையெல்லாம் வேலைல புகுத்தினதுனாலதானே நிர்வாகம் கெட்டுப் போச்சு….ஒழுக்கம் அதுனாலதானே சீர் கெட்டுது...அப்டித்தானே ஊழல் புகுந்தது…நிர்வாகத்துக்குன்னு என்னதான் விதிமுறைகளை வகுத்து வச்சிருந்தாலும், மனுஷாளோட சொந்தக் குணம் எல்லாத்தையும் கெடுத்துடுத்துங்கிறதுதானே உண்மை…அப்டிப்பட்டவாகிட்ட இப்பப் போயி இன்விடேஷனை நீட்டினா என்ன நினைப்பான்? வந்திட்டாருய்யா அங்கேருந்து நீஈஈஈஈஈட்டிக்கிட்டு….ன்னு மனசுக்குள்ள கருவுவான். இல்லன்னா கட்டாயம் வந்திருவோம் சார்னு பொய்யாச் சிரிப்பான்…எதுக்கு அவுங்களுக்கு தர்ம சங்கடத்த உண்டு பண்ணிட்டு…எத்தனையோ பேர் மாறிப் போயிருப்பா…இருக்கிற ஒரு சில பழையவா பேரும் எனக்கு மறந்து போயாச்சு…ஸ்டில் சம் குட் பர்சன்ஸ் ஆர் தேர்… சில நல்லவா இன்னைக்கும் இருக்கத்தான் செய்றா…இல்லைன்னு சொல்லலை…அவாளெல்லாம் மனசுலயும் இருக்கா…இவாளோட சேர்த்து அவாளையும் விட்டுட வேண்டிதான்….அநியாயமும் அக்ரமமும் பொறுக்க மாட்டாம இந்த லோகம் அழிஞ்சா எப்டி எல்லாக் கெட்டவாளோட சேர்ந்து நிறைய நல்லவாளும் அழிஞ்சு போவாளோ அத மாதிரி நினைச்சிக்க வேண்டிதான் இதையும்…

போறுமே உங்க வியாக்யானம்…அப்ப்ப்ப்பா…கேட்டுக் கேட்டு காது புளிச்சுப் போச்சு….பத்திரிகையை கொடுத்திட்டு வாங்கோன்னா அதுக்கு இதெல்லாமா பேச்சு?

பார்த்தியா, உனக்கே இம்புட்டு அலுப்பிருக்கு…ரெண்டு வருஷமா அந்தத் திசைப்பக்கமே திரும்பாத நா இப்பப் போய் அங்க நின்னா என்ன நினைப்பாங்க என்னப்பத்தி?

சரி விடுங்கோ, உங்க இஷ்டம்போல செய்ங்கோ…

அப்டிச் சொல்லு…அதுதான் என்னோட சகதர்மிணிக்குப் பொருத்தம்….

அப்படியும் ஒரு சிலரைப் பார்க்கத்தான் செய்தார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. கடை, கண்ணி, மார்க்கெட், சபா என்று கண்ணில் பட்டு விடுகிறார்களே….

சாஆஆஆஆஆஆஆர்…….எங்களெல்லாம் மறந்திட்டீங்கல்ல….நல்லாருக்கீங்களா சார்……? ஆளே மாறிட்டீங்களே சார்…

நல்ல்ல்ல்லா….இருக்கேன்…நீங்களெல்லாம் எப்டியிருக்கேள்? யாரெல்லாம் ப்ரமோஷன்ல போனா? யாரெல்லாம் டிரான்ஸ்பர் ஆனா? இப்ப யாரெல்லாம் இங்க இருக்கேள்? சொல்லுங்கோ… - அவரையறியாமல் ஆர்வமாய்த்தான் கேட்டார். தினமும் அவர்களோடெல்லாம் கலகலப்பாய்ப் பேசிச் சென்று வடையும் டீயும் சாப்பிடும் அந்த நேசமான நேரங்களை மறக்க முடியுமா? பணியை அவ்வளவு நேசித்தவராயிற்றே…கூடஇருந்தவர்களையெல்லாம் கொண்டாடியவராயிற்றே…

நன்னா வருவேள் எல்லாரும். கொஞ்சம் அக்கறைதான் வேணும்…கருத்தா, கவனமா வேலை பார்த்தா எல்லாமும் மனசுல பச்சுன்னு உட்கார்ந்துக்கும்….அப்புறம் நீங்க மத்தவாளக் கேள்வி கேட்கலாம்….நமக்குக் கூலி தர்ற வேலையாச்சே….அம்பத்தெட்டு வரைக்கும் இதுலதானே கழிச்சாகணும்…அப்போ? சும்மா ஓட்ட முடியுமா? அதெல்லாம் செல்லுபடியாகாது. என்னைக்கும் வேலைதான் நிக்கும்….உங்களப்பத்தி மத்தவா சொல்லணும்னா உங்க திறமைதான் பேசணும்….

சாமர்த்தியமா இருக்கிறதுங்கிறது வேறே…அது இப்போ இங்கே தப்புத் தப்பா அர்த்தப்பட்டு நிக்கிறது…சம்பளம் தவிர மேல் வரும்படின்னு வருதே பல பேருக்கு….அதை சாமர்த்தியம்னு சொல்றா…சொல்ல ஆரம்பிச்சுப் பல காலம் ஆயாச்சு…அன்பளிப்புங்கிறமாதிரி….உங்க குடும்பம் நன்னாயிருக்க வேண்டாமா? குழந்தைகுட்டிகள்நன்னாயிருக்கணுமோல்லியோ?அதை நீங்கபார்க்கணுமோல்லியோ…கண்ணாரக்கண்டுசந்தோஷப்படணுமோல்லியோ…அப்போ அந்தத் தப்பை நாம பண்ணக் கூடாது. அவ்வளவுதான்…இதெல்லாம் உங்களுக்குத் தெரியாததுல்ல…என்னமோ பெரிசா நான்போய் உளறிண்டிருக்கேன்….என்னைவிட உங்களுக்குத்தான் இந்த லோகத்துல நடக்குற நல்லது கெட்டது எல்லாம் நன்னாத் தெரியும்…ஏதோ தோணித்து சொன்னேன். கொஞ்சம் ஆசுவாசப் பட்டுண்ட மாதிரின்னு வச்சிக்குங்கோளேன்…

இம்புட்டுப் பேசுறாருல்ல…இவர் பையன் ஏன் அப்டிப் போனானாம்? கேளுங்களேன்யா யாராச்சும்? யாரோ கேட்பது போலத்தான் இருக்கிறது.

அது கர்ம வினை….உதவாக்கரையாப் போகணும்னு இருக்கு….அனுபவிக்க வேண்டியதை அனுபவிச்சாத்தான் முடியும். சில ஜென்மாந்திரக் கடனை அந்த ஜென்மத்துலயே அடைச்சாகணும்னு இருக்கும்…அனுபவிக்கிறேன். இதையும் மத்தவா சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு…எனக்கு நானே உணர்ந்துதானே இருக்கேன்…நமக்குப் பையன் விளங்காமப் போயிட்டானேன்னு நானும் தப்பாவே நடக்க முடியுமா? அது இன்னுமில்ல மனசையும் உடம்பையும் கெடுத்துண்டதாகும்….இந்த சரீரமும், மனசும் அதுக்காகவா இருக்கு? பஞ்ச பூதங்களும் ஆட்டிப் படைக்கிற இந்த உடம்புலேர்ந்து இந்த மனசைப் பிரிக்கிறது எவ்வளவு கஷ்டமாயிருக்கு? சாதாரண மனுஷனுக்கு அதென்ன அவ்வளவு சாத்தியமா? நான் யாரு, நான் யாருன்னு கேள்வி கேட்டுண்டேயிருன்னு மகான்களெல்லாம் சொல்றா? யாரு விடை கண்டு பிடிச்சிருக்கா? ஆதிப் பெரியவா தவிர்த்து? முயற்சி பண்ண வேண்டிதான்….இந்த ஸ்தூல சரீரத்துலர்ந்து ஆன்மாவப் பிரிச்சு உணர முயற்சிச்சுண்டேயிருக்க வேண்டிதான்….உடம்பு வேறே, ஆன்மா வேறேன்னு உணர்ந்ததுனாலதானே “என்ன, ஆயிடுத்தா?“ ன்னு கேட்டார் ரமணர். முதுகுல வளர்ந்திருந்த கட்டிய ஆபரேட் பண்ணி எடுத்தபோது அது அவரை ஒண்ணுமே பண்ணலியே? அவாளெல்லாம் மகான்கள். நாம சாதாரண மனுஷா…அவ்வளவுதான்….

இன்று என்ன, எண்ண அலைகள் போட்டு இந்தப் பாடு படுத்துகிறது? நினைத்துக்கொண்டே அந்த வடையைப் பிய்த்து வாய்க்குள் தள்ளினார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. பேருந்தை விட்டிறங்கித் தன்னை அறியாமல் அங்கு வந்து விட்டோமோ? அந்த முக்குக் கடையில் வடை சாப்பிட்டு எவ்வளவு நாளாயிற்று? அந்தப் பகுதிக்கே வருவதில்லையே? கடைக்காரனுக்கே தன் முகம் மறந்து போயாச்சு….அதோ அந்தப் பாலத்தை ஒட்டின ஆபீசுல இருந்தீகளே…அந்த சார்தானா? என்று கேட்பான் என்று எதிர்பார்த்தால்… அதற்குள்ளேயுமா அடையாளம் தெரியாமல் போய் விட்டது? அவன் கேட்காட்டா என்ன? நா கேட்டுட்டுப் போறேன்…நன்னாயிருக்கேளா…? வேலை மும்முரத்தில் தலையாட்டி வைத்தான் அவன்.

தன்னை விட்டு விடுவோம்…சாதாரண மனுஷப் பிறவி. அடையாளப் படுத்தப் பட வேண்டிய பல புனிதர்கள் இந்த உலகத்தில் இப்படித்தானே அடையாளமில்லாமல் போயிருக்கிறார்கள்? எல்லாம் காலத்தின் கோலம்….

இடது கையில் அந்த மஞ்சள் பையில் அடுக்கியிருந்த கல்யாணப் பத்திரிகைகளோடு அப்படியே நின்று கொண்டிருக்கிறார் கிருஷ்ணமூர்த்தி.

நீங்களே சொல்லுங்களேன்…அதோ அந்தப் பாலத்தின் அருகிலிருக்கும் அவரின் அந்தப் பழைய ஆபீசுக்கு அவர் போவதா வேண்டாமா என்று? அவர் அதுக்காகத்தான் கிளம்பி வந்தாரா தெரியாது! இருந்தாலும் ஒரு யோசனைதான்…இப்டியாப்பட்ட காரெக்டர் உள்ள மனுஷன் என்ன செய்வார்?

நானும் யோசிச்சித்தான் பார்க்கிறேன்…ஒண்ணும் புலப்படலை….

உறலோ….! என்னங்க நீங்க…நீங்களும் இப்டி ஒரேயடியா தலையைச் சொறிஞ்சிட்டு நின்னீங்கன்னா…? எதாச்சும் சொல்லுங்க…? யாருமே ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டீங்கிறீங்களே…? சரியாப் போச்சு…அங்க பாருங்க…..?

எல்லோரும் அவசரமாய்த் திரும்பி நோக்குகிறார்கள்.

சுருட்டி மடக்கிக் கட்கத்தில் இடுக்கிய மஞ்சள் பையோடு எந்த நிறுத்தத்தில் வீட்டிலிருந்து கிளம்பி வந்து இறங்கினாரோ, அதே இடத்தின் எதிர் முனைப் பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி வேகமாகப் போய்க் கொண்டிருக்கிறார் கிருஷ்ணமூர்த்தி.(புதிய திண்ணை-இணைய இதழ் 11.3.2012 வெளியீடு)

---------------------------------------------

”சா (கா) யமே இது பொய்யடா…!” சிறுகதை

 

ஞானசுந்தரம் தன் எல்கையைச் சுருக்கிக் கொண்டு வெகு காலமாயிற்று. எல்கையை என்றால் எதுவென்று நினைக்கிறீர்கள்? அவர் உறவுகளுடனான எல்கையையா அல்லது அவரது வாழ்விட எல்கையையா? இரண்டையுமே என்பதுதான் சரி. தன்னுடைய இயல்பே தன்னை இப்படி மாற்றி விட்டதோ என்பதாக அவர் நினைப்பதுண்டு. அதுவாகவே சுருங்கிப் போயிற்றா அல்லது அவராகச் சுருக்கிக் கொண்டாரா?

தானேதான் சுருக்கிக் கொண்டோம் என்பதே விடையாக இருந்தது. அதில் ஏதோ பெரிய நிம்மதி இருப்பதாக அவர் உணர்ந்தார்.

இருக்குமிடமே சொர்க்கம். அதிலும் சும்மா இருப்பதே சுகம். சொல்லிக் கொண்டாரேயொழிய அவரொன்றும் சும்மா இருக்கும் ஆசாமியல்ல. விழித்திருக்கும் நேரம் எல்லாமும் ஏதாவது செய்து கொண்டுதான் இருப்பார். ஆனாலும் அப்படி நினைத்துக்கொள்வதில் ஒரு சுகம்.

மனிதனே எண்ணங்களுக்காக வாழ்பவன்தானே! தன் மீதான நம்பிக்கையின்பாற்பட்ட எண்ணங்கள்தானே ஒருவனை வழி நடத்திச் செல்கின்றன? அவனவன் அவனவனின் இயல்புக்கேற்றாற்போல் நினைத்துக் கொள்வதாலும், செயலாற்றுவதாலும்தானே தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். அப்படித்தான் தன்னை இயக்கிக் கொள்வதற்கு தனக்குத்தானே சில வழிமுறைகளை வகுத்துக் கொண்டிருந்தார் அவர்.

அதிலும் அவரது வாழ்விட எல்கை சுருங்கிப் போனது ரொம்பவும் காரண காரியமாய்த்தான்.

காலைல வீட்டை விட்டுக் கிளம்பினா பத்து இடத்துக்குப் போயிட்டு வர வேண்டிர்க்கு…ஒவ்வொரு எடத்துலயும் இதைக் கழட்டவும், மாட்டவும்னு செய்திட்டே இருக்க முடியுமா? சரி, கழட்ட வேணாம், தலையோட அப்டியே இருக்கட்டும்னு போய் நின்னா யாருன்னே தெரியாம சந்தேகத்தோட பார்க்கிறாங்க எல்லாரும். நம்ப குரலையோ அல்லது பேச்சையோ வச்சித்தான் கண்டு பிடிச்சாகணும். ஒவ்வொரு எடத்துலயும் எவன்யா இதைக் கழட்டுறதுன்னு அப்டியே சந்திரமண்டலத்துக்குப் போற ஆள் மாதிரி போய் நின்னா பயப்படுறாங்க…எங்கே? பாங்க்லதான். கண்ணுமட்டும்தானே வெளில தெரியுது…யாருன்னு கண்டுபிடிக்க முடிலயே? அதுலயும் சமீபத்துல பாங்க் கொள்ளை அதிகமாப் போச்சா…வர்றவன் போறவன் எல்லாரையும் ரொம்பவும் உன்னிப்பாக் கவனிக்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க… தலைக்கவசத்தைக் கழட்டிட்டுப் பேசுங்க சார்…அப்டின்னு தெளிவாச் சொல்லுது அந்த அம்மா…அந்த முகத்துலதான் என்ன ஒரு மிரட்சி…கேஷ் கவுன்டராச்சே…அவுங்க பயப்படுறது நியாயம்தானே…

அவுங்களுக்கு அது நியாயமா இருக்கலாம். ஆனா எங்களுக்கு? பக்கத்துல பக்கத்துல எத்தன எடத்துக்குப் போக வேண்டிர்க்கு? ஒவ்வொரு வாட்டியும் கழட்டிக் கழட்டி மாட்ட முடியுமா? கையில உள்ள மத்தது மறந்து போகுது…அன்னைக்கு ஒரு நா பேனாவ யார்ட்டயோ செலான் ஃபில்அப் பண்ணக் கொடுத்தேன். மறந்துட்டேன். இல்ல அவன் தர மறந்துட்டான். ஏன்னா அவனும் தலைல மாட்டியிருக்கிறதக் கழட்டி கைல வச்சிருக்கானே…கவசம் கைவசமே இருக்கிறதுனால ஏதாச்சும் வேறொண்ணு விட்டுப் போகுது. ஒரு நா மேஜைலயே வச்சிட்டு வந்துட்டேன்…பிறகு திரும்பவும் நூறு படி ஏறிப் போய் எடுத்திட்டு வந்தேன். சரி, எனக்குத்தான் இந்த மறதின்னு யோசிச்சா, எத்தனை பேர் என்னமாதிரியே கிறுக்காட்டம் மாடிக்கும் கீழைக்கும் அலைஞ்சாங்க தெரியுமா? எல்லாம் நம்மளமாதிரி வயசான கேசுங்கன்னு நினைச்சா, வயசுப் பசங்களும் அப்டித்தான் அலையுறானுங்க…ஒருத்தன் இதக் கைல வச்சிட்டு வண்டிச் சாவியத் தேடுறான்…ஒருத்தன் கை பேக்கைத் தேடுறான்…எத்தனையோ விதமான தேடல்…! இதெல்லாம் யாருக்குத் தெரியுது…அரசாங்கத்துல இதையெல்லாம் சொல்ல முடியுமா? பிராக்டிக்கலா கஷ்டப்பட்டுப் பார்த்தாத்தான் புரியும்…அடிக்கிற வெயிலுக்கு வியர்த்து ஊத்துது…தலை பூராவும் வியர்வை மழைல நனைஞ்சா மாதிரி. அப்டியே உள்ளே இறங்குது…சளி பிடிக்குது…இதெல்லாம் வண்டியப் பிடிக்கிற சார்ஜன்ட்கிட்டச் சொல்ல முடியுமா? அப்போ உயிர் முக்கியமில்லியா?ன்னு திருப்புறார்.

இந்தக் காயத்துக்குக் காயம் எதுவும் படக்கூடாதுல்ல. காயம் பட்டாலும் பொறுத்துக்கலாம். உயிர் முக்கியமாச்சே…அதத்தான் திருப்பித் திருப்பிச் சொல்றார். அகராதி பிடிச்சவன் கண்ணு மண்ணு தெரியாமப் பறக்குறான்…மோதுறான், சாகுறான்…எவன் சொன்னாக் கேட்குறான்? இந்தா பெரிசு, ய்ய்ய்யெங்களுக்குத் தெரியும்…நீ பொத்திட்டுப் போ…ங்கிறான் விரலை ஒரு மாதிரி அசிங்கமா வளைச்சு…? ஒரு மரியாதை அது இதுன்னு எதாச்சும் அவிஞ்ஞகிட்ட இருந்தாத்தானே? சிட்டிக்குள்ள இருபது இருபத்தஞ்சுலதான் வண்டியே ஓட்ட முடியுது….முப்பதத் தாண்டினாத்தான…? எந்நேரமும் டிராஃபிக் ஜாமாத்தானே இருக்கு? எங்க வேகமாப் போக முடியுது…வெய்யிலா கொளுத்துது…ஆளாளுக்கு தலைக் கவசத்தை மாட்டிக்கிட்டு, கழட்டினாங்கன்னா பேயறஞ்ச மாதிரி இருக்கானுங்க ஒவ்வொருத்தனும்…

பேயறஞ்சென்ன….பேயாவே இருந்தாலும் உறல்மெட் போட்டுத்தான் ஆவணும்…அதான் ரூலு…பேயென்ன வண்டி ஓட்டப் போவுதான்னு பார்க்குறீங்களா? பேய் மாதிரி ஓட்டிட்டுப் போகுறானுங்களே, அவுங்களச் சொன்னேன்…

அதெல்லாம் சும்மா சார்…ஒரு வாரத்துக்கு இப்டி டார்ச்சர் பண்ணுவானுங்க…பிறகு விட்ருவானுங்க…இதுக்கெல்லாம் வேறே நிறையக் காரணம் இருக்கு….நீங்கென்ன இன்னும் சின்னப் பிள்ளையாவே இருக்கீங்க…? இவிஞ்ளப்பத்தி நம்ம சனத்துக்குத் தெரியாதா என்ன? நம்ம உயிர் மேல நமக்கு இல்லாத அக்கறையா இவிஞ்ஞளுக்கு வந்திருச்சி திடீர்னு? காயத்துலேர்ந்து காப்பாத்துறதா சாயம் போடுறாங்க…

என்னென்னவோ சொல்கிறார்கள். எல்லாவற்றிலும் உண்மை இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஜனங்கள் பாவம்தான். பாடாய்ப் படுகிறார்கள். அபராதமாய் ஐநூறைக் கொடுப்பதற்கு அந்தக் காசிற்குத் தலைக் கவசத்தை வாங்கி விடுவோமே என்று ஓடுகிறார்கள். கூட்டமான கூட்டம். ஒரே விற்பனைத் திருவிழாதான். ஜனங்களை எந்த ரூட்டில் மடக்கி வரவழைப்பது என்பது தொழில் செய்பவர்களுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருக்கிறது.

ஏ…ஓடியா…ஓடியா…ஓடியா…போனா வராது…பொழுது விடிஞ்சாக் கிடைக்காது….என்று தட்டிப் பறிக்கிறார்கள். எல்லாம் காலத்தின் கோலம்…

அவனவன் அவனவன் நிலைல என்ன பண்ணனுமோ பண்ணிக்கோ…சாமர்த்தியமிருந்தா உயிரோட உலாவு….இல்ல செத்துப் போ…யார் கேட்கப் போறா….ஒருத்தன் ஒருத்தனை மிதித்து, உருட்டி மேலே மேலே முன்னேறும் உலகம். மேலே போவதுதான் முக்கியம். எப்படிப் போகிறோம் என்பதல்ல.

யோசித்தார் ஞான சுந்தரம்…இனி வீட்டைச் சுற்றி இரண்டு கி.மீ. தூரத்தில் இருக்கும் பணிகளுக்கு தலைக் கவசம் அணிவதில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தார். இந்தத் தைரியமான முடிவுக்கு அவர் வருவதற்குக் காரணம் குறிப்பிட்ட அந்தச் சுற்றளவில் எங்கும் போலீஸ் நிற்பதில்லை என்பதுதான். எதற்குப் போட்டுப் போட்டுக் கழற்றிக்கொண்டு? மகா அவஸ்தை. எவனுக்குத் தெரிகிறது இந்தக் கஷ்டமெல்லாம்? சாதாரண மக்களைப் பாடாய்ப் படுத்துவதே இந்த அரசாங்கத்துக்கு வேலையாய்ப் போயிற்று. கிள்ளுக் கீரை இவர்கள்தான். சட்டத்துக்குக் கட்டுப் பட்டவர்கள். காரில் செல்பவர்களுக்கு அதெல்லாம் இல்லை. எதுவும் அவர்களைக் கட்டுப்படுத்தாது. அப்பாவிப் பொது ஜனம்தான் லா அபைடிங் சிட்டிசன்ஸ். பயந்து பயந்து வாழ்பவர்கள். தப்புச் செய்யாமலே. ஏதாவது தப்பாகி விடுமோ என்று. ஆட்டி வைப்பது சுலபம். சொன்னால் கேட்டுக் கொள்வார்கள். மாட்டு என்றால் மாட்டுவார்கள். கழட்டு என்றால் கழட்டுவார்கள். ஆஉறா…! நம் அதிகாரம்தான் எப்படிச் செல்லுபடியாகிறது?

உங்களுக்கு உயிர் முக்கியமா இல்லையா? உடம்பு முழுசா இருக்கிறது பிடிக்கலை போலிருக்கு அய்யாவுக்கு…ஜென்ரல் உறாஸ்பிடல்ல ஆக்ஸிடென்ட் செக் ஷனுக்குப் போய்ப் பாருங்க தெரியும். காலையும் கையையும் தூக்கி அந்தரத்துல மாட்டியிருக்கிறதைப் பாருங்க… அப்பத்தான் புத்தி வரும் உங்களுக்கெல்லாம்…

அன்று ஒரு நாள் எச்சரிக்கையோடு விட்டார் ஒரு சார்ஜன்ட். தனது பெரிய மனிதத் தோரணைதான் அவரை அப்படி இரக்கப்படுத்தி விட்டது அல்லது மதிப்பாக்கிவிட்டது என்று கொண்டார் இவர். வீடு திரும்பியவுடனே கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டார் ஞானசுந்தரம். முக முதிர்ச்சிக்கேற்றாற்போல் தலையும் வெளுத்திருந்தால் அதுவும் ஒரு பர்சனாலிட்டிதான். மசியடித்து மாசம் ரெண்டு தாண்டியிருக்குமே…! பின்னே வெளுக்காதா? ஈஈஈஈஈஈ…..அதுதான் இளிக்கிறது. என்னதான் தலையைக் கருப்பாக்கினாலும், முகம் காட்டிக் கொடுத்துவிடுகிறதே…பேசாமல் இப்படியே விட்டுவிட்டால் என்ன?

பலமுறை இந்த யோசனை வந்திருக்கிறதுதான். என்னவோ ஒரு தயக்கம். பையன் கல்யாணம் முடியட்டுமே…அதுவரை இப்படியே ஓடட்டும்…பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்தார். ஒரு முறை மசியடித்தால் குறைந்தது இரண்டு மாதத்திற்குத் தாங்குகிறதுதான். ஒரு மாதம் கழிந்த பொழுதில் மெல்ல இளிக்க ஆரம்பிக்கிறது. குளித்து முடித்த தலையை நன்றாகத் துவட்டிப் பரத்திக் கண்ணாடியில் பார்த்தால் நிறையத்தான் வெளுத்திருக்கிறது. அதுவும் வயதான, செல்வந்தர் சிவாஜிகணேசனுக்குப் போல் டிசைனாக வெளுத்திருந்தால் பரவாயில்லை. பர்சனாலிட்டி தூள் கிளப்பும். இது கண்டா முண்டா என்றல்லவா வெளுத்துக் கிடக்கிறது? பார்த்தால் அசடு போலல்லவா தெரிகிறது. நம் மீது பிரியம் உள்ளவர்கள் கூட சீ இவனென்ன இப்டியாயிட்டான் என்று ஒதுங்கி விடுவார்கள் போலிருக்கிறதே? கொஞ்சம் எண்ணெய்யைத் தடவி வாரிவிட்டால் சுமாராய் மறைந்து போகிறதுதான். என்ன ஒரு அதிசயம்?

எண்ணெய் தடவும்முன் முன்பக்கமாக வெளுத்திருப்பவற்றில் லேசாகச் சாயத்தைத் தடவி விட்டால் முகப்பார்வையின் முன்பகுதி கருப்பாகிவிடுவதால் இளமை கூடிவிடுகிறது. மேல் தலையில், பின்பக்கம், பக்கவாட்டு என்று வெளுத்திருந்தால் யார் கண்டு கொள்ளப்போகிறார்கள்? முன்னும் பின்னுமாகச் சுற்றி வந்து என்ன இப்டியாயிடுச்சு என்றா கேட்கப் போகிறார்கள்? ரொம்பக் கிழண்டு போயிட்டீங்களே…? என்று வருத்தப் படப் போகிறார்களா? இப்டி நினைப்பாங்களோ, அப்டி நினைப்பாங்களோ என்று எல்லாமே நாமே நினைத்துக் கொள்வதுதான். அவனவனுக்கு ஆயிரம் வேலை. நாம சாயம் அடிக்கிறோமா இல்லையான்னு கவனிச்சிட்டிருக்கிறதா பாடு!

ஆனாலும் இந்தச் சாயம் அடிக்கும் வேலை கொஞ்சம் கஷ்டம்தான். கொஞ்சமென்ன ரொம்பவும் கஷ்டம். சரி தொலைகிறது பார்பர் ஷாப்பிலேயே முடித்துக் கொண்டு வந்து விடுவோம் என்று பார்த்தால் எம்பதக் கொண்டா, நூறக் கொண்டாங்கிறான் அவன். கட்டிங்க பண்ணின கையோட தலையை உலுப்பி விட்டுட்டு சாயத்தப் பூச ஆரம்பிச்சிடறான். எண்ணெய்ப் பசை உள்ள தலைல கொண்டுபோய் சாயத்தப் பூசினா அந்தத் தலை என்னத்துக்காரது? அதுதான் நிறையப் பேறு சிவப்புத் தலையோட அலையுறாங்க….ஷாம்பூ போட்டு அலசி, காயவிட்டு, சுண்டக் காய்ஞ்ச பிறகு பூசினா கறுப்பும் நிக்கும், வெளுத்தா வெளுப்பும் நிக்கும். எண்ணெய்த்தலைல பூசினா அப்புறம் காலத்துக்கும் சிவப்புத் தலையோட செவ்விந்தியரா அலைய வேண்டிதான். நாமதான் வாயத் திறந்து சொல்லணும்…இப்ப வேணாங்க…போய் குளிச்சி, தலையை அலசிக் காய வச்சிட்டு வர்றேன்…பிறகு பார்த்துக்கலாம்னு…டை போடணுமேன்னு சொன்னாத்தான் அடுத்த நிமிஷமே அவன் பூச ஆரம்பிச்சிடுவானே…பார்பர் ஷாப்புல. அவனுக்குத் தேவை பைசா. லேசா இளநாக்கு அடிச்சாப் போதாதா? கட்டிங் பண்ற வேளைல தூங்குறதுதானே நமக்குப் பழக்கம். தூக்கக் கலக்கத்துல உளறிப்புட்டு, அப்புறம் முழிச்சா? நீங்கதான சார் சொன்னீங்க….ங்கிறான் அவன்.

வசுமதி, கொஞ்சம் இங்க வாயேன்……

என்னா, அங்கிருந்தே சொல்லுங்க….எனக்கு வேலையிருக்கு…

அட வான்னா….ரொம்பத் தேவைன்னாத்தானே கூப்பிடுவேன்….சொன்னாக் கேளு வா…

வேற வேலையில்ல உங்களுக்கு…நேரம் காலமில்லாம….இன்னும் பத்து வயசு போகணும்….

அடச் சீ! நீ என்னடீ…எதையாச்சும் நீயா நெனச்சிக்குவ போலிருக்கு….உன் மனசுலதான் அந்த நெனப்பு இருக்குன்னு தோணுது….நீதான் எனக்கு ஞாபகப்படுத்துற…

எத…?

எதயா? அதத்தான்….!

ஐயோ கடவுளே….அறுபது முடிஞ்சாச்சு….நீங்க இப்ப சீனியர் சிட்டிசன்….ஞாபகம் இருக்கட்டும்…உங்க பேர்ல இருந்த ஒரு எஃப்.டியை முந்தா நாள்தான் போய் சீனியர் சிட்டிசன் இன்ட்ரஸ்ட்டுக்கு மாத்திட்டு வந்தீங்க….நினைவு இருக்கா இல்ல மறந்து போச்சா…..?

அட, ராமா…ராமா…நீயா அடுப்படில இருந்தமேனிக்கே எதையாச்சும் பேசுவ போலிருக்கு…இந்த வயசுல அதுக்கு எவனாச்சும் கூப்பிடுவானா? அதுவும் இந்தப் பட்டப் பகல்ல….?

அப்போ ராத்திரின்னாப் பரவால்ல போலிருக்கு…?

சரியாச் சொல்லப் போனா பொம்பளைங்களுக்குத்தான் இதுல அதிகமாக ஆசை இருக்குன்னு தெரியுது…நீங்கதான் நாங்க மறந்திருக்கிற சமயமெல்லாம் எதையாச்சும் சாக்கு வச்சு அத ஞாபகப்படுத்திட்டிருக்கீங்க…ஆள விடு…நா அதையெல்லாம் விட்டு பத்துப் பன்னெண்டு வருஷத்துக்கு மேல ஆகுது…உனக்கே தெரியும்…ஒரு வேளை அதுனாலதான் உனக்கே இன்னமும் ஆசையிருக்கோ என்னவோ…ஐம்பதிலும் ஆசை வரும்னு பாட்டுக் கூட இருக்கு….அது சினிமாவுக்குச் சரி…நிஜ வாழ்க்கைல அந்த ஆசை கூடாதாக்கும்…உடம்பு பாழாப் போயிடும்….

அப்போ இதுக்கெல்லாமும் சினிமாவுல சொல்லித் தர வேண்டிர்க்கு…நம்ம ஜனங்களுக்கு எல்லாமும் சினிமாதான். அது வழி வந்தா மனசுல பச்சுன்னு உட்கார்ந்துக்கும்….அதுலயும் மனசுக்குப் பிடிச்ச கதாநாயகன் சொல்லிட்டா அது வேத வாக்கு மாதிரி…எனக்குத் தெரிய அம்பது வருஷமா நானும் பார்க்கிறேன்…இப்டித்தான் போயிண்டிருக்கு…சினிமாக்காராதான் எல்லாத்தையும் சாதிக்கிறா….

அவாளப் பார்த்துப் பார்த்துப் பொழுதக் கழிச்ச ஜனம் அப்டியேதான் இருக்கு…அதையும் சொல்லு…சொல்லப் போன நானெல்லாம் கூட அப்டிக் கெட்டுப் போனவன்தான்…என்ன, கெட்ட பழக்க வழக்கங்கள் எதுவும் படியல…அந்தமட்டுக்கும் தப்பிச்சது…அதுக்குக் காரணம் அந்தக் காலத்து சினிமா நல்லதக் கத்துக் கொடுத்தது..ஆனாலும் சினிமாப் பார்க்கிறதுலயே பெரும்பாலான காலமும் நேரமும் வீணாயிடுச்சே…அதை இப்போ திரும்பவும் சம்பாதிக்க முடியுமா? தூக்கம் முழிச்சு, தூக்கம் முழிச்சு ரெண்டாம் ஆட்டமாப் பார்த்துப் பார்த்துத்தானே உடம்பு இன்னைக்கு இப்டிக் கெட்டுக் கெடக்கு…சினிமாப் பார்க்கிறதுக்கான அந்த சக்தியை வேற நல்ல வழில திருப்பி விட்டிருந்தம்னா? வயசான காலத்துல அப்பத்தான் தெம்பா நடமாட முடியும்…குழந்தைகளுக்கான காரியங்களைத் தடையில்லாமச் செய்ய முடியும்னு யாரும் அறிவுறுத்தலயே…அதுக்காகத் தாய் தந்தையரைக் குறை சொல்ல முடியுமா? குறைஞ்ச வருவாய்ல குடும்பத்தை நடத்துற போராட்டமே அவுங்களுக்குப் பெரிசா இருந்தது அந்தக் காலத்துல…அங்க இங்கன்னு எங்கயும் வெளில கூட்டிட்டுப் போக முடியலே…நாலணா சினிமாக்குத்தானே போறான்னு விட்டுட்டாங்க….ஃபெயிலாகாமப் படிக்கிறான்தானேன்னு விட்டுட்டாங்க…அந்த இலவசக் கல்வியையும் அரசாங்கம் அன்னைக்குக் கொண்டு வரலேன்னா பாடு தாளமால்ல போயிருக்கும்…முத முதல்ல வெள்ளச் சட்டையும், ப்ளு ட்ரவுசருமா சீருடை போட்டுட்டு வந்தது இன்னமும் என் கண்ணுக்குள்ள அப்டியே இருக்கு…அறுபது ஆரம்ப காலம் அது….இந்த அறுபதுலயும் அதை நினைக்காம இருக்க முடியுதா? அந்த இலவசக் கல்வி இல்லன்னா நானெல்லாம் எஸ்.எஸ்.எல்.சி.யே கூடப் படிச்சி இருக்க முடியாது…அதுனாலதானே ஒரு வேலைக்கே போக முடிஞ்சிது…சர்வீஸ் கமிஷன்தானே அன்னைக்குக் காப்பாத்தினது…இல்லன்னா வாழ்க்கையே திசை மாறிப் போயிருக்குமே? மாடு மேய்க்கிற பையனும் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போயிப் படிச்சாகணும்ங்கிற உயர்ந்த எண்ணம். அந்த மஉறானுபாவனுக்குப் பின்னாடி காலம் எப்டியெல்லாம் ஆயிப் போச்சு…எதையும் வாயத் திறந்து சொல்ற மாதிரியா இருக்கு…

அன்னைக்கு அந்தச் சினிமாக் கிறுக்கை உதறிட்டு முழுக்க முழுக்கப் படிப்புல கவனத்தைச் செலுத்தியிருந்தா, இன்னும் பெரிய பெரிய உத்தியோகம், பதவி உயர்வுன்னு மேலே போயிருக்கலாம்…இப்பவும் ஒண்ணும் குறைஞ்சு போயிடலை…வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்படலைன்னு வச்சிக்கோ…பெற்றோர் செய்த புண்ணியம்…நாம தப்பிச்சோம்….அவ்வளவுதான்…

எம்புட்டோ பெரிவா எவ்வளவோ நல்லதச் சொல்லி வச்சிட்டுப் போயிருக்கா…அதல்லாம் கண்ணுக்குப் படாது…தேடி எடுத்துப் படிக்க ஏலாது…இப்டிப் போனவா வந்தவான்னு சினிமாக் கதாநாயகன் சொல்றதுதான் மண்டைல ஏறும்…என்னிக்கு இந்த லோகம் உருப்படுறது? இப்டித்தான் கழியும் எல்லாமும்…..சரி விடுங்கோ…ரொம்பவும் யோசிச்சா அப்புறம் மனசுக்குப் பெருத்த கஷ்டமாப் போயிடும்…சொல்லுங்கோ, என்ன வேணும்? எதுக்குக் கூப்டேள்?

யோசிக்கணும்டி…யோசிக்கத்தான் வேணும்…நம்மளமாதிரி யோசிக்கிறவா, பழசை மறக்காதவா இன்னும் நிறையப் பேர் இருக்கிறதுனாலதான் லோகத்துல இன்னமும் நல்லது நடந்திண்டிருக்கு…தெய்வ பக்தியும், தேச பக்தியும் மனுஷாளுக்கு முக்கியம்….அதை இந்தத் தலைமுறைக்கு நாம சொல்லத் தவறிட்டோம்….அதுனாலதான் என்னென்னவோ கஷ்டங்களை அனுபவிக்கிறோம்….நாளைக்கு நமக்குப் பின்னாடி இந்தத் தலைமுறையும் அந்தக் கஷ்டங்களை அனுபவிக்கும்….அப்போ உணருவா…அன்னைக்காவது மாற்றங்கள் வராதா? ஆனா அப்போ அதையெல்லாம் பார்க்குறதுக்கு நாம இருக்க மாட்டோம்…

சரி, போரும் வியாக்யானம்…எதுக்குக் கூப்டேள், சீக்கிரம் சொல்லுங்கோ…

உனக்கும் போரடிச்சிடுத்தா? போகட்டும்…. இங்க வா…இப்டி உட்காரு…நா திரும்பிக்கிறேன்…பின்னாடி கைபடாத எடத்துல கொஞ்சம் பூசி விடு….திட்டுத் திட்டா இருந்தா அசிங்கமா இருக்கும்….

இருந்தா இருந்திட்டுப் போறது…என்ன வேண்டிர்க்கு டையி கிய்யீன்னு….இந்த வயசுல….

செய்வன திருந்தச் செய்னு சொல்வாடி….அத எப்போ விடணும்னு மனசு சொல்லுதோ அப்போ விட்டுடறேன்…அது தானா ஒரு நாளைக்கு என்னை விட்டுப் போயிடும்….இப்போ பூசு…இந்தச் சீப்பால முடியை விலக்கி விலக்கி எங்கெல்லாம் வெள்ளையாத் துருத்திண்டு இருக்கோ அங்கெல்லாம் கருப்பாக்கு….மனுஷனுக்கு .மனசு வெள்ளையா இருக்கணும்டி, அதுதான் முக்கியம். இதெல்லாம் உலகத்துக்கு…உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகல்….அந்தக் காலத்துல நல்லவைகளுக்குன்னு இதச் சொல்லி வச்சான்…இப்போ இதுமாதிரிப் பலதுக்கும் அர்த்தங்களே மாறிப் போச்சு இன்னைக்கு. ஒண்ணு தெரிஞ்சிக்கோ…மனுஷன் மனசுக்காக வாழ்றவன். எப்போ மனசு ஒண்ணை வேண்டாங்குதோ அப்போ அது தானா அவனை விட்டுப் போயிடும்…அதுவரைக்கும் எது தடுத்தாலும் நிக்காது…ஆக மனசைக் கன்ட்ரோல்ல வச்சிக்கணும்…..அதான் முக்கியம்….

அப்போ உங்களுக்குக் கன்ட்ரோல் இல்லன்னுதானே அர்த்தம்…?

இது அந்த வகையைச் சாராதுடி….இயங்கு சக்தி இது….அறுபதுலயும் சுறுசுறுப்பா வச்சிக்கிறதுக்கு உதவுற நிஜம்…சென்ட்ரல் மினிஸ்டர்லேர்ந்து, சாதாரணப் பொது ஜனம் வரைக்கும் யார் பூசல…சொல்லு….? எல்லாருக்கும் சாயம் ஒரு நாளைக்கு வெளுக்குமாக்கும்… அதுவரை பொறுத்தான் ஆகணும்…..

ஆனா ஒண்ணுன்னா….உங்களுக்கு முடி ரொம்ப அடர்த்தி….அப்டியே காடு மாதிரி இருக்கு இன்னமும்….எனக்கே பொறாமையா இருக்காக்கும்…

கூந்தலுள்ள சீமாட்டிதானே அள்ளி முடிய முடியும்…உனக்கு இப்போ முடியுமா? சொல்லு…ஒண்ணு செய்யலாம்…பேசாம நீ பாப் வெட்டிக்கலாம்….

நீங்க முதல்ல பூசறத நிறுத்துங்கோ…நா அதப்பத்திப் பிறகு யோசிக்கிறேன்…பாப் வெட்டிக்கணுமாம்ல பாப்பு….க்க்கும்…

நொடித்துக்கொண்டே மீதமிருந்த கொஞ்சூண்டை சுட்டு விரலில் எடுத்து என் மூக்கில் கீற்றாகத் தீற்றி விட்டு எழுந்தாள் வசுமதி.

இதென்னது…? கேட்டுக் கொண்டே மூக்கை நோக்கி என் கை அவசரமாய்ப் போனது.

திருஷ்டி…திருஷ்டி… - சொல்லியவாறே கொல்லைப்புறம் நோக்கி விருட்டென்று நகர்ந்தாள் அவள்.

திருஷ்டியா அது! இல்லை…இல்லை… சந்தோஷமான தருணங்களின் தெறிப்பு அது…!

அது அவளின் அன்பின் அடையாளம்…! (வெளியீடு - திண்ணை இணைய இதழ் 04.03.2012)

-----------------------------

க.நா.சுவின் “அசுர கணம்” (நாவல் வாசிப்பனுபவம்)கட்டுரை

 

நாவல் என்றால் குறிப்பிட்ட சில கதாபாத்திரங்களோடு அறிமுகமாகி அந்தக் கதாபாத்திரங்களின் குணாதிசயங்களின் வழி சிறு சிறு நிகழ்வுகளோடு நகர்ந்து அங்கங்கே கதையின் சம்பவங்களுக்கேற்ப வெவ்வேறு அறிமுகமும், முக்கியத் திருப்பங்களுமாக மாறி, ஒரு காலகட்டத்தின் தவிர்க்க இயலா சம்பவங்களையும், அதனால் உண்டாகும் படிப்படியான மாற்றங்களையும் அவற்றின் வழி ஆழமாகவும், அழுத்தமாகவும் விரிந்து குறிப்பிட்ட காலத்தின் ஒதுக்க முடியாத சாட்சியாய் தவிர்க்க இயலாத புரிதலின் முழுப் பரிமாணமாய் விகசித்து, ஒரு இடத்தில் முடிவுக்கு வரும் ஒரு அர்த்தபூர்வமான ஆவணம் போல் என்று கொள்ளலாம். நாவலுக்கான படிமங்கள் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்பது ஒரு வகையிலான புரிதல்.

இம்மாதிரியான இலக்கணங்களோடு வெளிவந்திருக்கும் நாவல்கள் இருக்கின்றனவா? அல்லது வெவ்வேறு அமைப்புக் கொண்டனவாய் விரிந்து காணப்படுகின்றனவா? எனில் அப்படித்தான் என்பதை ஒப்புக் கொண்டுதான் ஆக வேண்டும். காலத்தின் தேவைக்கேற்றாற்போல் ஒவ்வொன்றும் வேறு வேறு மாற்றங்களைக் கண்டுதான் வந்திருக்கின்றன. பல்வேறு விதமான சிந்தனைகளின்பாற்பட்டு வடிவமாற்றங்களைப் பெற்றிருக்கின்றன. வாசக மனத்தைக் கொள்ளை கொண்டு புதிய முயற்சிகளாய் பிரமிக்க வைத்திருக்கின்றன.

ஒரு குறிப்பிட்ட கதாபாத்திரம் தன் பார்வையிலேயே கதையைச் சொல்லிக் கொண்டு போவதாய் நாவல் விரிந்திருக்கிறது. ஒரே ஒரு கதாபாத்திரமும் அதைச் சுற்றி நிகழும் நிகழ்வுகளுமாய் நாவல்கள் வெளி வந்திருக்கின்றன. மிக நீண்ட சிறுகதைகளாய்த் தோற்றமளித்து, நாவல் என்கின்ற பெயரினைத் தாங்கி அதன் சம்பவங்களாலும், சம்பாஷனைகளாலும் பரிமளித்து தன்னை நிமிர்த்திக் கொண்ட படைப்புக்களும் உண்டு.

வெவ்வேறு காலகட்டங்களின் பல்வேறு வித முயற்சிகளிலும், வெளிக்கொணர்வுகளிலும், நாவல்களின் தளங்கள் இயங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், ஒரே ஒரு கதாபாத்திரத்தை வைத்து, அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் மன உளைச்சல்களை, எண்ண ஓட்டங்களை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு ஒரு நாவலைப் படைக்க முடியுமா என்று யோசிக்கும்போது அழுத்தமாக, ஆழமாகப் படைக்கப்பட்டிருக்கிறதே என்பதைக் கண்கூடாகக் காண, அந்தப் படைப்பும் நம் மதிப்பிற்கும் மரியாதைக்கும் உரிய படைப்பாளியின், விமர்சகரின், வித்தகரின் வழி வெளிப்போந்திருக்கும் அதிசயத்தை உணர நம்மை அப்படியே பிரமிப்பில் நிலை நிறுத்தி விடுகிறது.

அவரின் இலக்கிய ஞானம் பற்றிப் பேசுவதற்கே தகுதியில்லை (நான் என்னைச் சொல்லிக் கொள்கிறேன் என்று தயவுசெய்து கொள்க…!) என்கிற நிலையில் அவரின் ஒரு நாவலைப்பற்றி விமர்சிக்க எங்ஙனம் நீ துணிந்தாய்? என்ற மனக் கேள்வியின் ஊடே விமர்சிக்கவில்லை அய்யா, இந்த நவீனத் தமிழ் இலக்கிய உலகத்திற்கு, அதில் அறியப்படாதவர்களுக்கு வாசக அனுபவத்தை எடுத்து வைக்கலாம், என்கிற நல்லெண்ணமே என்று என்னை நானே இங்கே நிலை நிறுத்திக் கொள்ள விழைகிறேன்.

இருக்கும் நல்ல விஷயங்களையெல்லாம் உன் மனதிற்குள் போட்டு நிரப்பிவிடு. பிறகு தீயவை, தீய எண்ணங்கள் உன்னை அண்டாது என்றார் சுவாமி விவேகானந்தர். மனித மனத்தின் எண்ண ஓட்டங்கள், அதனால் உண்டாகும் நிகழ்வுகள் அத்தனை சீக்கிரத்தில் கட்டுக்குள் வந்து விடுகின்றனவா? இந்த மனம் பெரும்பாலும் நல்லவைகளைவிட தீய விஷயங்களை நாடுபவைகளாகவும், அறிதலில் ஆர்வமுள்ளதாகவும், நாட்டம் செலுத்துவதாகவும்தானே இருந்து கொண்டிருக்கின்றன? செயல் வடிவம் பெறும் முன் நாம் அதைப் பகுத்து நோக்குகிறோம் என்றாலும், வேண்டாத்தை ஒதுக்க முனைகிறோம் என்றாலும், ஒரு நல்ல விஷயத்திற்காக நாம் எடுக்கும் முயற்சிகள் நம்மை நெருங்கும் முன் அதன் எதிர்வினையான தீயது நம்மை எத்தனை சீக்கிரமாக அண்டி நம் தலை மேல் உட்கார்ந்து கொண்டு நம்மை ஆட்டுவிக்கிறது?

மனிதனின் குணாதிசயங்கள் எத்தனையோ வகையானவை. அதற்குத் தகுந்தாற்போல் செயல்கள் மாறுபடுகின்றன. எத்தனையோ நல்லவையும் நடக்கின்றன. தீயவையும் நடந்து போகின்றன.

ஆனால் பாவம் இந்த மனிதனால் அந்தத் தீய எண்ண ஓட்டங்களைத் தவிர்க்க முடிகின்றனவா? எதை நினைக்கிறோமோ அப்படியே ஆகிறோம் என்பதைப்போல மனித மனத்தின் அவல எண்ணங்கள், அபத்தச் சிந்தனைகள், சுற்றிச் சுற்றி வந்து அலைக்கழித்து என்னமாய்ப் பாடாய்ப் படுத்துகின்றன? ஆனாலும், அது வேண்டாம் என்று முற்றாக வெறுத்தொதுக்கி அதிலிருந்து விடுபட்டு விட முடிகின்றதா? அப்படி விடுபட்டவர் எத்தனை பேர்? படுகுழியிலிருந்து மீண்டவர் எவரெவர்?

இந்த மனப் போராட்டத்தின், அதனால் உண்டாகும் எண்ண அலைகளின் படிமங்களாய் விரிந்து கிடக்கிறது இந்த நாவல்.

பல்வேறு குண விசேஷங்களைக் கொண்ட கதாபாத்திரங்களா? அடுக்கடுக்கான வித்தியாசமான சம்பவ நிகழ்வுகளா? எதிர்பாராத திருப்பங்களா? அதனால் உண்டாகும் அதிசய மாற்றங்களா? எதுவுமில்லை. கதைக்கான புற நிகழ்வுகள் என்று பார்த்தால் அது மிகச் சாதாரணம்தான். ஆனால் அந்த ஒரு சில நிகழ்வுகளின் ஊடே எழும் மனப் போராட்டங்களும், முரணான எண்ண ஓட்டங்களும், அம்மாதிரி நினைத்து நினைத்தே தன்னை விரித்துக் கொள்ளும் அந்தக் குறிப்பிட்ட கதாபாத்திரமும், தன்னை உணர்ந்தே தன்னை நகர்த்திக் கொள்ள முயலும் முயற்சிகளும், தன் சுய எண்ண ஓட்டங்களின்பாற்பட்ட அறிவு பூர்வமான விமர்சனமும், ஆனால் அதிலிருந்து விடுபட முடியாத, அதன் மீதான தீராத பிரேமையில் தன்னைத் உயரே நிறுத்திக் கொள்ளும் தன்மையும், இந்த நாவலின் தலையாய வெற்றி என்றுதான் கொள்ள வேண்டும்.

இப்படியெல்லாமும் எழுதலாம் என்கிற மனத் துணிவை, ஊக்கத்தை, ஒரு படைப்பாளிக்கு வழங்கக் கூடிய தன்மையில் தலை நிமிர்ந்து நிற்கிறது இந்த நாவல்.

ஒரு அசாதாரணமான, விசித்திரமான, உங்களுக்குள்ளேயே நீங்கள் பல சமயங்களில் இருந்த, இருக்கிற, ஒரு வித்தியாசமான இளைஞனைக் கதாபாத்திரமாக்கி அவன் மூலமாக ஆழமாக, அழுத்தமாக நாவலை நகர்த்திக் கொண்டு போகும் புதுவித முயற்சியிலான இந்தப் படைப்பு ஒரு தேர்ந்த இலக்கிய இயக்கமாகத் திகழ்ந்த அவருக்கே சாத்தியம்.

அவர் திரு க.நா.சு. அந்த நாவல் அசுர கணம்.

படித்து முடித்த கணத்தில் இதைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும் என்ற ஆவல் எழுந்த போது தவறாக, எதுவும் உளறி விடக் கூடாதே என்ற பயம்தான் ஏற்பட்டது. எழுதும் இந்த வேளையிலும் அது கூடவே வந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் மனதுக்கு துரோகம் செய்யாத அசல் சிந்தனை. முதலில் அவரைப் படிப்பதற்கே, இப்படி அடையாளம் கண்டுகொள்வதற்கேனும் நமக்கு வழி வகுத்தானே அந்தப் பரம்பொருள் என்றுதான் நினைக்க வேண்டியிருக்கிறது. மனதில் தோன்றும் இந்த மதிப்பு மிக்க எண்ணங்களை எப்படி மறைப்பது? ஏன் மறைக்க வேண்டும்? சரியான நோக்கில் எடுத்துக் கொள்பவர்கள் இல்லாமலா போகிறார்கள்? மாறாக நினைப்பவர்கள் நினைத்துக் கொள்ளட்டுமே! இந்த உலகத்தில் எல்லா விஷயங்களுக்கும் எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் ஒரே மாதிரியாகவா விமர்சனங்கள் இருந்திருக்கின்றன? இப்படித்தான் சொல்ல வேண்டும் என்று வரையறுத்தது யார்? இப்படிச் சொல்லக் கூடாது என்று தடுத்தது யார்? ஒரே மாதிரியான எதிர்வினைகளா விழுந்திருக்கின்றன? இதுதான் சரி என்று முற்றுப்புள்ளி வைப்பவன் எவன்? எனக்குத் தோன்றுகிறது, நான் எழுதுகிறேன். இப்படி ஒன்றை அடையாளம் காட்டினானே என்று தேடுபவர்கள் தேடட்டும். பயனடையட்டும். இதையெல்லாம் வெளிக்கொணர்ந்து சொல்வதற்கு ஆள் வந்து விட்டதே என்று நினைத்துப் புழுங்குபவர்கள் புழுங்கட்டும். இப்படி ஒரு படைப்பு இருக்கிறது. இது எல்லோராலும் அறியப்பட வேண்டியது. இந்த எழுத்து இதைச் சொல்கிறது. அறியுங்கள். அவ்வளவே…! பூக்கள் மலர்வதைப்போன்ற மெல்லிய அணுகுமுறைகளும், அசுர கணங்களான தொடர் முரண்களும் மாறி மாறித்தானே நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன?

நாவலின் மெய்ப்பொருள் குறித்து திரு சி.மோகன் அவர்கள் அழகாக இவ்வாறு விவரிக்கிறார்

அசுர கணங்களின் மீது மனித மனம் கொண்டிருக்கும் அலாதியான கவர்ச்சியை அற்புதமாக வசப்படுத்தியிருக்கும் நாவல். படைப்பில் புற நிகழ்வுகள் வெகு சொற்பம். மன நிகழ்வுகளால் கட்டமைக்கப் பட்டிருக்கும் நாவல். அசாதாரணமானவன், விசித்திரமானவன், சிந்தனையாளன் என்றெல்லாம் தன்னைக் கருதிக் கொள்ளும் ஒரு இளைஞனிடம் சுழித்துச் சுழன்றோடும் சுபாவமான எண்ண ஓட்டங்களில் இப்படைப்பு உருப்பெற்றிருக்கிறது. ஒரு நிகழ்வின் அடியாக ஓர் எண்ணம் எழுந்து, அது அதன் எல்லாப் பக்கங்களிலும் விரிந்து பரவி வியாபிக்கிறது. தமிழின் குறிப்பிடத்தகுந்த நாவல்களில் ஒன்று அசுரகணம்.

நாவல் முழுவதும் அசுரகணமான நினைவுகளே நாயகன் வழி நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. அவன் சிந்தனை பரந்துபடும் இடமெல்லாம் நேருக்கு முரணான எண்ணங்கள் விரிகின்றன. அதை அவனால் தவிர்க்க முடியவில்லை. ஏன் இப்படியெல்லாம் தோன்றுகிறது என்று அவன் தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொள்கிறான். ஆனாலும் அவனால் இதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. ஒன்றோடு ஒன்றைத் தொடர்பு படுத்தி தனது சிறு சிறு செய்கைகளையெல்லாம் வேறொன்றோடு கோர்த்துக் கோர்த்து எண்ணிக் கொண்டே, வலை பின்னிக் கொண்டே செல்கிறான். இப்படியான விபரீத எண்ண ஓட்டங்களும், அதன் பாதிப்பினால் இயல்பான மனித நடைமுறையும் தவறிப் போய், மற்றவர் பார்வைக்கு ஸெமி என்றும், கிராக்கு என்றும், அரைக் கிறுக்கு என்றும் எண்ணப்படுபவனாய், தன்னை இவ்வாறுதான் பிறர் நினைக்கக் கூடும் என்று உணர்ந்தவனாய், அப்படி உணரும் திறனிருந்தும், அதைத் தவிர்க்க முடியாதவனாய் கதாநாயகன் தன் எண்ணச் சுழற்சியினால் படும் பாடு படிக்கும் வாசகனை அப்படி அப்படியே கடைசி வரை இழுத்துக் கொண்டு போய் கூடவே பயணப்பட வைத்து விடுகிறது. இதுவே இந்த நாவலின் வெற்றி என்று தான் சொல்லத் தோன்றுகிறது.

நாதசுர சப்தம் கேட்டால் யாருக்காவது சாவு நினைவுகளாக வருமா? எனக்கு வருகிறதே? நான் என்ன செய்ய? என்றுதான் நாயகனின் சுய விமர்சனம் ஆரம்பிக்கிறது இந்த நாவலில். நம்முடைய அனுபவத்திலேயே பலதையும் நாமும் இப்படிக் கண்டிருக்க முடியும்தான். பலரும் தங்களது அனுபவங்களாக இப்படியெல்லாம் உணர்ந்திருக்க முடியும். திருமண வீட்டில் இருக்கும்போது மனதுக்கு அமங்கலமாகத் தோன்றுவது, உறக்கத்தில் மயானத்தில் படுத்துக் கிடப்பது, கல்லறைகளைக் கட்டிக் கொண்டு அழுவது, பேரலை பெருக்கெடுத்து நகருக்குள் அதிலும் குறிப்பாக நாம் குடியிருக்கும் தெருவுக்குள் நுழைந்து நம்மை அமுக்குவது, கழிவறையில் அமர்ந்திருக்கையில் சுவற்றில் படிந்திருக்கும் அழுக்குகள் அல்லது நீர்ச் சிதறல்கள் வெவ்வேறு தோற்றங்கள் கொண்ட சித்திரங்களாய் மனிதர்களாகவும், மிருகங்களாகவும், பறவைகளாகவும், மரங்களாகவும், இயற்கை வனாந்திரங்களாகவும் கண்ணுக்குத் தெரிவது, இப்படியெல்லாம் பலரும் உணர்ந்திருக்க்க் கூடும். அம்மாதிரி ஒரு விசித்திர மன நிலையில்தான் இந்தக் கதையின் நாயகன் நாவல் முழுவதும் பயணிக்கிறான்.தவறுதான் என்றும் அங்கங்கே உணருகிறான். ஆனால் அந்த எண்ண அலைகளை அவனால் தடுத்தாட்கொள்ள இயலவில்லை. எந்தெந்தப் பிரத்யட்சமான காட்சிகளையெல்லாம் அவன் கண்கள் காணுகின்றனவோ அவைபற்றியெல்லாம் விபரீதக் கற்பனை கொள்கின்றது. சித்தமும், போக்கும் விசித்திரங்களாய் விரிய, அசுர கணங்களாய் உணருகிறான் அவைகளை.

ராமன் என்ற அந்த இளைஞனை அவன் தந்தை தன் நண்பரின் வீட்டுக்கு அனுப்புகிறார். அங்கே அந்தப் பெண்ணை அவன் சந்திக்கிறான். கூடவே அந்தப் பெண்ணின் தாயையும் பார்க்கும்போது பின்னர் ஒரு கட்டத்தில் கூடவே அந்தத் தாயின் நிழலும் ராட்சசிபோல் பேருருக் கொள்கிறது அவன் மனத்தில். அவள் தாயின் உருவம் அவனுக்கு வெவ்வேறு வடிவங்களை மனதுக்குள் தகவமைக்கிறது.

அவள் வீட்டுக்குள் இருக்கும் பொழுதுகளில் இவ்வாறு உணர்கிறான் நாயகன் ராமன்.

அறை கதகதப்பான இருந்தது. நான் உட்கார்ந்திருந்த ஆசனமோ மெத்தென்று எனக்குப் பிடிப்பாகவே இருந்தது. என்று சொல்லிவிட்டு ஃப்ராய்ட் என்ற மனோதத்துவ நிபுணர் கற்பனையால் கண்டு சொன்ன ஒன்று எனக்கு ஞாபகம் வருகிறது என்று விவரிக்கிறார்.

மனிதர்களாய்ப் பிறந்து விட்டவர்கள் எல்லாருக்குமே கவலையற்ற, மெத்தென்ற, சுகமான, தாய் வயிற்றுக் கர்ப்பப்பை நினைவு அற்றுப் போவதேயில்லை. அந்த சுகத்தை நாடியே மனிதர்கள் செயல்படுகிறார்கள், ஒவ்வொரு காரியத்தையும் செய்கிறார்கள். கதகதப்பும் மிருதுத் தன்மையும், அவள் தாயின் அந்த நிமிஷத்து சொர்க்கமாகவே எனக்குத் தோன்றின.

அந்தப் பெண்ணைச் சந்திக்கும் அந்த வேளையிலிருந்துதான் தன் மனதில் நரக வேதனை ஒட்டிக் கொண்டது என்று நினைத்து தன் எண்ணங்களை வளர்த்துக் கொண்டே போகிறான் நாயகன்.

இப்படியான தனது சிந்தனைகள் மற்றவர்களுக்கு ரொம்பவும் வித்தியாசமாய்த் தோற்றமளிப்பதையெல்லாம் உணரும் அவன், இவற்றையெல்லாம் தவிர்க்க முடியாமல் திணறுகிறான்.

பழக்கப்பட்ட சுவட்டிலே, தேய்ந்துபோன தடத்திலே, மனித மந்தையிலே, நானும் ஒரு மந்தை ஆடாக யார் கண்ணிலும் தனியாகப் படாமல் எப்படியும் எந்தக் கவனத்தையும் கவராமல் இருந்த சோடு தெரியாமல் போய் விடுவது நல்லது. அது தெரியாமல் மனிதர்கள் நினைவுச் சின்னங்களை நிர்மாணிக்கிறார்கள்.

கறையெல்லாம் அழுக்குத்தான். நினைவுச் சின்னங்கள் எல்லாம் மறதியையே சுட்டிக் காட்டுகின்றன. நேர் நின்று நோக்கத்தான் யாருக்கும் தெம்பில்லை.

எத்தனை அருமையான கவிதை வரிகள் பாருங்கள்.

சுலபமாக, சிரமப்படாமல், யாரையும் சிரம்படுத்தாமல் வாழ்ந்துவிட்டு இறப்பவனே சிறந்த மனிதன். மற்றவர்களைப் போல இருக்கவும், சிந்திக்கவும், அறியாதவன் தனிமையை நாடி, காட்டிலே விலங்குகளுக்கிடையே ஒரு விலங்காக அல்லது ரிஷிகளுக்கிடையே ஒரு ரிஷியாக உருமாறி வாழ்ந்து விடுவது நல்லது. உலகில் நடமாடுவது பிசகு என்றுதான் தோன்றுகிறது.

புத்தனுக்குப் பிறகும், ஸாக்ரடீசுக்குப் பிறகும்,ஒருகுங்கிற்குப் பிறகும், ஜராதுஷ்டிரனுக்குப் பிறகும் சங்கரனுக்குப் பிறகும் சிந்தனை தேவையாகத்தான் இருக்கிறது. லோக குருமார் எத்தனை பேரோ வந்து போனது உண்மைதான் எனினும் உலகம் இன்னமும் லோகமாகத்தான் இருக்கிறது. கடைசி லோக குருவாக இருக்க முடியுமானால் அது மிகவும் நல்ல காரியம். ஆனால் எனக்குப் பிறகும் லோக குருமாருக்கும் அவசியம் ஏற்படும்தானே?

இப்படியான தத்துவ விசாரங்கள் நாவல் முழுதும் விரிந்து கொண்டே செல்கிறது. எல்லாமும் நாயகனின் எண்ண ஓட்டங்கள்தான். காணும் காட்சிகளுக்கெல்லாம் முரணாகவும், எதிராகவும், விரக்தி கலந்த சந்நியாச மனநிலையிலும் அவன் எண்ணங்களின் விரிந்து பரந்த வியாபகம் படிக்கும் வாசகனையும் ஒரு முதிர்ந்த மனநிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறது, கொண்டு செல்லும் என்பதுதான் இந்நாவலின் அடிநாதமாய் நிற்கும் சக்தி.

என்னைப் பற்றியோ, என் உள்ளத்தை, ஆன்மாவை என் சிந்தனைகளைப் பற்றியோ என் சிந்தனைகளின் தனிப் போக்கைப் பற்றியோ எனக்கு என்னதான் நிச்சயமாகத் தெரியும்? நிச்சயமாக ஒன்றுமே தெரியாது என்பதுதான் நிச்சயம். ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குப் பிறகு ஒன்றும் தெரியாது என்கிற முடிவுக்கு வர இவ்வளவு சிந்தனை எதற்கு? சாதாரண மக்கள் மாதிரி லட்சத்தில் ஒருவனாக, கோடியில் ஒருவனாக ஏன் இருக்க முடியவில்லை? என்று அவன் தனக்குத் தானே கேட்டுக் கொள்ளும் கேள்விகள் நாமும் நமக்கு நாமே கேட்டுக் கொள்ள வேண்டியவைகள்.

அந்தப் பெண்ணின் வீட்டிற்குப் போய்விட்டு தன் வீடு திரும்புகையில் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது அவனின் சிந்தனைகள் பலபடி விரிகின்றன. நாவலின் ஓட்டம் முழுவதும் இம்மாதிரியான பரந்துபட்ட எண்ண விரிசல்களிலேயே தொடர்ந்து பயணிக்கிறது. ஒரு இடத்தில் கதை நாயகன் வழி சொல்கிறார்.

உலகத்துச் சிறந்த மனிதர்களின் சிறந்த சிந்தனைகள் எல்லாம் அவர்கள் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதுதான் உதிக்கின்றன. ஸாக்ரடீஸ் முதல் இன்றைய நாள் வரையில், உபநிஷத்துப் பெரியவர்கள் முதல் இன்றைய ழாக் மாரி டெய்ன் வரையில் எல்லாச் சிந்தனையாளர்களுமே நடப்பதில் பிரியமுள்ளவர்களாகவேதான் இருந்திருக்க வேண்டும். நடையின் சரித்திரத்தை யாரேனும் ஒரு தீர்க்க தரிசனம் வாய்ந்த ஞானி எழுதிப் பார்த்தால் அதுவே உலகத்தின் சிறந்த நூலாக விளங்கும்.

ராமன் என்ற தன் பெயரைப் பற்றி நாயகனின் சிந்தனை போகிறது. எவ்வளவு பெரிய வார்த்தை அது! எத்தனை உள்ள அர்த்தங்களை அடக்கிய மகத்தான வார்த்தை. பல காவியங்களுக்கு அடிப்படையான வார்த்தையாயிற்றே! அந்த வார்த்தைக்கே அர்த்தம் “நான்” தான் என்று எண்ணிச் சில சமயம் நான் ஏமாந்து விடுகிறேன். அன்று ராவணனின் அசுரத்தனம் சீதையைத்தான் நாடியது. ராமன், சீதை தன்னுடையவள் என்று எண்ணி வலியத் தேடிப்போய் ராவணனுடன் யுத்தம் செய்தான். ராவணனையும் அவன் குடும்பத்தையும் நிர்மூலமாக்கினான்.

அதனால் அசுர கணமே அற்றுப் போய்விட்டது உலகத்திலே என்று கொள்ள முடியுமா?

பாண்டியன் பைலட் என்கிற ராஜ்யப் பிரதிநிதி முன் சக்தி வாய்ந்த ரோம சாம்ராஜ்யத்தின் பிரதிநிதி முன் கொணர்ந்து நிறுத்தப்பட்ட ஏசு கிறிஸ்துவை பாண்டியன் பைலட், உண்மை என்றால் என்ன? என்று கேட்டானாம். ஏசுவுக்கா தெரியாது? தெரிந்திருந்தும் வாய் மூடி மௌனியாக நின்றாராம் அவர். நாயகியின் தாயார் நாயகனை ரொம்பவும் கெட்டிக்காரர் என்று அறியப்பெற்று தன் வயதிற்குப் பொருத்தமில்லாமல், அதே சமயம் இவரிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்வதில் தவறில்லை என்கிற நினைப்பில், காதல் என்பதைப்பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? என்று வீசும் கேள்விக்கு படிப்படியாகப் எழும் பல்வேறு சிந்தனை மோதல்களில் மேலே குறிப்பிட்டுள்ள கேள்வியும் ஒன்றாக அமைகிறது.

இப்படியாகப் பக்கத்திற்குப் பக்கம் க.நா.சு வின் பாண்டித்யம் நாவல் முழுவதும் விரிந்து கிடக்கிறது. எண்ண ஓட்டங்களினூடே என்ன கதையைச் சொல்லி என்ன செய்யப் போகிறோம் என்று வெறும் கதையையும் சம்பவங்களையும் மனதில் கொள்ளாமல் அவர் மனதிலே இடைவிடாது வந்து மோதிக் கொண்டிருக்கும் தத்துவ நெறிகளையும், காலங்காலமான ஆழ்ந்த வாசிப்பு அனுபவங்களையும் அங்கங்கே நாவல் முழுமைக்கும் விரவிக் கொண்டே செல்கிறார்.

நாவல் என்றால் கதை என்ன, எதைப்பற்றி, எந்தக் காலகட்டத்தைப் பற்றி அது விவரிக்கிறது என்கிற எதிர்பார்ப்பில் வாசிக்க ஆரம்பிப்பவர்களுக்கு இது ஏமாற்றமாகத்தான் இருக்கும். நாயகன் நாயகியைப் போய்ப் பார்ப்பதும், பிறகு அவர்கள் பற்றித் தனக்குத் தானே நினைத்துக் கொள்வதும், பிறகு மீண்டும் சந்திப்பதும், கடைசியில் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ள முடிவாவதும் என்கிற ஒரு வரிக் கதையைத் தவிர வேறொன்றுமேயில்லையே என்று தோன்றும்.

மதிப்பிற்குரிய திரு சி.மோகன் அவர்கள் அவரின் முன்னுரையில் சொல்லியிருப்பதுபோல் முழுக்க முழுக்க மன நிகழ்வுகளால் கட்டமைக்கப்பட்டு உருப்பெற்றிருப்பது இந் நாவல். உயர் தரத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கும் க.நா.சு. அவர்களின் குறிப்பிடத்தக்க இலக்கியப் பங்களிப்பு.

அவசியம் எல்லோரும் படித்து அனுபவிக்க வேண்டிய இந்த நாவலை நற்றிணைப் பதிப்பகம், திருவல்லிக்கேணி, சென்னை – 5 வெளியிட்டிருக்கிறார்கள்.(பிரசுரம் - உயிரோசை இணைய வார இதழ் - 27.02.2012)

------------------------------------------------------

“மௌனப்புறா”

சிறுகதை

ஒருவகைல பார்த்தா நாமளும்தான் காரணம் – அத்தனை நேரம் அமைதியாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தவர், கடைசியாக இப்படிச் சொன்னது சுசீலாவைத் திடுக்கிட வைத்தது.

எதையாவது உளறாதீங்க…என்றாள் அவள் பட்டென்று.

பயந்திட்டியா….? என்னடா இவன் இப்டிச் சொல்றானே…யாராவது தப்பாப் புரிஞ்சிக்கிட்டு, அது வினையாகிடப் போவுதுன்னு, பதறிட்டியோ…?

அதேதான்…உங்க திருவாய மூடுங்க முதல்ல….

அடி இவளே…நா அந்த அர்த்தத்துல சொல்லல…நா சொன்னதோட அர்த்தமே வேறே…

எந்த அர்த்தமானா என்ன? இந்தப் பேச்சை விட்ருங்க இதோட…

என்னடி இவ்வளவு சாதாரணமா சொல்லிட்டே…அப்போ இது வெறும் செய்திதானா உனக்கு…? அடுத்தாப்ல பரபரப்பா ஒண்ணு வந்தா அதுக்குத் தாவிடுவ…இத மறந்திடுவ…அப்டித்தானே…?

அப்டியில்லே….மனசுக்குப் பெரிய கஷ்டமாத்தான் இருக்கு…அந்தப் பொண்ணு இப்டிச் செய்திடுத்தேன்னு…

அதத்தாண்டி நானும் சொல்ல வர்றேன்…இத்தனை வருஷமா நம்ம வீட்ல வேலை பார்த்த பொண்ணோட உள்ளார்ந்த பிரச்னை என்னன்னு நாம கேட்கத் தவறிட்டோமில்லியா?அது நம்ம தப்புதானே?

ஆமா…பெரிய பிரச்னை? நமக்கே இங்க தலைக்கு மேல இருக்கு…இதுல ஊருல உள்ளதையெல்லாம் இழுத்துப் போட்டுக்க முடியுமா? ஏதோ வருதா, வேலையைச் செய்யுதா, போகுதான்னுதான் இருக்க முடியும்…அவாளோட சொந்த விவகாரத்துல எல்லாம் தலையிட முடியுமா? அதுவா வாயத் திறந்து ஏதாச்சும் சொல்லித்துன்னா, கேட்டுதுன்னா உதவலாம்…இல்லன்னா நமக்கு எப்படித் தெரியும்? நமக்கு என்ன பிரச்னைன்னு யாராச்சும் கேட்கறாளா? அவா அவா அவாளோட காரியங்களைப் பார்த்திண்டிருக்கா…மனுஷாளே அப்டித்தானே இருப்பா…அதுதானே இயற்கை…அதுதான் இத்தனை வருஷமா இருந்தும் நம்மளோட ஒட்டவே இல்லையே…?

எப்போ அது இத்தனை வருஷமா நம்ம வீட்டுல வேலை பார்த்திடுத்தோ, அப்போ அதோட சொந்த நலன்கள்லயும் நமக்கு அக்கறை இருந்துதாண்டி ஆகணும்…அதுதான் சரி…அதத்தான் நாம கேட்கத் தவறிட்டோம்ங்கிறேன் நான்…

இது கொஞ்சம் அதிகமாத் தெரிலயா உங்களுக்கு? அதுவாச் சொன்னாத்தானே தெரியும்…நாமளா எப்படி இதையெல்லாம் கேட்குறது? ஏதாச்சும் முகத்துல அடிச்ச மாதிரிக் கேட்டிடுத்துன்னா? ஒருத்தரோட பர்ஸனல் விஷயமில்லியா?

நீ ஒரு மூணாவது மனுஷியா அதை நினைச்சிண்டு பேசற…. அதுனாலதான் அப்படி ஒரு விலகல் தோணறது உனக்கு…நா அதை என் பொண்ணா நினைச்சிண்டு பேசறேன்…இங்க அதுதான் உதைக்குது விஷயம்…

போச்சு…இத ஒண்ணு சொல்லிடுங்க…யாரப் பார்த்தாலும் என் பொண்ணு போல இருக்கு, என் பொண்ணு போல இருக்குன்னு…அப்டீன்னா பேசாம ஒரு பெண்ணைப் பெத்துண்டிருக்க வேண்டிதானே…ஏன் விட்டேள்?

அதுதான் விட்டாச்சே…அத இப்பச் சொல்லி என்ன பண்ண? நாந்தான் விட்டேன்…நீ என்ன பண்ணினே…எனக்கு ஒரு பொண்ணு வேணும்னு பிடிவாதமா நின்னிருக்க வேண்டிதானே…

போறும்…நிறுத்துங்கோ…இன்னும் பத்து வருஷம் கழிச்சு சொல்லுங்கோ…முகத்துல நன்னா வழியறது…முதல்ல துடைங்கோ…

பசுபதி சிரித்துக் கொண்டார்.

மனிதனுக்கு அந்தந்த வயதுக்கு மனம் என்ன பேச வேண்டுமோ அதைப் பேசினால்தானே அவன் மனிதன். மாறாக வேண்டாத நினைப்பெல்லாம் இருந்தால் அது அவனை உயர்த்துமா? இது சும்மா சுசீலாவைத் தமாஷ் பண்ணியது. அவ்வளவே…!

அந்தப் பெண் மஞ்சரி வேலைக்கு வந்த நாள் முதலே அதன் மீது ஒரு ஆழ்ந்த இரக்கமும் கருணையும் தன்னிடம் சுரந்து அது நிலை பெற்றுவிட்டதை நினைத்துக் கொண்டார் பசுபதி.

இத்தனை சின்ன வயதில் திருமணமும் முடித்து, ஒரு குழந்தைக்கும் தாயாகி அதைக் காப்பாற்ற வேண்டிய கடமையும் இதன் தலையில் விடிந்திருக்கிறதே என்று மனம் பாரமாய் உணர்ந்திருக்கிறார். நிரம்ப இரக்கப்பட்டிருக்கிறார். அதுவே அந்தப் பெண்ணின் மீதான கருணையாய் நாளடைவில் மாறிப் போயிற்று.

ஐயா, சின்னப்புள்ளைங்கய்யா…என் பேத்தி மாதிரி…நீங்கதான் பார்த்துக்கிடணும்… - வீடு கட்டும்போது வாட்ச்மேனாய் இருந்த பக்கிரி கொண்டு வந்து விட்டபோது அந்த முதல் பார்வையிலேயே தனக்குப் பெண் இல்லாத குறை தீர்ந்தது என்றுதான் நினைத்தார்.

சுசீலாவும் சரி, இவரும் சரி அதை ஒரு வார்த்தை சொன்னதில்லை. தன் சொந்த வீட்டில் கூட அது இத்தனை சுதந்திரமாக இருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். இன்ன நேரத்துக்குதான் வரும் என்று சொல்லவே முடியாது. இஷ்டத்துக்கு வரும். இஷ்டத்துக்குப் போகும். நீங்க போட்டு வச்சிருங்கக்கா…நா வந்து தேய்ச்சிடுறேன்…சொன்னபடி அதற்குத் தோதுப் படும் நேரத்தில் வந்து வேலையை முடித்து விட்டுப் போய்விடும். ஆனால் அதுவேதானே ஒரு கட்டத்தில் சங்கடமாய்ப் போனது…? இரண்டு பேரும் வேலை பார்க்கும் இடத்தில் எல்லாமும் நேரப்படி நடந்தாக வேண்டியிருக்கிறது. அந்த நேரம் தவிர்த்த சுதந்திரம் அந்தப் பெண்ணுக்கு மட்டும் எப்படிப் பொருந்தும் இந்த வீட்டில்?

காலைல வந்தாத்தான் எனக்கு வசதியா இருக்கு…ஏழரைக்கெல்லாம்தானே வந்திண்டிருந்தீங்க…அப்பத்தானே எனக்கு சமையலுக்கு வேண்டியிருக்கிற பாத்திரமெல்லாம் கிடைக்கும்…நீங்க இப்டி லேட்டா வந்தா எல்லாத்தையும் நானே தேய்ச்சிக்க வேண்டிர்க்கு…அப்புறம் நீங்க எதுக்கு? எனக்கு எட்டரைக்குள்ள சமையல் முடிஞ்சாகணும்…அப்பத்தான் நானும் குளிச்சிட்டு, அவருக்கும் எடுத்து வச்சிட்டு, நானும் எடுத்து வச்சிண்டு கிளம்ப முடியும்…

சரிக்கா இனிமே டயத்துக்கு வந்திடறேன்….சொல்லும்…ஆனால் வராது. நேரத்துக்கு வந்த நாட்களைவிட வராத நாட்கள்தான் அதிகம். என்றோ ஒரு நாள் சுசீலா சொன்னாள் இப்படி. அப்புறம் அவளும் விட்டு விட்டாள். வாயே திறப்பதில்லை. ஏதோ வந்தாச் சரி என்றாகிப் போனது.

குழந்தையையும் கொண்டு வந்து நடுக்கூடத்தில் விரிப்பை விரித்துப் போட்டு விட்டு அதுபாட்டுக்குத் தன் வேலையைத் தொடரும். சமயங்களில் அது அழும்போது கொல்லைப் புறத்திற்கு எடுத்துச் சென்று பால் கொடுக்கும். சின்னூண்டு பெண்ணாக இருந்து கொண்டு, மார்பில் குழந்தையை அணைத்து அது பால் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் காட்சி இவரைச் சிலிர்க்க வைக்கும். தாயே…ஈஸ்வரி….!

ஏன் அங்கே போய் உட்கார்ந்துக்கிறே…கொசுக் கடிக்குமே அங்கே…இதோ இந்த ரூம்ல உட்கார்ந்துக்கோ…யாரும் வரமாட்டா….

இருக்கட்டுங்கய்யா….

எந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் கடுமையாக எதுவும் சொன்னதில்லை சுசீலா. நேராகச் சொல்ல வேண்டியவைகளையே அவள் சொல்வதில்லையே…பிறகு எங்கிருந்து கடுமையாகச் சொல்வது?

பல சமயங்கள்ல பார்த்தா நீ அந்தப் பொண்ணுக்கு பயப்படுற மாதிரித் தோணறது எனக்கு என்பார் இவர்.

இப்படிக் கூட ஒருத்திக்குக் கோபம் வராமல் இருக்குமா என்றிருக்கும் சுசீலாவின் இருப்பு. எப்பொழுதுமே அவள் அந்தப் பெண்ணை ‘ங்க…’ போட்டுத்தான் அழைப்பாள். நீ, வா, போ என்று ஒருமையில் என்றுமே விளித்ததில்லை. இவரும் அப்படித்தான். ஐம்பது தாண்டிய இந்தப் பொழுதிலும் பெண்களுடன் பேசுவதென்றால் இன்னும் கூச்சம்தான் அவருக்கு. அது உடன் பிறந்தது ஒழியாது. ஆபீஸில் கூடப் பெண் பணியாளர்களிடம் நிமிர்ந்து, நேருக்கு நேர் முகம் பார்த்துப் பேசியதில்லை இவர். அதென்னவோ அப்படி ஒரு பழக்கம். சார் ரொம்பக் கூச்சப்படுறாரு…என்று அதுகளே சொல்லிச் சிரித்துக் கொள்வதைக் கேட்டிருக்கிறார்.

நீங்கதான் ரொம்ப சேஃப்டியாச்சே…பொம்பளைங்களை முகத்தைப் பார்த்துப் பேசினாத்தானே பிரச்னை…அந்தச் சோலியே கிடையாது உங்ககிட்டே…இப்டியிருந்தீங்கன்னா நம்ம ஆபீசுல ஆள் மாறாட்டம் நடந்தாலும் உங்களுக்குத் தெரியாமப் போயிடும் சார்…ஏன்னா நிறையப் பேரு ஆபீசுக்கு வந்து கையெழுத்துப் போட்டுட்டு சொந்த வேலையைப் பார்க்கக் கிளம்பிடுறாங்க…இன்க்ளுடிங் லேடீஸ்….மானேஜரோ நிமிர்ந்தே பார்க்கிறதில்லே…எனக்கு பதிலா ஒரு அரை நாள் என் சீட்ல உட்கார்ந்திருன்னு யாரையாச்சும் உட்கார்த்தி வச்சிட்டுப் போனாக் கூட உங்களுக்குத் தெரியாதாக்கும்…ஆள் இருக்கிறதாத்தான் நினைச்சிட்டிருப்பீங்க…நீங்க இப்படி இருந்தீங்கன்னா கதையாகாது சார்…

டீ சாப்பிடப்போகும்போது சக பணியாளர்கள் கிண்டலடிப்பதைக் கேட்டு இவரும் சிரித்துக் கொள்வார். ஆனாலும் இந்த வயசுக்கு மேல் என்னத்தை மாற்றிக் கொள்வது? அது கட்டையோடுதான் கழியும்.

பல சமயங்களில் மஞ்சும்மா…மஞ்சும்மா…என்று கூப்பிட இவர் மனம் அவாவும். ஆனால் வார்த்தை வராது. அதுவும் என்னங்கய்யா என்று எதுவும் கேட்காது. இவரை அது ஒரு பொருட்டாகவே மதிப்பதில்லையோ என்று தோன்றியிருக்கிறது இவருக்கு. லேசான கோபம் கூடத் துளிர்த்ததுண்டு. இவர் கோபம் இவரையே மதித்ததில்லை.. பிறகு அதைப்பற்றி என்ன சொல்ல?

ஏதாச்சும் பேசினால்தானே தெரியும். அறவே பேச்சில்லையென்றால் எதைத்தான் புரிந்து கொள்வது? இத்தனை வருஷம் அது வேலை பார்த்ததற்கு மொத்தமே இத்தனை வார்த்தைகள்தான் பேசியிருக்கிறது என்று கணக்கிட்டிருந்தால் கரெக்டாகச் சொல்லி விடலாம். இப்பொழுதும் கூடப் பாதகமில்லை. அது பேசியது என்றென்று என்று கணக்கிடுவது ஒன்றும் அத்தனை கஷ்டமில்லை. தான் உண்டு தன் வேலையுண்டு என்று இருக்க வேண்டியதுதான். அதற்காக இப்படியா? சண்டை போட்டவர்கள் கூட இப்படி மௌனம் அனுஷ்டிப்பார்களா என்பது சந்தேகமே!

ஆனால் அதுதான் பிடித்துமிருந்தது சுசீலாவுக்கு. அவளுக்கு ஊர் வம்பு பேசுவது அறவே பிடிக்காது. ஊர் வம்பென்ன, உறவு வம்பே பிடிக்காது. யாரைப் பற்றியும் எதுவும் சொல்ல மாட்டாள் அவள். யாரையுமே இவளுக்குப் பிடிக்காதோ என்று சந்தேகம் வரும் நமக்கு. அப்படி ஒரு விலகல். அதை அப்படி ஒரேயடியாக விலகல் என்றும் சொல்லிவிட முடியாது. வீட்டுக்கு உறவுகள் வந்தால் நன்றாகக் கவனித்துத்தானே அனுப்புகிறாள்.

வள்ளிசா நன்னா திருப்தியா செய்து போட்டிடுறியே…கூட நாலு வார்த்தையும் மனம் விட்டுப் பேசினாத்தான் என்ன? என்பார் இவர்.

அது அவளோட இயல்பு…அது ஒரு குத்தமா? என்று தன் உறவுகள் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறார்.

ஆக, உறவுகள் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிறதால உன் வண்டி ஓடுதுன்னு சொல்லு…இல்லன்னா பெரிய கர்வின்னு எடுத்திண்டான்னு வச்சிக்கோ….அப்புறம் களேபரம்தான்…ஆளாளுக்கு சண்டை பிடிச்சிண்டு திரிய வேண்டிதான்…

நீங்க வேணும்னா போய் சண்டைய இழுத்து விட்டிட்டு வாங்கோ…நன்னாயிருக்கிறதக் கெடுத்த புண்ணியமாவது கிடைக்கட்டும் உங்களுக்கு…

நா ஏன் அதைச் செய்றேன்…சகஜமா இருக்கலாமேன்னு சொன்னேன்…என்னத்த வாரிக் கட்டிண்டு போகப் போறோம்…இந்த உறவுகளோட நாம இருந்த இருப்பாவது நாளைக்கு நினைக்கப்படுமில்லையா….?

என் இயல்புப் பிரகாரம் நா இருக்கேன். இதுலென்ன தப்பு? இத மத்தவாள்லாம் புரிஞ்சிண்டுதான் இருக்கா….நீங்கதான் ஒத்தைக்கு நிக்கறேள்…!

எங்கோ ஒரு மூலையில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் தன் மனதின் ஆதங்கம் அவளுக்குப் புரியவில்லையே என்றிருக்கும் இவருக்கு. மனிதனுக்கு வாழ்க்கையில் எல்லாமுமா ஒருவனுக்குப் பூர்த்தியாகி விடுகிறது? அங்கங்கே தொட்டுக்கோ துடைச்சிக்கோ என்று நிறைய விஷயங்கள் அந்தரத்தில் நிற்கத்தானே செய்கின்றன? அப்படியான ஒன்றுதான் இந்தப் பெண்ணும் வாய் திறக்காமல் இருப்பது என்று வைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். அது ஒரு ஆதங்கமாகவே படிந்து போனதுதான். சொந்தமே மௌட்டீகமாய் நிற்கும்போது மூன்றாவதைச் சொல்லி என்ன பயன்?

இப்டி எந்த வம்பு தும்பும் இல்லாம ஒருத்தர் வந்து போறதே பெரிசு! இதுல நீங்க வேறே? எதுக்குடான்னு அலையுதாக்கும் மனசு….ஆபீசுல வேலையில்லாம தினமும் வெறுமே பெஞ்சைத் தேய்ச்சா இப்படித்தான்….மனசை எதுடா சிக்கும்னு அலைய விடாதீங்கோ…ராம…ராமா சொல்லுங்கோ… சுசீலா போடும்போட்டில் கப்சிப் ஆகி விடுவார் இவர். அந்த சுகானுபவம் தனி. இந்த உலகத்தில் ரசிப்பதற்குத்தான் எத்தனை கோடி விஷயங்கள் இருக்கின்றன? எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் இறைவா…!

இப்படி ஏதேனும் அந்தப் பெண் இருக்கும்போது கூடச் சமயங்களில் பேச்சு வந்து விடும். ஆனால் எதையும் காதிலேயே போட்டுக் கொள்ளாது. அது அதன் இயல்போ அல்லது நாசூக்கோ…அதெல்லாம் சுசீலாவுக்குப் பிடித்திருந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். சும்மா இருக்கிறதை நாமளா எதாச்சும் சொல்லிக் கெடுக்கப் படாது. வம்பு பேசு வம்பு பேசுன்னா இழுக்குறது?

யாருடி வம்பு பேசச் சொன்னா? நீ என்ன காது காதுன்னா வேது வேதுங்கிறே? இப்டி மௌன சாமியாரா வந்துட்டுப் போறதே…ஏதாச்சும் பேசித்துன்னா, அதுக்கு வேணுங்கிறதை நாமும் முடியுமானா உதவலாமேன்னு சொல்ல வந்தேன்…

இவர் சொல்லும் கச்சிதமான பதில் சுசீலாவுக்குப் பிடிக்கும். எனவே மறு பேச்சுப் பேச மாட்டாள். இவரளவுக்கு அவளுக்கும் அந்தப் பெண்ணிடம் ஈடுபாடு இருக்கத்தான் செய்தது. அதையும் மறுப்பதற்கில்லைதான்.

வேலையை முடித்து அவள் கொடுக்கும் பண்டங்களை என்ன பாத்திரத்தில் எடுத்துப் போகிறது? எதைக் கொண்டு வருகிறது? எதுவும் தெரியாது. அதையெல்லாம் எதுவும் கண்டு கொள்ள மாட்டாள். அவ்வளவு சுதந்திரம் அந்தப் பெண்ணுக்கு…

இந்தத் தயிர் வைக்கிற அளவுக் கிண்ணம் ஒண்ணு இருக்குமே அது நீங்க கொண்டு போயிருக்கீங்களா… என்று என்றாவது அவள் கேட்பதைப் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன் நான். ஆமாக்கா, நாளைக்குக் கொண்டாறேன்…என்கும் அது.

இந்தா மஞ்சரி, இத நீ கட்டிக்கோ….

மஞ்சு….இத உன் குழந்தைக்குப் போட்டு விடு….இன்னிக்கு ஆபீஸ்ல ஒருத்தன் கொண்டு வந்தான்…உன் பொண்ணு ஞாபகம் வந்தது…வாங்கினேன்…

மஞ்சு…இன்னைக்கு சுமங்கலிப் பிரார்த்தனை வச்சிருக்கேன்…சாயங்காலமா வா…இன்னும் நிறையப் பொம்மனாட்டிகள் வருவா…அவாளோட நீயும் வந்து புடவையும் ரவிக்கையும் வாங்கிண்டு போ…சரியா…? நீபாட்டுக்கு வராம இருந்துடாதே…எல்லாரோடயும் வந்து இருந்துதான் வாங்கிண்டு போகணும்…தனியால்லாம் வரப்படாது…நாளைக்குன்னு வச்சிடாதே…..பிரார்த்தனையாக்கும்…

நானும் அவரும் ரெண்டு நாளைக்கு ஊருக்குப் போறோம்…நீதான் படுத்துக்கணும்…வீட்டைப் பார்த்துக்கணும்…இந்தா சாவி…எங்ககிட்ட ஒண்ணு இருக்கு…நாங்க பூட்டிண்டு போய்க்கிறோம்…நீ ராத்திரி வந்து படுத்துக்கோ….போரச்சே…வரச்சே பார்வை இங்க இருக்கட்டும்…சரியா….

தலையாட்டும் மஞ்சரி. இதுக்கும் பதில் கிடையாதா? சரின்னுதான் சொல்லேன் என்று செல்லமாய் அவள் தலையைத் தட்டுவாள் சுசீலா. உள்ளார்ந்த அன்பின் வெளிப்பாடு சமயங்களில் அபூர்வமாய் இப்படித் தெறிக்கும்போது அதை அப்படி ரசிப்பார் இவர். இந்த மாதிரியான நேரங்களில் தன்னையும் நெருக்கமாக உணர்ந்து கொள்வார் இவர். அப்படி அப்படியே நினைத்து நினைத்துத்தான் தான் பெறாத பெண்ணாகத் தோன்றுகிறது இந்த மஞ்சரி.

பாவி…! படு பாவி…!! அமைதியாய் இருந்தே தன் காரியத்தை முடித்துக் கொண்டதே..? என்ன அநியாயம்? நெஞ்சு பொறுக்குதிலையே…இறைவா…இப்படியும் நடக்குமா?

ஏன் இப்டிப் பேசாம இருக்கே…? உனக்கு ஏதாச்சும் பிரச்னையா? எதுவானாலும் எங்ககிட்டச் சொல்லு…தயங்காதே….அப்டீன்னு என்னிக்காச்சும் நாம கேட்டிருக்கமா அதை? கேட்டதில்லை….ஏன்? அது நம்மகிட்ட வேலை பார்க்கிற பொண்ணு….நாம சம்பளம் கொடுக்கிற வேலைக்காரிங்கிற முதலாளி மனப்பான்மை நமக்கு…மனசுல கொஞ்சமாச்சும் அந்த ஏத்தமான நெனப்பு இருந்ததுனாலதான் நாம அதைக் கேட்கலை….நாமளா அதைக் கேட்கணும்ங்கிறதைவிட, அதுவா நம்மகிட்டச் சொல்லணும்ங்கிற மேல்தட்டு மனப்பான்மை நம்மள அறியாமப் படிஞ்சு போயிருக்கிறதுதான் காரணம்…நமக்கு உயரத்துல இருக்கிறதுலயும், முதலாளிங்கிற ஸ்தானத்துல நிக்கிறதுலயும் எப்பயுமே ஒரு மயக்கம். வெளில அப்டிச் சொல்லிக்கிறதில்லை…அவ்வளவுதான். இரக்கம், கருணை, கரிசனம்ங்கிறதெல்லாம் வெறும் நினைப்புனால பூர்த்தியாயிடற விஷயமில்லயே…செயல்னாலதானே அதையெல்லாம் நிரூபிக்கணும்…நாம அதைச் சரியாச் செய்தமாங்கிறதுதான் இங்க பிரச்னை…

.இன்னும் நல்லா சொல்லப் போனா இந்தச் சமுதாயம்தான் இதுக்கெல்லாம் காரணம்னு நா சொல்லுவேன்…நாமெல்லாம் அங்கம் வகிக்கிறதுனாலதான் ஒட்டு மொத்தமா இந்தச் சமுதாயம்னு நா சுட்டுறேன்…நம்ம வீடு தவிர்த்து இன்னும் நாலஞ்சு வீடுகள்ல அந்தப் பொண்ணு வேலை பார்த்ததுல்ல…? அப்போ எந்த வீட்டுலயும், யாரும் அதோட உள் வேதனைகளைக் கேட்டு வாங்கலை….அதை நெருக்கமா உணர்ந்தாங்களே தவிர, அதை ஒரு குறிப்பிட்ட டிஸ்டன்சுலதான் நிறுத்தியிருந்தாங்கன்னுதானே அர்த்தம்? நம்மளை விட மற்றவங்க அதிகமா அதுக்கு உதவியிருக்கலாம்…கொடுத்திருக்கலாம், வாங்கியிருக்கலாம்…ஆனா அதோட வாழ்க்கையின் ஆணிவேரையே ஆட்டிப் பார்க்கிறமாதிரி அதுக்குப் பிரச்னை வந்தபோது, பிரச்னையைச் சுமந்திட்டு அலைஞ்சபோது, ஒண்ணு அது சொல்லாம இருந்தது தப்பா இருக்கணும்…அல்லது அதோட விலகின இருப்பைப் புரிஞ்சிக்கிட்டு நாம கேட்டு செய்யாம இருந்தது தப்பாப் போயிருக்கணும்…அது சொல்லலைங்கிறதைவிட நாம கேட்காததுதான் தப்புன்னு எனக்குத் தோணுது…மனசாட்சியுள்ளவன் அப்படித்தான் நினைக்க முடியும். ஏன்னா பல வருஷமா அது நம்ம வீட்டுல வேலை பார்க்குது…எப்படி நம்முடைய இயல்பையும், இருப்பையும் நமக்கு நாமே நியாயப் படுத்திக்கிறோமோ அது போல அதோட இருப்பையும் நாம நல்லா உணருவோம்….அங்கீகரிச்சும் இருக்கோம்…ஆனா நாம நம்மளோட வாழ்க்கை நலன்கள்ல செலுத்தின அக்கறையை அதோட பிரச்னைல செலுத்தினோமா? ஏன்? அங்கதான் நம்மளோட தலையாய தப்பு இருக்கு….தலையாய தப்புதான் அது…! இல்லைன்னு சொல்ல, சொல்லித் தப்பிக்க முடியாது…ஏறக்குறைய நாமளே சதம்னுதானே அது இருந்தது…இதை நாம உணராட்டாலும், அது வேலை பார்த்த நாலஞ்சு வீடுகள்ல யாராவது ஒருத்தர் உணர்ந்திருந்தாலும் கூட இந்த அபாயத்துலர்ந்து அதைத் தடுத்திருக்கலாமே…யாருமே செய்யத் தவறிட்டோம்தானே….வாழ்க்கைங்கிறது எவ்வளவு போராட்டம் நிறைஞ்சதுங்கிறதை இப்போ அது மூலமா உணர்ந்து என்ன பயன்? ரெண்டு குழந்தைகளை வச்சிண்டு, வேலை வெட்டிக்குப் போகாத கணவனையும் இழுத்திண்டு எத்தனை நாளைக்குத்தான் அது போராடும்?

சுசீலாவின் கண்கள் குளமாய் நின்றன. மார்பைக் கைகளால் பிடித்துக் கொண்டு அப்படியே சுவற்றில் சாய்ந்தாள் அவள். எனக்கு என் உடம்பிலுள்ள சக்தியெல்லாம் வடிந்து வெளியேறிவிட்டது போல ஒரு பலவீனம்.

போஸ்ட்மார்ட்டம் முடிந்து மஞ்சரியின் உடல் அவளின் கிராமத்துக்குக் கொண்டு போகப்பட்டது என்று சற்று நேரத்தில் செய்தி வந்தது எங்களுக்கு. ------------------------------

எழுத்தாளர் திரு நரசய்யா அவர்களின் முன்னுரை

உஷாதீபனின் “தனித்திருப்பவனின் அறை” சிறுகதைத் தொகுப்பிற்கு எழுத்தாளர் திரு நரசய்யா அவர்கள் அளித்துள்ள முன்னுரை

-------------------------

உஷாதீபனின் கதைகளில் காணப்படும் மனிதாபிமானம் ஆசிரியரின் மன நிலையைக் காட்டுகிறது. சிறுகதைகளில் ஆளப்படும் சில சிறந்த யுக்திகளை அவர் கையாண்டிருப்பது மெச்சத்தக்கதாக உள்ளது. சுருங்கச் சொல்லித் தாம் ஸ்ருஷ்டித்திருக்கும் கதாபாத்திரங்களை படிப்பவர் மனதில் உணர்ச்சி பொங்க வைத்திருக்கிறார் என்பது உண்மை.

எட்கர் ஆலன் போ சொன்ன கருத்தான “சிறுகதை என்பது அரை மணியிலிருந்து ஒரு மணி அல்லது இரண்டு மணி அவகாசத்துக்குள் ஒரே மூச்சில் படித்து முடிக்க்க் கூடியதாக இருக்க வேண்டும். அது தன்னளவில் முழுமை பெற்றிருக்க வேண்டும். அது தரும் விளைவு ஒரு தனி மெய்ப்பாடாயிருக்க வேண்டும். கதையைப் படித்து முடிப்பதற்குள் புறத்தேயிருந்து எவ்வித குறுக்கீடுகளும் பாதிக்காமல் வாசகர்களின் புலன் முழுதும் கதாசிரியனின் ஆதிக்கத்தில் கட்டுப்பட்டதாயிருக்க வேண்டும்” என்ற இலக்கணத்தை இவர் கதைகளில் காண முடிகிறது. கதைகள் ஒரு நல்ல எழுத்தாளனை அடையாளம் காட்டுகின்றன.

வயதானவர்களுக்கு அவர் காட்டும் பரிவு, அவ்வயதானவர்களுடைய குறைபாடுகளையும் காட்டிச் சொல்லப்படுகையில் யதார்த்தமாக வாழ்க்கை முறை விவரிக்கப்படுவது போல உள்ளது. அக்கதா பாத்திரங்களின் உண்மையான நடைமுறைகள் சிறுகதையின் ஓட்டத்தை நளினப்படுத்தி வாசிப்பவனின் மனதில் அகலாத நினைவுகளை ஏற்பட வைக்கும். சிறுகதைகளின் கற்பனைச் செறிவு, நடை முறையில் இருப்பவற்றை உணர்ச்சி பூர்வமாக அறிய வைப்பதுதான் என்பதை உணர்ந்து செயல்பட்டுள்ளார் உஷாதீபன்.

உதாரணமாக வாடகைச் சுமையில் வரும் பாட்டி மீது மற்றவர்களுக்குக் கோபம் வருமாறு நடந்து கொண்டாலும் கிழவரின் மனோபாவம் பாட்டியின் மீது ஒரு அனுதாபத்தையும் உண்டாக்காமல் விடவில்லை. வீட்டின் சொந்தக்காரர் படும் தொல்லைகளும், அவர்களது தார்மீக மனப்போராட்டங்களும் ஒரு சிறந்த சிறுகதையாக ஆசிரியர் கையில் பரிணமித்துள்ளது. “தனித்திருப்பவனின் அறை“என்ற தலைப்புக்கதை படிப்பவர் மூச்சையே பிடிப்பது போல உள்ளது. சிறப்பான இக்கதை இன்னும் சிறப்பாக முடிக்கப்பட்டிக்கலாம் என்றாலும் நம்மை திணறத்தான் வைக்கிறது.

சாதாரண நிகழ்வுகளுக்கு உயிரோட்டம் சிறுகதைகளில் கிடைக்கும் என்ற உண்மை “பாக்கி“ என்ற கதையில் வெளிப்படுகிறது. ஆசிரியரின் பார்வை பன்னோக்கு கொண்டதாய் உள்ளதால் இது சாத்தியமாகிறது.

லட்சியம், பிரதிக்ஞை என்பதெல்லாம் வாழ்க்கையில் உயர்ந்த ஸ்தானத்தில் இருப்பவர்களுக்குத்தான். வசதி வாய்ப்போடு உள்ளவர்களுக்குத்தான் என்று எவன் சொல்லி வைத்தது? அது மன உறுதியும், உலகாயத அனுபவங்களும் சார்ந்த விஷயமாக ஏன் அமையக் கூடாது? என்ற கேள்வியுடன் நாகசாமியின் மன உறுதியைச் சொல்லும் கதையும் ஒரு சிறந்த கண்ணோட்டத்தைக் காட்டுகிறது.

மொத்தத்தில் உஷாதீபனின் கதைகளில் காணப்படும் பாத்திரங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் காணும் மானுடர்கள்தாம்! ஆனால் அவர்களை நம்மிடையில் சிறந்த மனிதர்களாக உலவ விட்டிருக்கும் திறமை ஆசிரியரைச் சேர்ந்தது. ஆங்கிலத்தில் சொல்லும் “பாசிடிவ் அவுட்லுக்“ இவரது கதைகளில் முற்றிலும் தெரிகிறது. படித்தவுமடன் மன நிறைவையும் ஏற்படுத்துகிறது. தமிழ்ச் சிறுகதைகளுக்கு இத்தொகுப்பு ஒரு சிறந்த சேர்மானம்.

===================

உள்ளம் கொள்ளை போகுதே…! கட்டுரை

 

எழுத்தாளர் திரு சு. வேணுகோபால் அவர்களுக்கு இந்த வருடத்திய பாரதிய பாஷா பரிஷத் விருது அவரது வெண்ணிலை சிறுகதைத் தொகுதிக்காக வழங்கப்பட்டுள்ளது. தகுதியுள்ள ஒருவருக்கு, அவரது தகுதியான புத்தகத்திற்கு இது வழங்கப்பட்டுள்ளது. எல்லோரிடமும் அன்போடும், பண்போடும் பழகக் கூடிய இனிய நண்பர் அவர். தொடர்ந்து எழுதிக் கொண்டிருப்பவன் என்கிற முறையில் என் சிறுகதைகளின் மீது, அக்கறை எடுத்துக் கொண்டு எப்படியான கருத்தோட்டம் மிகுமானால் அது இன்னும் தலைநிமிரும் என்பதாக விவரித்து அவர் எழுதிய நீண்ட கடிதம் அவர் மீதான மரியாதையை உயர்த்தியது. வெவ்வேறு கால கட்டங்களில் அவரவர் இலக்கிய ருசிக்கும், வாசிப்புத் திறனுக்கும் தகுந்தாற்போல் அவரவரே உந்தப்பட்டு. இந்த எழுத்துக் களத்திற்குள் வந்திருக்கிறார்கள். ஒருவரைப் பற்றி ஒருவர் நேரடியாக அறியாத நிலையில், அவரவர் அனுபவங்களின் தாக்கங்களில், தோன்றும் படைப்பினை வடித்து, அதில் அந்தப் படைப்பின்பாற்பட்ட பயனை உணர்ந்து, தொடர்ந்து அந்த முயற்சியில் ஈடுபட்டு வருகிறார்கள்.. அது ஒரு ஆத்ம திருப்தியான விஷயமாக இருந்து இயக்கி வருகிறது.

ஒரு குறிப்பிட்ட படைப்பிற்கான பாராட்டும், விமர்சனங்களும் எதிர்கொள்ளும்போது, அதற்காக மகிழ்ந்தும், இன்னும் முயன்றும், யத்தனிக்கையில், அதனினும் சிறந்தவற்றைக் காண நேரும்போது வாய்விட்டு, மனம் விட்டு அதைப் பாராட்டினால்தான் நெஞ்சம் நிறைகிறது. அப்படியிருப்பதுதான் மனதுக்குத் திருப்தியையும் தருகிறது. ஒரு படைப்பாளியின் குணம் அதுவாகவே இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் இங்கே அப்படி இருக்கிறதா என்பது கேள்வி.

எழுத்தை மட்டுமே மனதிற்கொண்டு படைப்பாளியை நேரிடையாக அறியாமல் (அதற்கான அவசியம் அப்படி என்ன இருக்கிறது என்றுதான் தோன்றுகிறது) அந்த எழுத்தின்பாற்பட்டு ஈர்க்கப்பட்டு அவர் எந்த ஜாதி, என்ன மதம், படித்தவரா, படிக்காதவரா என்பதையெல்லாம் நோக்காமல் அந்த எழுத்துக்கு நெருங்கிய வாசகனாக இருப்பதில்தான் நிறைவு. அந்தப் படைப்பும், அதன் கருத்துக்களும், வடிவமும், உள்ளடக்கமும், அதன் ஆழமும் வீச்சும்தான் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

அப்படியானதொரு ஈர்ப்பு உண்டென்றால் அது சு.வேணுகோபால் அவர்களால் எழுதப்பட்ட வெண்ணிலை சிறுகதைத் தொகுதிக்கு உண்டு. அதைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு படிப்பதே மதிப்பு மிக்க விஷயமாகத்தான் தோன்றுகிறது. தரமான எழுத்தைப் படிக்கும்போது வாசகனுக்கு மனதுக்குள் ஒரு கர்வம் வருகிறது. நல்ல எழுத்தை அடையாளம் கண்டுகொள்பவன் நான் என்கிற பெருமை மிளிர்கிறது.

அந்த முகத்தில் ஏதோ ஒரு சோகம் நிழலாடிக் கொண்டிருப்பதாகத்தான் இதுவரை எனக்குத் தோன்றியிருக்கிறது. அதனாலேயே அவருடனான நட்பு மனதுக்குப் பிடித்தமானதாக உள்ளது. ஒரு பேராசிரியருக்கே உள்ள ஆழமும், நுட்பமும், கூர்மையும் அவரது பேச்சில் பெருகி ஓடுவதை ஒவ்வொரு முறையும் அவரை, சந்திக்க நேர்கையில் என்னால் உணர முடிகிறது. எடுத்துக்கொண்ட பொருளுக்கு அவர் மெனக்கிடும் விதமும், அதற்கான அவரது உழைப்பும், எதையும் முடிந்த அளவு சரியாகச் செய்து விடுவது என் பணி அதற்கு மேல் உங்கள் பாடு என்று அவர் தன் கடமையை இனிதே முடிப்பது நம்மை அவரிடம் மானசீகமாக நெருங்க வைக்கிறது. அவரின்பாலான அந்தக் கண்ணோட்டத்தோடுதான் இந்த வெண்ணிலை சிறுகதைத் தொகுதியையும் படிக்க நேர்ந்தது.

ஒரு பானைச் சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம். ஒரு சிறுகதையைப் பற்றிச் சொல்வதன் மூலம் இந்தத் தொகுதி எத்தனை தரம் வாய்ந்த படைப்புக்களை உள்ளடக்கமாகக் கொண்டது என்பதை வாசகர்கள் நன்கு உணர்ந்து கொள்ள முடியும். இனிமேல்தான் உணர்ந்து கொள்வது என்பது இல்லை. ஏற்கனவே பல்லாயிரம் பேர் இதனைப் படித்து முடித்திருப்பார்கள் என்பதுதான் உண்மை. இது என்னால்தான் தாமதமாகப் படிக்கப்படுகிறதோ என்று நினைத்துக் கொள்ளும்போது மனம் வெட்கமுறுகிறது.

புத்தகங்களை வாங்கி வாங்கிக் குவித்து விடுகிறோம். ஒவ்வொரு புத்தகத்திலும் ஏதேனும் ஒன்றையோ சிலவற்றையோ படித்துவிட்டுத்தான் வைக்கிறோம். அந்த ஒன்றின் ஈர்ப்பினால் பாதிக்கப்பட்டு திரும்பத் திரும்ப அந்தப் புத்தகத்தை எடுக்கும்போது அந்தக் குறிப்பிட்ட படைப்பையே மீளவும் படித்து ரசிக்கிறோம். அதற்கு மேல் நகரமாட்டேன் என்கிறது என்றால் அது அந்தப் படைப்பாளிக்கான பெருமை அல்லவா? இப்படியே தொட்டுத் தொட்டு எல்லாப் புத்தகங்களும் நிலுவையில்தான் நிற்கின்றன. ஒரே சமயத்தில் நாலைந்து புத்தகங்களைப் படிப்பதன் பலனும், பலமும் இதுதான். பலவீனமும் இதுதான். படித்து முடிக்காத புத்தகத்தை படித்துவிட்டேன் என்று எப்படிச் சொல்வது? படித்து முடித்த ஒன்றிலிருந்து மற்றவை இன்னும் என்னென்னவெல்லாம் உயர்வைத் தன்னகத்தே தாங்கிக் கொண்டு நிற்குமோ? அதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு படித்த ஒன்றை மட்டும் உச்சிக்கு உயர்த்தி இதுதான் பெஸ்ட் என்பது சரியாகுமா? ஓ! படிச்சாச்சே…! என்று வெற்றுப் பெருமை பேசுவதில் என்ன பொருள்? பொய் சொல்வது என்ன தரம்? ஒரு நல்ல வாசகனுக்கு அது அழகா? நல்ல எழுத்தைத் தேடத் தெரிந்த ஒருவனுக்கு நல்ல பொய் ஒன்றையும் சொல்ல முடியுமா? அது அந்தப் படைப்பாளிக்குச் செய்யும் துரோகமல்லவா? முதலில் தன் மனதுக்கு ஒருவன் உண்மையாக இருக்க வேண்டாமா?

நிரூபணம் என்ற ஒரு சிறுகதையைத்தான் எடுத்த எடுப்பில் படிக்க நேர்ந்தது. கதைக்கான மொழிநடை சொல்லவரும் விஷயத்துக்கான இறுக்கத்தை எப்படிக் கொடுத்து, கதையைத் தூக்கி நிறுத்துகிறது என்பதை இச்சிறுகதையைப் படிக்கும்போதே உணர நேர்ந்தது. சம்பவங்கள் நாம் அறிந்ததுதான். நிகழ்வுகளும் தெரிந்ததுதான். ஆனால் அதனூடாக இழையோடும் சோகம்? அந்த சோகத்தால் ஏற்படும் இறுக்கம்? அந்த இறுக்கத்தால் படிக்கும் வாசகன் மனதில் ஏறும் பாரம்? இதுதானே ஒரு படைப்பாளிக்கு வெற்றியாக இருக்க முடியும்?

கதை என்ன, அதைச் சொல்லுய்யா…? என்று கேட்பவர்களுக்கு வணிக இதழ்கள் ஏற்கனவே நிறையத் தந்து அவர்களைத் தக்கபடி பழக்கி வைத்திருக்கின்றனதான். ஆனால் ஆத்மார்த்தமாகத் தேடும் விஷயங்கள், சொல்ல முற்படுகையில் அதற்கான இறுக்கத்தோடு வார்த்தை வார்த்தையாகக் கவனமாகக் கோர்க்கப்பட்டு சரமாக முன் வைக்கப்படும்போது, கதைக்கான கருவும், அதையொட்டிய அவல வாழ்வின் நிதர்சனப் போராட்டமும், நம் மனதை எப்படியெல்லாம் பிழிந்து எடுத்து விடுகின்றது.

தான் கண்ட இந்த வாழ்க்கையின் பல அனுபவங்களில் எந்தவொரு சம்பவத்தை எடுத்துக்கொண்டு இந்தக் கதையைச் சொல்லப் போகிறோம் என்று படைப்பாளி யோசிக்கும்போதே அவன் மனதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி அவனைப் புழுங்க வைத்த நிகழ்வைச் சொல்லித்தான் ஆக வேண்டும் என்று முனையும்போது முழுக்க முழுக்க அந்தப் படைப்பினுள்ளே மூழ்கிப் பயணிக்கிறான். அந்தப் பாத்திரங்கள் துன்புறும்போது அவனும் துன்புறுகிறான். அவை அழும்போது அவனும் அழுகிறான். சிறுமை கண்டு பொங்கும்போது அவனும் பொங்கிப் புழுங்கி வெகுண்டெழுந்து வலிமையான வார்த்தைகளால் குறிப்பிட்ட ஒரு பாத்திரத்திற்குத் தகுந்த வடிவினை இந்த சமூகத்தின்பாற்பட்ட தீர்க்கமான பார்வையாக முன் வைக்கிறான். அதன் மூலம் தன் மனதை .அதுநாள்வரை அரித்துக்கொண்டிருந்த பிரச்னைக்கு வடிகாலைத் தேடிக் கொள்கிறான். சொல்ல வந்த விஷயத்தையும், அதற்கான தீர்வையும் தக்கதொரு முடிவின் மூலமாக முன் வைக்கும் போது படைப்பாளியின் மனம் ஆசுவாசமடைகிறது.. அவன் மன பாரம் குறைகிறது. மிகவும் சுதந்திரமாகத் தன்னை அந்தக் கணத்தில் உணர்கிறான்.

சனிக்கிழமைகளில் ஒரு மணிவரை பள்ளிக்கூடம் வைத்துத் துரத்தி விடுகிறார்கள். குழந்தைகளுக்கு அந்த உற்சாகத்திற்கு அளவே இல்லை. ஆனால் எபிக்கு மட்டும் பயம்.

என்ன, கள்ளக் கொறவனாட்டம் வர்ற? என்ன தப்பு செஞ்சே? அம்மா கிறிஸ்டியின் கவனம். கணிதம், சமூகவியல் பாடங்களில் மதிப்பெண்கள் குறைந்து காணப்படுகிறது. கவனமாப் படி, கவனமாப் படி என்று எப்டி அடிச்சிக்கிறேன் என்று முதுகில் வைக்கிறாள்.

மூச்சு விட்டயானா கொன்னு போடுவேன்…ஜீஸஸ் முன்னாடி மண்டி போடு…

டிபன் பாக்ஸில் காலையில் வைத்த இட்லிகள் அப்படியே இருக்கின்றன. எபி சிலுவை முன் மண்டியிட்டபடி அம்மாவைப் பார்க்கிறான். இந்த இடத்தில் ஒரு தாயின் வேண்டுதலைத்தான் பாருங்களேன்.

ஜீஸஸ், எனது மகனை உமது மகனாக ஏற்றுக் காத்தருளும். வரும் தேர்வுக் காலங்களிலாவது நீர் அவன் அருகிருந்து தெளிந்த சிந்தனையைத் தந்தருள வேண்டும். அவனுக்கு நல்ல மனன புத்தியையும் எப்போதும் மறக்காதபடிக்குமான ஞாபக சக்தியையும் காணிக்கையாகத் தந்தருளும் ஆண்டவரே! எல்லாம் வல்ல பரம பிதாவே! உமது திருநாமத்தின் பெயரால் ஜெபிக்கிறேன். ஆமென்..“

இந்த இடத்தைப் படிக்கும்போது கண்களில் நீர் சுரக்கிறது நமக்கு. கல்விக்கான அவசியத்தின்பாற்பட்டு ஒரு ஏழ்மைக் குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்புக்களும், ஏக்கங்களும் எவ்வாறிருக்கும் என்று நம் மனம் உணர்கிறது. வாழ்க்கையில் இதற்கான போராட்டங்களை எதிர்கொண்டவர்களால்தான் இதன் தாக்கத்தை அப்படியே உணர முடியும். வறுமையும், இல்லாமையும், அனுபவித்து உணர வேண்டிய மேன்மைகள்.

ஆனால் இதிலெல்லாம் அக்கறை இல்லாத குடும்பத் தலைவன். அதை நினைத்து வேதனையில் நீந்தும் மனைவி.

அவர்கள் அறியாமல் பாவங்களைச் செய்கிறார்கள். மன்னிக்கிறவர்களே பாக்கியவான்கள். திருமறை வாசகம் நம் நெஞ்சை வருடுகிறது.

இனிப்புத் தோசை தவிர வேறு ஏதும் பிடிக்காத குழந்தை எபி. திரும்பிக் கொண்டுவந்த இட்லியை அவன் வாயிலேயே விண்டு விண்டு திணிக்கிறாள் தாய். இந்த வாழ்க்கைக்கான போராட்டம் என்னென்ன வடிவிலெல்லாம் விரிகிறது.

வெளியே கிரிக்கெட் ஆடும் குழந்தைகளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் எபி. அவர்களோடு ஆட வேண்டும் என்கிற ஆசையில் அருகில் வரும் பந்தை எடுத்துப் போடுகிறான். இடையில் சேர்க்க முடியாது என்கிறார்கள் அவர்கள்.

ஏக்கத்தோடு பார்க்கும் குழந்தை. அங்கே என்ன வேடிக்கை, வந்து படி என்று சத்தமிடும் தாய்.

எதுக்குடா எங்க பந்தை எடுத்துப் போட்ட? என்று அவனைக் கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டும் ஒரு பையன். அவனின் சுடுசொல் நெஞ்சில் கனலாய் எரிகிறது எபிக்கு. வீட்டுக்குள் வந்து தேவன் முன் அமர்ந்து பைபிளை எடுக்கிறான். வேதாகமத்தைப் பிரிக்கிறான். படிக்கிறான். எதுவும் பிடிபடவில்லை. அப்படியே சாய்கிறான். ஜீஸஸ், என் மனதைச் சங்கடப்படுத்திய திருச்செல்வனுக்கு சரியான தண்டனை கொடு என் தங்கமான ஜீஸஸ்….

அம்மா சொன்ன கதைகளோடு பயணிக்கிறான் எபி. அப்பொழுது அம்மாவிடம் கேட்ட கேள்வி அது.

ஜீஸஸ் நம்ம வீட்டுக்கும் வருவாராம்மா…?

குடித்து விட்டு வந்து போதையில் கிடக்கிறான் கிறிஸ்டியின் கணவன். இஷ்டத்துக்கு உளறுகிறான். என் காசில குடிக்கிறேன். நீ யார் கேட்குறதுக்கு என்கிறான். என்ன மார்க் எடுத்திருக்கான் என்று பையனைப் போட்டு அடிக்கிறான். கொதிக்கிறாள் கிறிஸ்டி. படி படி என்று அவனை அடிக்கடி அடிப்பதும், காதைத் திருகுவதும், முதுகில் சாத்துவதுமாக இருக்கும் தாய், பொறுப்பில்லாத கணவன் அதைச் செய்யும்போது இனி என் குழந்தையைத் தொட்டீன்னா தெரியும்? என்று எச்சரிக்கிறாள்.

ஒழுங்காப் படிப்பியா? இல்ல ஒன் அப்பனைப் போல ரவுடியா இருக்கப் போறியா? என்று வயிற்றெரிச்சலில் பையனை அப்போதும் மொத்துகிறாள். வேதனையில் கதறுகிறாள். அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை தேவாலயத்திற்குப் போகணும் என்கிற அவசரத்தில் கிண்டி வைத்திருந்த தக்காளி சாதத்தை அவன் வாயில் தின்னு தின்னு என்று திணிக்கிறாள்.

கிளம்புகையில் உண்டியலில் போட என்று பத்து ரூபாயை அவன் சட்டைப் பையில் வைக்கிறாள். அடிகளையும், திட்டுகளையும் வாங்கியபடி எபி அம்மா பின்னால் ஓடுகிறான். செல்லும் வழியில் அவன் ஏற்கனவே படித்து, தற்போது மூடப்பட்டுள்ள பள்ளி வருகிறது.

நல்ல ஸ்கூலுதானம்மா இது. இங்க படிச்சா நா ஃபஸ்ட் ராங்க் வாங்குவேன்லம்மா…என்னைய அடிக்க மாட்டேல்லம்மா….முத்தந்தானம்மா கொடுப்பே…. –மழலையாய் கெஞ்சுகிறான் தாயிடம்.

ஆமாண்டா எஞ்செல்லம் என்று தாயும் அவனின் அழகுப் பேச்சில் கரைகிறாள்.

எதிர் சுவரில் சாக்கடை மேட்டில் ஒரு பிச்சைக்காரன். கை ஏந்தியவாறே. இடுப்பிற்குக் கீழ் ஆடையின்றி, உறுப்புக்கள் விகாரமாகத் தெரிய, அழுக்கேறி வற்றிப்போய்க் கிடக்கிறான். அவனையே குனிந்து நின்றமேனிக்கு அப்படியே பார்த்துக் கொண்யடிருக்கிறான் எபி. இந்தத் தாத்தாவுக்கு யாரேனும் உதவி செய்வார்களா? என்று அவன் மனம் எண்ணுகிறது. தூரத்திலேயே பலரும் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு போகிறார்கள்.

அந்தத் தாத்தாவப் பார்த்தா பாவமா இருக்கும்மா… என்கிறான் அம்மாவிடம்.

அட, எழவெடுத்தவனே பேசாம வா…என்கிறாள் தாய். தேவாலயத்தில் குழுப்பாடல் கேட்கிறது. உள்ளே நுழைந்து கண்மூடி மண்டியிட்டு ஜெபிப்பதில் ஈடுபடுகிறாள். எபி ஓட்டமாய் ஓடி அந்தப் பிச்சைக்காரன் இருக்குமிடத்தை அடைகிறான். நின்று வேதனையோடு பார்க்கிறான். அவன் மனதை என்னவோ செய்கிறது காணும் காட்சி. கடைக்கு ஓடி பிஸ்கட் வாங்குகிறான். திரும்பி வந்து அதை அந்தப் பிச்சைக்காரனிடம் கொடுக்கிறான்.

பிச்சைக்காரன் Jesus Christ never fails to feed his followers…என்கிறான் ஆங்கிலத்தில்.. He lives with children என்று அவன் வாய் முனகுகிறது. எபிக்குப் புரியவில்லை. அம்மா ஜெபத்தை முடித்துத் தேடினால்? என்று திரும்புகையில் கோயில் உண்டியலில் காசு போட்டாயிற்று என்று சொல்லிவிடலாமா என்ற யோசனை வருகிறது எபிக்கு. கதை முடிகிறது இங்கே.

சாதாரணமான கருக்கள் கூட சொல்லக் கூடிய விதத்தினால் மேம்படுகிறது என்பதற்கு இக்கதை ஒரு உதாரணம்.

குழந்தையின் கல்வியிலும், அவனது வளர்ச்சியிலும் அக்கறை உள்ள தாய், இதுபற்றிய எந்தக் கவலைகளும் இல்லாத தகப்பன், கண்ணை இமை காப்பது போல கண்ணும் கருத்துமாக அவனின் கல்வியில் கவனமாக இருந்து, அதற்காக எந்தக் கஷ்டத்தையும் எதிர்நோக்கத் தயாராய் இருக்கும் தாயுள்ளம், வாழ்க்கைப் போராட்டத்தை இறைவனின் துணையோடும், ஒழுக்கத்தோடும், நேர்மையோடும் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதைத் தன் மகனுக்குத் தன் செயல்களினால் உணர்த்தும் அவளின் தியாக உணர்வு, தூய்மையான இறை வழிபாட்டின் மூலமாக ஒன்றைச் சாத்தியமாக்கலாம் என்று உணர்த்தும் தன்மை, ஒரு குழந்தையின் மூலமாக இரக்க சுபாவத்தையும், கருணையையும், மனித நேயத்தையும் வலியுறுத்தியிருக்கும் காட்சி முறை. இப்படியான பல கூறுகளில் இந்தச் சிறுகதை எனக்குப் பிடித்ததாக அமைகிறது. படித்து முடித்து வெகு நேரத்திற்கு மனது சரியாகவே இல்லை. எதையெதையோ நினைத்துப் பிசைந்து கொண்டிருந்த்து. வாழ்க்கையில் எனக்கு நேர்ந்த அனுபவங்கள் அனைத்தையும் கிளறி விட்டு விட்டது இந்தக் கதை. மனிதன் இந்த மாதிரித் தூய்மையான எழுத்தினால் மேம்படுகிறான். தன் நெஞ்சின் ஈரப் பகுதியை உணர்கிறான். இலக்கியம் மனிதனை மேன்மைப் படுத்துகிறது. அவனின் சளசளப்பைப் போக்கி அமைதிப் படுத்துகிறது. அவனை இந்த உலகத்திற்கு ஒரு சிறந்த விவேகியாக்குகிறது.

வெண்ணிலை சிறுகதைத் தொகுதிக்கு இந்த ஒரு கதையே சான்று அதன் அருமை சொல்ல. United Writers வெளியீடாக வந்திருக்கும் இத்தொகுதியின் அனைத்துக் கதைகளும் வாசகர்கள் படித்து அனுபவிக்க வேண்டிய அற்புதமான படைப்புக்கள்.

--------------------------------

“ஓல்ட் இஸ் கோல்ட்” கட்டுரை

 

அந்த அரச மரம் அங்கிருக்கிறதா என்று என் கண்கள் தேடியது.

அந்தப் பக்கமெல்லாம் இப்ப போக முடியாதுண்ணா…புதர் மண்டிக் கிடக்கு…என்றான் என் தம்பி.

அது ரொம்பப் பெரிசாச்சே…கொஞ்சம் தள்ளி நின்னு கூடப் பார்க்கலாமே.… …சுத்திவரக் கல் பாவியிருக்கும் பாரு…அதப் பார்க்கணும் எனக்கு….

என்னையே கொஞ்ச நேரம் உற்றுப் பார்த்தான். அந்த ஒளியைக் கண்டு கொண்டானோ என்னவோ? நினைப்பு தந்த சந்தோஷத்தை மலர்ச்சியாய் முகத்தில் கண்டிருக்கலாம்.

சரிண்ணா…வாங்க போவோம்…

அவனோடு நடந்தேன். ஒரு குறிப்பிட்ட தூரம் சென்று நின்று விட்டான்.

இந்த எடம் எதுன்னு தெரியுதா…?

சுற்றுமுற்றும் நோக்கினேன். பல வருடங்களாகப் பழகிய அந்த இடம் முற்றிலும் புதிதாய்த் தோன்றியது. ஏதோ பாழடைந்த இடத்திற்கு வந்துவிட்டதுபோல் இருந்தது.

தெரிலயே…?

இதுதாண்ணா பிள்ளையார் கோயில். மறந்திடுச்சா…? சொல்லியவாறே வலதுபுறம் கையைக் காண்பித்தான். வாசலில் கம்பிக் கதவு போட்டிருந்த அந்த இடுக்கு வழியே உள்ளே பார்த்தேன். ஒரே இருட்டு.

என்னடா இது? ஒண்ணுமேதெரில…?

பிள்ளையாரைத் தேடுறீங்களா? அவர் இல்ல…?

பின்ன?

இல்லன்னா இல்ல…அவ்வளவுதான்….யாருக்குத் தெரியும்…. – அதற்கு மேல் அந்தக் கேள்விக்கு பதில் இல்லை அவனிடம்.

எங்கிருந்தோ திருடிக் கொண்டு வந்து வைத்த பிள்ளையார், பின்னரும் திருடப்பட்டு இல்லாமல் போனார். கோயில் வெறுமே நின்றது.

ஆற்றில் குளித்துவிட்டு ஈரம் சொட்டச் சொட்ட இடது தோளில் தோய்த்துப் பிழிந்த துணிகளுடனும், இடுப்பில் தண்ணீர்க் குடத்துடனும் பெண்கள் நடந்து வந்து கொண்டிருக்கும் காட்சி அப்படியே என் மனக் கண்ணில். அதில் ஒருத்தி ஸ்ருதி. அது எனக்கு மட்டுமே. யாருக்கும் சொல்வதற்கில்லை.

இங்கிருந்து பாருங்கண்ணா… - தம்பி எதிரே கையைக் காண்பித்தான்.

நீட்டிய திசையில் நோக்கினேன். அந்த மரம் இருந்ததற்கான சுவடு கூட அங்கேயில்லை. அப்பொழுதே மிகவும் முதிர்ந்த மரம். விழுந்து காணாமல் போயிருக்குமோ? வெட்டியிருப்பார்களா? சுற்றிலும் பாவியிருக்கும் கற்களுக்கான அடையாளம் கூட இல்லையே? பிரமித்து நின்றேன்.

மொட்ட…ஏ மொட்ட…என்ன பண்ணி விட்டிருக்கே எம் பேரனுக்கு? நன்னா முடிய ஒட்ட வெட்டி விடுன்னுதானே சொன்னேன் …துளிக் கூட குறைக்காம அப்டியே அனுப்பிச்சிருக்கியே….?

பாட்டீ…போதும் பாட்டி…நிறைய வெட்டியாச்சு…வா போலாம்…

சும்மா இரு…உனக்குத் தெரியாது…நாலணா சுளையா கொடுக்கறோம் அவனுக்கு…என்ன வேல பண்ணியிருக்கான் …..போ…போய் அவன்ட்ட உட்காரு….ஒட்ட வெட்டி கிராப்பு வையி… புரிஞ்சிதா…? அப்பத்தான் காசு தருவேன்….

நீங்க கவலப்படாமப் போங்க பாட்டி…நா அனுப்பிச்சு வைக்கிறேன்…

ஐயோ பாட்டீ…உன்னோட பெரிய தொல்லை….இன்னமே எனக்கு மொட்டைதான் அடிக்கணும்….

அடிச்சிக்கோ…பரவாயில்ல…பொடுகு வராது…

அந்தக் கல் பாவிய இடத்தில் மொட்டை என்று பெயர் கொண்ட நாவிதர் (அப்போதைய பெயர்) முன்னே சம்மணமிட்டு நான். எதிரே சலசலத்து ஓடும் ஆறு. காலைக் கதிரவனின் ஒளி வீச்சு இலைகளுக்கு நடுவே பளபளக்கிறது. கதிரவனின் ஒளிக்கதிர்களால் புத்துணர்ச்சியடைந்து குளிருக்கு விதிர்ப்பு அடைந்ததுபோல் தன்னைச் சிலிர்த்துக் கொள்கின்றன.

அந்தக் கண்ணாடியத் தாங்களேன்…. பெட்டியில் இருக்கும் முகம் பார்க்கும் கையகலக் கண்ணாடியைக் கேட்கிறேன் நான்.

அதெல்லாம் பெரியவங்களுக்குத்தான்….சொல்லியவாறே தலையைப் பிடித்து அவன் பக்கமாக வெடுக்கென்று சாய்த்துக் கொள்கிறான்.

நாலணாவுக்கு இம்புட்டு வேல வாங்குறாகளே…என்ற ஆதங்கமோ என்னவோ. அன்று என் கதை அவ்வளவுதான்.

என்னடா இப்டி வெட்டியிருக்கே….? படு அசிங்கமா இருக்கு…

பையன்களோடு விளையாடுவதற்குக் கூச்சப்பட்டுக் கொண்டு நான்கைந்து நாட்களுக்கு வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்கிறேன்.

வட்ருபி அடிச்சு விட்டிட்டாங்கடா இவனுக்கு….சிரிக்கிறார்கள் பசங்கள்.

பாட்டியின் மடியில் படுத்துக்கொண்டு சொல்லவொண்ணாத் துயரத்துடன். அவளின் கைகள் என் தலையை அளைகின்றன. எங்கேனும் பொடுகு தென்படுகிறதா என்று விரல்கள் தேடுகின்றன.

அவா சொன்னா சொல்லிட்டுப் போறா…இதுதான் கோந்தே ஆரோக்யம்…

குழந்தைகளுக்குக் காய்ச்சல் என்றால் விபூதி எடுத்து என்னவோ ஒரு மந்திரத்தை முனகி நெற்றியில் இட்டு, உச்சந்தலை முதல் உள்ளங்கால்வரை நீளக்க அந்த விபூதியைத் தேய்த்துத் தரையில் அந்த வியாதியை இறக்கும் பாட்டி. அவளின் கை வைத்தியத்திற்கு எந்த டாக்டரை ஈடு சொல்ல முடியும்? என்னவொரு நம்பிக்கை அந்த மனிதர்களுக்குத்தான்?

பாட்டி, கொழந்தை ரெண்டு நாளா கண்ணே முழிக்கலை…என்னாச்சோ ஏதாச்சோ தெரிலயே… - அழுது அரற்றிக்கொண்டு வந்து நிற்போருக்கு ஆறுதல் சொல்லியனுப்பும் பாட்டி.

ஒண்ணும் கவலைப்படாதே…நா இருக்கேன்…நாளைக்குக் காலைல உன் பிள்ளை எழுந்திருச்சி ஓடறானா இல்லையா பார்…

என்னவொரு தன்னம்பிக்கை? எந்த நோயையும் கண்டு பயப்படாத பாட்டி அப்படி என்ன கை வைத்தியம் வைத்திருந்தாள்? எனக்குத் தெரிய எல்லா வியாதிக்கும் ஒரே மந்திரம்தான்.

பாட்டி…பாட்டி…உங்கிட்ட ஒண்ணு கேட்கணும்…காய்ச்சல்னு வந்தா அதுக்கும், காமாலைன்னு வந்தா அதுக்கும்னு எல்லாத்துக்கும் ஒரே மந்திரத்தைத்தான் சொல்றே…விபூதியத் தேய்ச்சு விடறே? இல்லன்னா வேப்பெண்ணையைக் பாதத்துல தேய்க்கிற…நெத்திக்குப் பத்துப் போடறே…இல்லன்னா தொப்புள்ள வௌக்கெண்ணையைத் தேய்க்கிற…வேறென்ன செய்திருக்கே…நீ…? எல்லா வியாதியும் எப்டி பாட்டீ பறந்தோடிப் போறது? உன்னக் கண்டா ஏம்பாட்டீ இந்த வியாதிக்கெல்லாம் இம்புட்டு பயம்?

போடா கோட்டிப் பயலே…நீ கண்டியா? நா என்ன பண்றேன்னு? அப்டியெல்லாம் பேசப்படாது..போ…போ…

அதெல்லாம் கேட்கப்படாது…பாட்டி ஊருக்கெல்லாம் வைத்தியம் பார்க்கிறால்ல…அப்புறம் சாமி கோவிச்சுக்கும்…ஏற்கனவே பாட்டிக்கு உடம்பை எவ்வளவு படுத்தறது பார்த்தியோ? பேசாமப் போ…போய் விளையாடு….

இதுதான் அமானுஷ்ய விஞ்ஞானமோ? என் நண்பன் கண்டறிந்து சொன்னானே? ஏதோ ஒரு கோயிலின் புற்று மண் வியாதியைப் போக்குமாமே! …அது இதுதானோ?

பாட்டீ…பாட்டீ…ஊருக்கெல்லாம் வியாதியைப் போக்கி அத்தனையையும் உன் உடம்பில் வாங்கிக் கொண்டாயே நீ…! உன்னைப் போல் இனி யார் கிடைப்பார்?

அந்த நன்றி அந்த மக்களிடம் பரிணமித்ததே…

ஆம்பூர் பாட்டி பேரன்தானடா நீ….உங்கப்பாம்மால்லாம் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்கா தெரியுமோ? உங்களுக்காக உயிரையே பணயம் வச்சு உழைச்சா…..அவாளை சந்தோஷமா வச்சிக்குங்கோடா……

மூன்று மாதம் ஒருமுறை பேதிக்கு விளக்கெண்ணெய் கொடுக்கும்போது என்ன பாடு…

அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் அந்த ராத்திரி ரெண்டு மணிக்கு அடித்து எழுப்பி….மடியில் கிடத்திக் கொண்டு ஒருவர் காலை அழுத்திப் பிடித்துக் கொள்ள கோவர்ணத்தில் இருக்கும் சுட்ட விளக்கெண்ணெயை மூக்கை அழுத்தி இடக் கையால் பிடித்துக் கொண்டு, வாயை கோவர்ணத்தின் நுனியால் அழுத்தித் திறக்க வைத்து உள்ளே விளுக்கென்று விடும் பாட்டி. ஒரே குமட்டலாகக் குமட்டி அப்படியே வெளியே பீச்சியடித்த நாட்கள் எத்தனை?

சனியன்…சனியன்…வானரம்…வானரம்….என்ன பாடு படுத்தறதுகள்….கொஞ்சம் சக்கரையைக் கொண்டா…வாயில திணிப்போம்….

மேற்கொண்டு குமட்டாமல் இருக்க நாட்டுச் சர்க்கரை கொஞ்சம் வாயில் போடப்படும் அந்தக் கணம் அப்பாடா….!

முடிஞ்சிதுடி…இனிமே உன் பிள்ளேள் பாடு…உன் பாடு…பாட்டி எழுந்து போய்விடுவாள். மறுநாள்….

கேட்க வேண்டுமா? கக்கூஸே கதிதான். அன்று பூராவும் சுட்ட அப்பளமும் ரசமும்தான் சாப்பாடு. அடித்துக் கலக்கி அந்த வயிறுதான் என்னமாய் சுத்தமாகிப் போகும்? அதற்கு ஈடு உண்டா இன்று? வயிற்றுக் கோளாறுகளினால் எத்தனை வியாதிகளைச் சந்திக்கிறோம்?

பிரதி வாரமும் சனிக்கிழமை எண்ணெய் தேய்த்துக் குளிக்காமல் விட்டாளா பாட்டி? உருவி உருவி அந்த உடம்பைத் தேய்த்த விதமும், வெந்நீரில் குளித்த சுகமும் இன்று எங்கே போயிற்று?

இன்று யார் வாரம்தோறும் எண்ணெய்க்குளி குளிக்கிறார்கள்? அத்தனை பேரும் மறந்தாயிற்றே? அனைத்தையும் மறந்தோம். அத்தனை கேடுகளையும் வரித்துக்கொண்டோம். அதுதானே உண்மை?

மரத்திற்குக் கீழ் கல்பாவிய இடத்தை என் உள்ளம் நோக்குகிறது. அங்கே வெறும் குப்பையும் கூளமும். எதிரே விரிந்தோடும் ஆறு எங்கே? மூலையிலே கோடு போல் வளைந்து, தேங்கித் தேங்கி கொசுக்கள் மண்ட, ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சாக்கடை நீர்…! படித்துறை, அதை ஒட்டிய யானைக் கல், சற்றுத் தள்ளி குதிரைக் கல்…அங்கிருந்து முங்கு நீச்சில் போட்டி போட்டுக்கொண்டு நீந்தி வந்து முதலில் யார் யானைக்கல்லில் ஏறி உட்காருவது? எப்பயும் ஜெயிப்பவன் அந்த வெள்ளம்பிதான். எப்படித்தான் அத்தனை வேகமாய் வருவானோ? அவனுக்கு மட்டும் அந்தப் பரந்த ஆற்றில் ஆழமான, வேகமான பகுதி எப்படிப் படிந்து அவனை இழுத்து வந்து அங்கே அமர வைத்ததோ? அந்த ஆறு இன்று ஏன் இப்படிக் காணாமல் போனது? அந்த வெள்ளம்பி ராஜாமணி இன்று எங்கிருப்பான்?

தெருவுக்கெல்லாம் தண்ணியெடுத்து ஊத்துவானே வைத்தி…அவன் இருக்கானா?

அவனெல்லாம் போயி எம்புட்டோ காலமாச்சுண்ணா…

வீடு வீடா மாடு மேய்ப்பானேடா…எல்லா வீடும் சொந்தம் அவனுக்கு. எங்க வேணாலும் சாப்பிடுவான், எங்க வேணாலும் படுப்பான்…எல்லா மனுஷாளும் அவனுக்கு வேண்டியவா…

அவனுக்கு அவா வேண்டியவாளா? அவாளுக்கு அவன் வேண்டியவனா? தம்பியின் குயுக்தியான கேள்வி.

சமையல் வேலைக்குப் போவானே வரதன்…அவன்?

அவரில்லண்ணா…அவர்…அப்பயேஉங்களுக்கெல்லாம் பெரியவராச்சே…அவர் கூட நீங்க ஒரு தரம் கல்யாண சமையல் வேலைக்குப் போயிருக்கீங்களே…?

ஆமாமா…அப்டிப் போயிட்டுத்தான் அப்பாட்ட அடி வாங்கினேன்…படிச்சி வேலைக்குப் போகணும்னு நா நினைச்சிண்டிருக்கேன்…நீ கரண்டி பிடிக்கிற உத்தியோகமா தேடறேன்னு ரெண்டு விளாசினார்.

அவரெல்லாம் இல்லண்ணா…

சரி…அந்தக் குப்பு ….இருக்கானா? நம்ம கூட போந்தாக் குழி விளையாடுவானே…பால்ரஸ் குண்டு போட்டு உருட்டுவமே…?

ஆமாண்ணா…நான் கூட மறந்து போயிட்டேன் அதை…அதுவும் இங்கதானண்ணா…? சொல்லிக் கொண்டே கையை எதிரே காண்பித்தான்.

அந்த இடத்தின் நான்கு சுவர்கள் அப்படியே. மேல் புறம் மட்டும் அங்கங்கே இடிந்தும், சரிந்தும்….

அது என்ன எடம் தெரியுமா? கேட்டேன் தம்பியிடம்.

நா பார்க்க அது சும்மாதான் கெடக்கு…உள்ள பாம்பும் பல்லியும் அடைஞ்சு கெடக்கு இப்போ…யாரும் அங்க போறதில்ல…

ஒரு காலத்துல அது ஃபேமஸ்டா….

அப்டியா? அப்டி என்னதான் நடந்திச்சு அதில…கோயில் இருந்ததா?

சர்வாங்க ஷவரம் பண்ற எடம்டா அது…

அப்டீன்னா…?

அப்டீன்னாவா? அக்குள், கீழன்னு அங்க போயித்தான் முடி எறக்குவாங்க…

அது கூடவா செய்தாங்க…..

அந்தக் காலத்துல இருந்தது …இப்போ நடக்குமா?

திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தோம். எதிரே தெரியும் தென்னந்தோப்பு. அங்கே நடக்கும் சேவல் சண்டைகள். ஆற்றுக்கு இந்தப் புறம் கிடக்கும் பெரிய கொட்டாரம். அறுவடைக்குப்பின், போரடித்து, அங்கே பறத்திக் காயப் போட்டிருக்கும் வைக்கோல் புற்கள். எதிரே தெரு முழுக்கப் பரத்திக் கிடக்கும் வைக்கோல்கள். அதிலே குதித்து உருளும் நாங்கள். பிறகு உடம்பெல்லாம் அரிப்பெடுத்து அம்மாவிடம் வாங்கும் சாத்து.

அது சரி…அந்த வெங்டான் பத்திச் சொல்லலியே…

அவனா? இருக்கான்…இருக்கான்….அவன் இப்ப மினிஸ்டரோட பி.ஏ. ஆயிட்டான்…..

எது? மினிஸ்டர் பி.ஏ.வா? அவன்தான் கூமுட்டயாச்சேடா…

சும்மாச் சொன்னேண்ணா…பர்ஸனல் பி.ஏ.ன்னு வச்சிக்கயேன்…நம்ம ஊருல எந்தக் காரியம்னாலும் அவன்தான் முதல்ல…அதுலதான் அவன் பிழைப்பே ஓடுது…நல்ல சில்லறை….

தெருவின் இருபுறங்களிலுமான வீடுகளில் என் பார்வை சென்றது. ஏறக்குறைய அனைத்து வீடுகளும் மாறி விட்டன. ஒன்றிரண்டுதான் அந்தப் பழமை மாறாமல். இரு புறங்களிலும் நூல் பிடித்தாற்போல் இருக்கும் வீடுகளின் அமைப்புகள் என்னவாயிற்று? நான் முந்தி நீ முந்தி என்று இதென்ன வரிசை குலைந்த கட்டட அடுக்குகள்? எந்த விதிக்கும் உட்படாத போக்காகவல்லவா தோற்றமளிக்கிறது! காலம்தான் மனிதர்களை எப்படியெல்லாம் மாற்றிவிட்டிருக்கிறது?

ஒரு பானைச் சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம். குடியிருந்த இந்த ஒரு தெருவே போதும் இந்த ஊர் என்னவாகியிருக்கிறது என்று அறிய. மனம் ஏன் இத்தனை வேதனைப் படுகிறது. ஊரும் உலகமும் மாறிவிட்டதேயென்றா? பின்னே? அப்படியேவா இருக்கும்? மாறட்டும், கூடவே சேர்ந்து அந்த விழுமியங்களுமா அழிய வேண்டும்?

மார்கழியில் விடிகாலையில் கோயில் கோபுர உச்சியிலிருந்து ஒலிக்கும் திருப்பாவை, திருவெம்பாவைப் பாடல்கள். சாரி சாரியாக ஆலயம் நோக்கிச் செல்லும் பெண்கள். ஒரு பக்கம் பண்ணைக்குக் கறவைக்குச் செல்லும் மாடுகள். அவற்றின் கழுத்து மணி ஓசை. ஒரு மணி நேர இடைவெளியில் தினம் ஒரு பாடல் என திருப்பாவைக்கும் திருவெம்பாவைக்கும் பொருள் சொல்லி விளக்கும் அந்தத் தமிழாசிரியர்.

அவர் பேர்கூட சுந்தர்ராஜன்தானே…ஒரு முறை நல்லாசிரியர் விருது வாங்கினாரே…

ஆமாண்ணா…அவரேதான்…அவரெல்லாம் காலமாயி எவ்வளவோ வருஷங்கள் ஆச்சு. தான் ஸ்கூல் போகும்போதெல்லாம் நாலஞ்சு குழந்தைகளையும் கையைப் பிடிச்சிண்டு அழைச்சிண்டே போவார். உறிந்தி பண்டிட் இருக்காரா?

அவர் எங்கிருக்கார்னு தெரில…பஞ்சகச்சம் கட்டிண்டு கோட்டுப் போட்டிட்டு குடை பிடிச்ச மேனிக்கே போவாரே…எவ்வளவு அழகா உறிந்தி சொல்லித் தருவார். ஒழுங்கா அப்போ படிச்சமா? ஆப்ஷனல் சப்ஜெக்ட்டுன்னு விட்டுட்டோம். இன்னொரு மொழி மேலே தேவையில்லாம அப்போ வெறுப்பை வளர்த்துக்கிட்டமே…அதனால என்ன லாபம்? இன்னைக்குத் தமிழ்நாட்டை விட்டு வெளியே போனம்னா அந்த உறிந்தி தெரிஞ்சிருந்தா எவ்வளவு பயனா இருக்கும்? யாராவது உணர்ந்தமா? எல்லாத்தையும் இந்த அரசியல்வாதிங்க கெடுத்தாங்க…ஆனா உறிந்திப் படம் மட்டும் இளிச்சிண்டு பார்க்கத் தெரிஞ்சிது நமக்கு.. ஒரு கட்டத்துல அதுவும் தமிழ்நாட்டுல நுழைய முடியாத நிலைமை ஏற்பட்டுது.

என்ன ஒரு அறியாமை? பரஸ்பரம் ரெண்டு பேர் தங்களுக்குள்ள விஷயத்தைப் பரிமாறிக்கிறதுக்கான கருவி மொழி. அது மேலே எத்தனை வெறுப்பை ஏற்படுத்திட்டாங்க…அதுனால எத்தனை பேர் நஷ்டப்பட்டுப் போனாங்க…? நல்லா யோசிச்சுப் பார்த்தா, எல்லாக் காலத்துலயும் இந்த அரசியல்வாதிங்க ஏதேனும் ஒரு வகைல இந்த அப்பாவி மக்களைக் கெடுத்திட்டே வந்திருக்காங்கங்குறதுதான் சரி. எல்லாம் அவுங்களோட லாபத்துக்காக…வாழ்க்கைக்கே போராடிக்கிட்டிருக்கிற இந்த மக்கள் சர்வ சாதாரணமா அதுக்கு பலியாயிட்டாங்க…இதுதான் உண்மை…இன்னைக்கும் பிரத்யட்சமான நிலைமை அதுதான்.

அன்னைக்கு இருந்த வாத்தியார்கள்ட்ட இருந்த பொறுப்புணர்ச்சியும், தியாக உணர்வும் அர்ப்பணிப்பும் யாராலேயும் அத்தனை சீக்கிரம் ஒதுக்கிட முடியாதுதான்.

ஆமாண்ணா…நீங்க கூடச் சொல்வீங்களே…காலைல நாலு மணிக்குப் பால் வாங்கப் போகும்போது படிக்கிறதுக்காக எழுப்பி விட்டிட்டுப் போவார்னு…திரும்பி வர்றபோது படிச்சிட்டிருக்கணும். இல்லன்னா நின்னு எழுப்பி படிக்க உட்கார்த்திட்டுத்தான் நகருவாருன்னு….சொல்வீங்க…கையெடுத்துக் கும்பிடணும் அவுங்களையெல்லாம்….

அதோட மட்டுமில்லே…யார் யார் ஏழைப் பையன்கன்னு பார்த்து அவுங்களுக்கு இலவசமா டியூஷன் எடுப்பாங்க…வகுப்பில சரியாப் படிக்கலேன்னா, சாயங்காலமா வீட்டுக்கு வந்துடுன்னு சொல்லிடுவாங்க….இத்தனைக்கும் வீட்டுல தரித்திரம் தாண்டவமாடும். பொருளாதாரப் பற்றாக்குறை பிடுங்கித் தின்னும். ஆனாலும் பசங்க நல்லாப் படிக்கணும்ங்கிறதுல அவுங்களுக்கு இருந்த அக்கறை? அர்ப்பணிப்பு? அதுக்கு இன்னிக்கு ஈடு சொல்ல முடியுமா?

எனக்கு காம்போசிட் மேத்ஸ் சரியா வரலைன்னு ஃப்ரியா டியூஷன் எடுத்தார் கிருஷ்ணசாமி வாத்தியார். கடைசியா நா எஸ்.எஸ்.எல்.சி. முடிச்சவுடனே அவர் என்ன வாங்கிண்டார் தெரியுமா? தெரிஞ்சா நீ ஆச்சரியப்படுவே…கடைல போய் ஒரே ஒரு ப்ரில் இங்க் பாட்டில் வாங்கிண்டு வாடான்னார். அதுக்குக் கூட அவர் என்ன கூச்சப்பட்டார் தெரியுமா? ஏறக்குறைய ஒரு வருஷம் சும்மா டியூஷன் எடுத்தவர். மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம்னா அதுக்கு அவுங்கதான் உதாரணம். அப்போ நம்ம வீட்டுல எலெக்ட்ரிக் லைட் கிடையாது. சிம்னி விளக்குதான். இல்லன்னா லாந்தர் விளக்கு எரியும். அதுக்கும் பாதி நேரம் மண்ணெண்ணெய் இருக்காது. அதுனால தணிச்சு வச்சிண்டு படின்னு அம்மா சொல்லுவா…குப்புறப் படுத்தமேனிக்கு படிச்சிட்டிருக்கிற போது சிம்னி நுனில தலை முடி கருகும். தள்ளி உட்கார்ந்து படின்னு அம்மா சத்தம் போடுவா…இல்லன்னா தெருக் கம்பத்துக்குப் போன்னுவா…முக்காவாசி நாள் தெரு லைட்டுலதான் நா படிச்சிருக்கேன்…அம்பி வாத்தியார் இருக்காரே…அவர் எங்க வீட்டுல வந்து படிடான்னுவார். திண்ணைல லைட்டைப் போட்டு வச்சிடுவார். நாலஞ்சு பசங்க எத்தனையோ நாள் அங்கே உட்கார்ந்து படிச்சிருக்கோம்…வாத்தியார்களுக்கு பையன்களோட முன்னேற்றம்தான் குறி. இப்போ அப்டியா இருக்கு?

கோதண்டராமன் தமிழ் பண்டிட் தெரியுமா? பால் வாங்கப் போறபோது ஒரு ஈற்றடி கொடுத்திட்டுப் போவார். திரும்பி வர்றபோது அதுக்கு வெண்பா சொல்லணும்…மனுஷன் அந்த ஈற்றடிக்கு கடகடன்னு எத்தனை வெண்பா பொழிவார் தெரியுமா? அவருக்கு நான் மாணவன். அதுதான் பெருமை.

ஏண்ணா, வந்ததுலேர்ந்து சீரியஸாவே பேசிட்டிருக்கியே…கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ்டாத்தான் ஏதாச்சும் பேசேன்…

ஓ…! பேசலாமே…சந்திரா டாக்கீஸ் இப்ப இருக்கா…?

அப்புடியே அன்று கண்ட மேனி அழியாம இருக்கு….

அப்பல்லாம் நாலணாத்தானே டிக்கெட்….வரிசைல நின்னு அந்தப் பொந்துக்குள்ள புகுந்து டிக்கெட் எடுத்திட்டு வந்தா பெரிய சாதனையாச்சே அது…நம்ம தலை மேலெல்லாம் ஏறிப் போவானுங்களே….அது இருக்கா…?

அதான் சொன்னனே…அன்று கண்ட மேனி அழியாமன்னு….டிக்கெட்தான் இன்னைக்கு ஐம்பது ரூபா….

என்னது? ஐம்பதா?

ஆம்மா…ஐம்பது சுளையாக் கொடுத்தாத்தான் படம் பார்க்க முடியும் இன்னைக்கு. அதே மூத்திர வாடையோட…..

அதக் கூட இன்னமும் சரி பண்ணலையா…அப்ப அந்த வாடையோட உட்கார்ந்து படம் பார்த்தாத்தான் திருப்தி. அன்னைக்கே எட்டணா பெஞ்சு டிக்கெட்டுக்கு நாம போனதில்லையே…மாடி ஒரு ரூபா…எட்டிப் பார்த்திருக்கமா வாழ்நாள்ல…? ஆனாலும் அன்னைக்கு நாலணா கொடுத்துப் படம் பார்த்த சுகம் இன்னைக்கு இருநூறு கொடுத்துப் பார்த்தாலும் இல்லையேடா….

அப்டி ரெண்டாம் ஆட்டம் பார்த்திட்டு வந்த அன்னைக்குத்தானே நம்ம வீட்டுல திருடன் வந்தான்…எதிர் நீச்சல் படம் மறக்க முடியாதே நம்மளால….அந்தப் படம் பார்த்திட்டு வந்த அன்னைக்குத்தான் அது நடந்தது.

திருடன்களப் பிடிச்சு அடையாளம் காட்டச் சொன்னபோது, அவுங்கதான்னு தெரிஞ்சிருந்தும், அப்பா தெரிலன்னுட்டாரே…ஞாபகம் இருக்கா? அவ்வளவு வறுமைலயும் போனாப் போகுதுங்குற எண்ணத்துல மனசுல இருந்த கருணையும், இரக்கமும்…..மறக்க முடியுமா அந்தச் சம்பவத்தை? பாண்டியன் டூரிங் டாக்கீஸ் இருக்கா இன்னமும்?

என்னண்ணா நீங்க எந்தக் காலத்துல இருக்கீங்க? அது இப்போ பெர்மனென்ட் தியேட்டர் ஆயிடிச்சி…..

மருதமலை மாமணியே பாட்டுப் போடுவான் அப்போ…அதுலேர்ந்து நாலாவது பாட்டு கல்லிலே கலை வண்ணம் கண்டான்….அந்தப் பாட்டோட ஓவர்…அப்புறம் படம் போட்டுடுவான். அதுனால முதப் பாட்டு போட்டவுடனே ஓடுவோம்…..ஒரே காட்சியில் ஓரே டிக்கெட்டில் மூன்று படங்கள்னு எத்தனை பார்த்திருக்கோம்….வீட்டுலேர்ந்து டிபன், முறுக்கு, சப்பாத்தி, சீடைன்னு எல்லாத்தையும் அம்மா எடுத்திட்டு அன்னைக்குப் பூராவும் டேரா போட்டுடுவாங்களே….பொம்பளைங்க…..அதெல்லாம் மறக்க முடியுமா?

ராஜாஜி மேடை இருக்கா? எத்தனை வாட்டி குமரி அனந்தன் பேச்செல்லாம் கேட்டிருக்கேன் தெரியுமா? எம்.ஜி.ஆர், அண்ணாதுரை, பக்தவத்சலம், சி.சுப்ரமண்யம், இன்னும் யாரெல்லாமோ வந்து பேசின புகழ்பெற்ற மேடை அது. மாரியம்மன் திருவிழா அந்தப் பொட்டல்லதான நடக்கும். பூக்குழி இறங்குவாங்களே…..எனக்குக் கூட கழுத்துல ஒரு பெரிய கட்டி வந்ததுன்னு அம்மா மாரியம்மனுக்கு மாவிளக்கு ஏத்தறதா வேண்டிக்கிட்டாங்க….கோவிலுக்கு நேர் கீழே என்னைப் படுக்க வச்சு, என் நெஞ்சுல அந்த மாவிளக்கை ஏத்தினது எனக்கு இன்னும் அப்டியே ஞாபகம் இருக்கு…..

இன்னொண்ணு, அதுக்கு எதுத்தாப்லதான லைப்ரரி. கல்கி, ஜெயகாந்தன், அகிலன், தமிழ்வாணன், நா.பா., ன்னு எவ்வளவு பேரோட எழுத்தையெல்லாம் தேடித் தேடிப் படிச்சிருக்கோம் அங்க…அது இருக்கா இன்னும்?

இல்லாமயா அண்ணா? எல்லாமும் அப்டியே இருக்கு…ஆனா எந்த வளர்ச்சியும் இல்லாம….நிறைய அப்படி. பலதும் இப்படி….சொல்லிக் கொண்டே மாறி உரு இழந்து போன தெருவைக் காண்பிக்கிறான் அவன்.

என் மனம் வேதனைப் பட்டது. ஏதாவது செய்ய வேண்டுமே என்று துடிக்கிறது. என்ன செய்யப் போகிறேன் என்றுதான் தெரியவில்லை. காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும். (உயிரோசை இணைய இதழ் - 2.01.2012)

----------------------------------------------------