01 ஆகஸ்ட் 2021

“ஆகாயத் தாமரை“-நாவல்-அசோகமித்திரன்-வாசிப்பு ரசனைக் கட்டுரை-

 

“ஆகாயத் தாமரை“-நாவல்-அசோகமித்திரன்-வாசிப்பு ரசனைக் கட்டுரை-உஷாதீபன்       (நற்றிணை பதிப்பகம்-திருவல்லிக்கேணி, சென்னை-5)மற்றும் (கிழக்கு பதிப்பகம்,சென்னை)


     ந்தவிதத் திட்டமும் இல்லாமல் எழுதப்பட்டது இந்த நாவல் என்கிறார் அசோகமித்திரன். முழுக்க முழுக்க மனோதத்துவ ரீதியிலான எண்ண ஓட்டங்களும், உரையாடல்களும் கலந்து ஒரு பூடகமான மனநிலையிலேயே நாவல் நம்மை நகர்த்திச் செல்கிறது. அசோகமித்திரனின் எழுத்து மனதுக்குள் மிகுந்த நெருக்கத்தை ஏற்படுத்தி விடும் பலம் கொண்டது. நம் குடும்பங்களில் ஒருவரைப்பற்றி இவர் சொல்லியிருக்கிறார் என்று எண்ண வைக்கும். இம்மாதிரிச் சிலரும் நம் வீட்டிலும் உண்டே என்று தோன்றும். அவர்கள் படும் துயரங்கள் எல்லாம் இந்த மனிதருக்கு எப்படித் தெரிந்த்து என்று வியக்க வைக்கும். சாதாரண, எளிய மக்களின், அன்றாடங்காய்ச்சிகளின் துயரங்களும், கஷ்டங்களும் இவரை ஏன் இப்படி வதைக்கின்றன என்று எண்ணி, நம்மையும் சங்கடம் கொள்ள வைக்கும்.இவற்றையெல்லாம் நாமும் கவனித்திருக்கிறோம், ஆனால் மனதில் இருத்தியதில்லை என்பது புரியும். அதை ஒருவர் அவருக்கேயுரிய தனி மொழி நடையில் அமைதியாக, அழுத்தமாகச் சொல்லும்போது எப்படி உறைக்கிறது? என்ற எண்ணம் வரும். உலக நடப்புகளின் பல விஷயங்களுக்காக தன் மனதுக்குள் இவர் எவ்வளவு துயருறுகிறார், வேதனைப்படுகிறார் என்பதை நாவலின் ஏதேனும் ஒரு கதாபாத்திரமாவது வெளிப்படுத்தும்போது, அந்த எழுத்தின், விவரிப்பின் ஆழமான துயரம் நம்மையும் பற்றிக்கொள்ளும்.

     வெறும் கதை சொல்லல் என் வேலையல்ல. பொழுது போக்காய்ப் பக்கங்களை நகர்த்த வைத்தல் என் நோக்கமல்ல. ஒரு குறிப்பிட்ட நபரின், அவன் குடும்பத்தின் வாழ்க்கைப் பாடுகளை – அந்தந்தக் காலகட்ட சமுதாய நடைமுறைகளை , இயற்கை நிகழ்வுகளை, மாற்றங்களை, உறவுகளின், வெளி மனிதர்களின், வேலை செய்யும் நிறுவனத்தின் இப்படிப் பலரின் தொடர்புகளால் ஏற்படும் நன்மை, தீமை, லாபம், நஷ்டம், மகிழ்ச்சி, சோகம் ஆகிய பல்வேறு நிலைகளின் ஏற்ற இறக்கங்களை, பாதிப்புகளை உள்ளடக்கி, ஒருவனின் சிந்தனையைத் தூண்டுவதும், அவனை பொறுப்புள்ள மனிதனாக மாற்றுவதும், அவனால் சமுதாயத்திற்கு எந்தவிதக் கேடும் ஏற்படாவண்ணம் பக்குவப் படுத்துவதும், தீமைகளிலிருந்து விலகியிருக்கச் செய்தலுமான பற்பல அனுபவங்களை உள்ளடங்கிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்துதலே என் எழுத்தின் தலையாய நோக்கம் என்பதை நமக்குள் ஆணித்தரமாய்ப் பதிய வைக்கிறார் அசோகமித்திரன்.

     ஒரு கதையை உண்டாக்கவில்லை, அது தானாய் இயல்பாய் நடந்த்து என்பதாகச் சொல்லி இந்நாவல் பயணிக்கிறது. நாயகன் வேலைக்காக அலைகிறான். யாராவது வாங்கித் தரமாட்டார்களா என்கிற எதிர்பார்ப்பும் உள்ளது. அதுவும் அவர்கள் இஷ்டமாய், அதுவாக, தானாய் நடந்ததாய் இருக்க வேண்டும் என்பதுவும் அவனது விருப்பமாய் உள்ளது. தனக்கென்று உள்ள சிற கௌரவத்தை விட்டுக் கொடுக்க ஏலாமல் அதற்கு எந்தவகையிலும் பங்கம் வந்துவிடாமல் அதுவாக நடந்தால் நடக்கட்டும் என்று விலகி இருக்கிறான்.

     ஓவியக் கண்காட்சி ஒன்ற நடத்துகிறான் நாயகன். அதற்கு ஒரு வெளி உதவித் தூதுவர் ஏற்பாடு செய்கிறார். சிறப்பாகக் கண்காட்சி நடந்தேறுகிறது.  அக மகிழ்ந்து ஒரு விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்கிறார் தூதுவர். அந்த விருந்து நடைபெறும் பிரம்மாண்டமான இடம், அந்த வளாகம், பெருத்த, படாடோபமான செலவினை உள்ளடக்கிய ஏற்பாடுகள், பல முக்கியப் பிரமுகர்கள் பங்கு கொள்ளும் நிகழ்வு மிகுந்த பிரமிப்பை ஏற்படுத்தி நாயகனைப் பயமுறுத்துகிறது.

     உள்ளே செல்லவே அஞ்சி, தயங்கி, செக்யூரிட்டியால் தடுக்கப்பட்டு, பின் வேறு வழி ஏதேனும் உண்டோ என்று மானசீகமாய்த் தேடி, திரும்பி விடலாமா என்று யோசிக்கையில்  கடைசியில் அந்தத் தூதுவரின் பார்வைக்கே பட்டு, கைபிடித்து அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான். வாழ்க்கையில் முதன் முறையாய் முற்றிலும் அவனுக்குப் பொருந்தாத அந்த இடம் அவனைக் கூச வைத்து, ஒதுங்கச் செய்து, பேச நா எழவிடாமல் ஊமையாக்கி, அந்தப் பெரியதனக்காரர்களின் சூழலிலிருந்து எப்படியாவது விலகி ஓடினால் சரி என்று அவன் மனம் பதைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறது.

     சொல்லிக் கொள்ளாமல் வெளியேறி, அந்த வளாகத்தின் இன்னொரு விருந்து நடக்கும் பகுதியில் சென்று ஒன்றும் புலப்படாமல் மாட்டிக் கொள்கிறான். அங்குதான் அந்த தனவந்தரைச் சந்திக்கிறான். அவரோடு பேச  விருப்பமின்றி நழுவ நினைக்கையில் இழுத்து வைத்து அவனை வலியப் பேசப் பண்ணுகிறார் அவர். சூழலுக்கு ஏற்ப அவனை நடந்து கொள்ளச் செய்ய யத்தனிக்கிறார். நாயகன் ரகுராமன் தனக்குப் பொருந்தாத இடத்தில் வந்து சிக்கிக் கொண்டதாய் நினைத்து, அங்கிருந்து எந்தக் கணமும் வெளியேறத் துடிக்கிறான். அவனை அவரோடு சேர்த்து மது அருந்த வைக்க முயற்சிக்கிறார் அந்த செல்வந்தர் ராஜப்பா. மறுத்து விடுகிறான் ரகுராமன். எவ்வளவோ முயற்சித்தும் அவனைத் தன் வழிக்குக் கொண்டு வர முடியாத நிலையில் ரகுராமனை அவருக்கு மிகவும் பிடித்துப் போகிறது.  அங்கிருந்தும் வெளியேறுகிறான் நாயகன். எப்பொழுது வேண்டுமானாலும், எதற்காகவேனும் நீ என்னை நாடி வரலாம் என்று தன் விருப்பத்தைத் தெரிவிக்கிறார் அவர்.

     நாயகன் வாழ்வில் அடுத்தாற்போல் மாலதி குறுக்கிடுகிறாள். அவள் தனக்கு உதவக்கூடும் என்கிற எதிர்பார்ப்பில் இருக்கிறான் ரகுராமன். ஆனால் அவனைப் பலமுறை கேலிக்குள்ளாக்கும், விமர்சிக்கும் அவள், அவனுக்காக எதுவும் செய்யாமலேயே விலகிச் சென்று விடுகிறாள்.

     ஆரம்பத்தில் தன் சொந்த முயற்சியில் கிடைத்த சொற்ப சம்பளத்திலான வேலையில் அவனையறியாமல் நடந்தேறிவிட்ட ஒரு தவறுக்காக சஸ்பென்ட் பண்ணப்பட்ட நிலையில், மறுபடியும் ஒரு நல்ல வேலையில் அமருவதற்காக நாயகன் செய்யும் முயற்சிகள் அனைத்தும் தோற்றுப் போகின்றன. வேலை எதுவுமற்ற நாயகனின் மன ஓட்டங்களை, அன்றாட வாழ்க்கையின் கஷ்டங்களை, அவன் தாயுடன் கூடிய வருத்தங்களை, மனமுருகி நினைத்துப் பார்ப்பதும், புழுங்குவதுமாய், வேதனையோடு கழிப்பதும், விரக்தியினால் தோன்றும் மன வெறுப்பும், யாரையும் நம்பத் தகாத தன்மையும், ஏமாற்றமும், தத்துவ ரீதியிலான சிந்தனையைக் கிளறி விடுகிறது நாயகன் ரகுராமனுக்கு.

     எந்த நிறுவனத்திலிருந்து சஸ்பென்ட் செய்யப்பட்டானோ அந்த நிறுவனமே அவனை மறுபடி அழைத்துத் தாங்குகிறது. முன்பிருந்த பணிக்கு வேறு ஒருவரை நியமனம் செய்து விட்டதாய்ச் சொல்லி, அதனிலும் மூன்று படி நிலைகள் உயர்ந்த ஸ்தானத்திலான ஒரு பதவியில் இவனை அமர்த்துகிறது. யாருக்கு இவனைப் பிடித்துப் போனதாய் – எந்த நேரமும் என்னை நீ அணுகலாம் என்று தன் கௌரவம் பார்க்காமல் – அந்த ஒரு விருந்து நாளில் பல பேர் முன்னால் சத்தமிட்டு, உரக்கச் சொன்னாரோ அந்தச் செல்வந்தரே திரு ராஜப்பா அவர்களின் சிபாரிசினால்தான் தனக்கு இந்த உயர்ந்த ஸ்தானத்திலான வேலையும், அந்தஸ்தும் கிடைத்திருக்கிறது என்பதை உணர்கிறான் நாயகன் ரகுராமன். அவர்களின் எதிர்பார்ப்புக்கும் மேலாகத் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டு அந்த நிறுவனத்தின் வெற்றிக்காக உழைக்கத் தன்னை முனைப்பாக நிறுத்திக் கொண்டு உழைக்க ஆரம்பிக்கிறான்.

     வேலை கிடைக்காத நாட்களில், தற்காலிகப் பணி நிறுத்தத்தில் இருக்கையில் ஏற்படும் மன உளைச்சல்களும், வெறுப்பும், ஏமாற்றமும், அதனால் விளையும் முரணான செயல்பாடுகளும், வீட்டில் அம்மாவுடன் ஒத்துழைக்காத, உதவாத போக்கும், வெளி நபர்களிடம் தோன்றும் அர்த்தமற்ற கோபங்களும், தடித்த வார்த்தைகளும் என ரகுராமன் அல்லாடுவது நாமும் இப்படியெல்லாமும் இருந்திருக்கிறோம்தானே என்பதாய்ப் பல இளைஞர்களின் அனுபவ எண்ணங்களைக் கிளறி விடக் கூடும். அதே சமயம் சுயமாய் நல்ல வளர்ப்பால் படிந்திருக்கும் இரக்கம், கருணை, நேயம் இவைகளும் அவ்வப்போது வெளிப்படத்தான் செய்கின்றன.

     வசதியற்ற, அன்றாட வாழ்க்கைக்கே ஆதாரமின்றித் தவிக்கும் மக்களைப் பார்க்கையிலும், அவர்கள் படும் அல்லல்களை நோக்குகையிலும், ஐயோ, இந்த மனிதர்கள் தங்கள் உடன் பிறப்புகளைக் கரையேற்ற, உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள எப்படியெல்லாம் பாடுபடுகிறார்கள்....துயருறுகிறார்கள் என்று நாயகனின் மனம் படும் வேதனை நம்மையும் மிகுந்த சோகத்திற்குள்ளாக்குகிறது. ஒரு மனிதன் தன் சொந்த வாழ்க்கையில் இல்லாமையையும், வறுமையையும், பற்றாக்குறையையும் கண்ணுறும்போதுதான், அனுபவிக்கும்போதுதான், அடுத்தவர்களின் பசியும் பட்டினியும் அவலமும் அவன் சிந்தைக்குள் வருகிறது, உறுத்துகிறது என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்லிச் செல்கிறார் அசோகமித்திரன்.

     ஆகாயத்தாமரை என்பது இல்லாத ஒன்று. இல்லாத ஒன்றைக் கூடப் பெயரிட்டு அழைத்துத்தான் சுட்ட வேண்டியிருக்கிறது. மனம் எவ்வளவோ கற்பனை செய்து கொள்ளலாம். விண்ணில் பறக்கலாம்...ஆகாயத்தை முட்டலாம்....நடப்பதுதான் நடக்கும், நடக்கும்போதுதான் நடக்கும்...ஆகாயத்தாமரை ஏதோ நிஜமானது போல...இருக்கு. ஆனால் அதற்கு ஆதாரம் கிடையாது. அது சாத்தியமானதும் கிடையாது....என்று வாழ்க்கையின் நிதர்சனத்தை நாவல் முழுக்கப் பரவ விட்டிருக்கிறார் அசோகமித்திரன்.

     இதையெல்லாம் சொல்லலாமா, அப்படிச் சொன்னால் நாவல் ஸ்வாரஸ்யப்படுமா?  என்று சந்தேகிக்கும், தயங்கும்விதமான மிக மிகச் சாதாரண விஷயங்களைக் கூட மனதில் வைத்திருந்து அவர் சொல்லிச் செல்லும் முறை...இவற்றையெல்லாம் அசோக மித்திரன் சொன்னால்தான் நன்றாக இருக்கும் என்று எண்ணிப் பெருமைப்பட வைக்கிறது.

                சைதாப்பேட்டை பாலத்தினடியில் இரவில் சலவையாளர்கள் துணி துவைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இரவில்தான் துணி துவைப்பார்கள் என்று சொல்லக் கேள்விப்பட்டிருந்த ரகுராமன், பகலிலும் துணி துவைப்பதைப் பார்த்ததை நினைத்துக் கொள்கிறான். அத்தோடு போகவில்லை. அவர் துவைக்கும் துணிகளில் என் சட்டையும் பேன்ட்டும் இருக்கலாம். ஐயா...சற்று மெதுவாக அந்தக் கல்லில் தோயுங்கள். பலமாக அறையாதீர்கள். ஒவ்வொரு முறையும் நான் உடையுடுத்தும்போது ஒரு பொத்தானாவது இல்லாமல் இருப்பதைச் சங்கடமாக உணர்கிறேன் நான். சற்று தயவு செய்யுங்கள். பட்டன்கள் உதிராமல் துவைக்கப் பாருங்கள் என்று மானசீகமாய் வேண்டிக் கொள்கிறான். எவ்வளவு பண்பான எழுத்து என்று அசோகமித்திரன் மீது நம் மதிப்பு உயர்கிறது.

     ஒரு பெரிய தலைவரின் இறப்பின்போது ஊர் எப்படியெல்லாம் கொந்தளித்துப் போகிறது? பெரும் கூட்டம் கூடி கடைசியில் அது எப்படி ஒரு திருவிழா மாதிரித் தோற்றம் கொண்டு விடுகிறது? பெரும் கூட்டம் கூடும்போது தனி மனிதத் துக்கம் கூட உருமாறி விடுகிறதே...! என்கிறார்.

     அன்றாடச் செயல்களில் நமது சின்னச் சின்னத் தடுமாற்றங்களைக் கூடச் சுட்டிச் செல்கிறார். இவற்றையெல்லாம் எழுதலாமா என்று தயக்கம் கொள்ளும் பலவற்றை அவர் சொல்லிச் செல்லும் விதத்தால் அந்தச் சாதாரண விஷயம் கூட, போகிற போக்கிலான காட்சிகள் கூடப் பெருமை பெற்று விடுகிறது.

     1973 காலகட்டம் இந்நாவலில் பயணிக்கிறது. 1980-ல் முதல் பதிப்பு கண்டிருக்கிறது. இப்பொழுது படிக்கும்போதும் இந்நாவலுக்கான தேவை இருக்கிறது என்ற எண்ணம் எழுகிறது நமக்கு. இதில் வரும் நாயகன் ரகுராமன் போல் இங்கே பலர் இருக்கிறார்கள். வேலையில்லாமல் வீட்டிலும் வெளியிலும் அவமானத்திற்குள்ளாகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கூச்ச சுபாவம் உள்ளவர்களாக, தங்களைத் தாங்களே சுருக்கிக் கொண்டு, வார்த்தைகளை அளந்து அளந்து பேசிக் கொண்டு, பேசாமல் முழுங்கிக் கொண்டு பல கேவலங்களை, அவமானங்களை, எந்த எதிர்வினையும் காட்டாமல் தாங்கிக் கொண்டு வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

     ரகுராமன் வேலையில்லாமல் சென்னை நகரத்தின் தெருக்களில் திரிவதும், மனிதர்களிடம் நடந்து கொள்ளும் விதமும், அவனை மற்றவர்கள் நடத்தும் முறையும், மனோதத்துவ முறையில் சொல்லப்பட்ட இந்த நாவல் வாழ்க்கையில் யாரும் யாருக்காகவும் எதுவும் செய்து விட முடியாது?, அவரவருக்கு அமைந்த வாழ்க்கையை அவரவர் வாழ்ந்தே கழித்தாக வேண்டும் என்கிற பொது விதியை முன்னெடுத்துச் செல்கிறது என்கிற எழுத்தாளர் சா.கந்தசாமி அவர்களின் கூற்று...அசோகமித்திரனின் இந்நாவலுக்கு முற்றிலும் பொருந்தி வருகிறது என்றே சொல்ல வேண்டும்.

                           ---------------------------------------------

 

 

 

18 ஜூலை 2021

“அசடு” - நாவல் - காசியபன் - வாசிப்பனுபவம் - உஷாதீபன்

 

அசடு” - நாவல் - காசியபன் - வாசிப்பனுபவம் - உஷாதீபன்              (வெளியீடு:-விருட்சம், போஸ்டல் காலனி, மேற்கு மாம்பலம், சென்னை-33)                         ------------------------------------



     நேகமாக இந்த நாவலில் வருபவரைப் போன்றதான மனிதர்களை நாம் நம் வாழ்க்கையில் சந்தித்திருக்கக் கூடும். இளம் பிராயத்தில், நமது குடியிருப்புப் பகுதிகளில், நம் ஊரில் அங்கங்கே ஓரிருவராவது இப்படியிருந்திருப்பார்கள் என்பது நிச்சயம். அவர்களின் இருப்பு அந்தப் பகுதியில் அல்லது அந்தத் தெருவில் உடன் வாழ்வோரால் அங்கீகரிக்கப்பட்டதாக, ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டதாக அல்லது ஐயோ பாவம்...என்று ஆதரிக்கப்பட்டதாக இருந்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கலாம். கேலிக்குள்ளானதாயும் கண்டிருக்கலாம். ற

     மனிதர்கள் அடிப்படையில் அன்பும், இரக்கமும், கருணையும் கொண்டவர்கள். அது அவர்களது வாழ்வியலின் வறுமையை மீறிய, துன்பங்களைத் தாண்டிய, போராட்டங்களை எதிர்கொண்டு முன்னேறிய செயல்பாடுகளுக்கு நடுவேயான அரவணைப்பின் அடையாளங்களாய்த் திகழ்பவை.

     பிறக்கும் மனிதரெல்லாம் மேன்மையடைந்து விடுவதில்லை. உச்சங்களைத் தொட்டுவிடுவதில்லை. வசதி வாய்ப்பில் நிலை கொண்டு விடுவதில்லை. வெற்றிகளைத் தனதாக்கிக் கொள்வதில்லை. தோல்விகளைப் புறந்தள்ளி முன்னேறுவதில்லை.

     எல்லா மனிதர்க்கும் எல்லா அனுபவங்களும் கைகூடி வந்ததாய்த்தான் விளங்கி அவர்களைப் பதப்படுத்தியிருக்கின்றன. பக்குவமாக்கியிருக்கின்றன. சிறந்த விவேகிகளாகிப் பரிணமித்து, பக்குவமாய், பொறுப்பாய் வாழ்க்கைப் படகினை ஓட்டிச் சென்று நிம்மதி காணுபவர்கள் அநேகம்.

     எந்த நிலையினையும் நின்று எதிர் கொள்ளாமல், தட்டுத் தடுமாறி அலைந்து, பறந்து அலைக்கழிக்கப்படும் காகிதம் போல் சிதைந்து, தான் ஏன் இப்படியிருக்கிறோம் என்பதை எண்ணிப் பார்த்தும் அதற்குத் தீர்வு செய்து கொள்ள ஏலாமல் மீண்டும் மீண்டும் அந்தப் படுகுழியிலேயே  போய் விழுந்து, மீள முடியாமல், அதுவே தனது இயல்பு போலவும், தன் வாழ்க்கையே இவ்வளவுதான் என்று தீர்மானித்து உணர்ந்தது போலவும், தனக்கு விதித்த விதி இவ்வளவுதான் என்று அதனையே சகஜமாக்கிக் கொண்டும், காலம் பூராவும் இப்படியே இருந்து விடுவோமோ என்கிற அச்சம் துளியுமின்றி, அந்த அச்சத்தின் பாதிப்பு இம்மியும் இன்றி, அதற்கு மேலான எந்த யோசனைக்கும் செல்லாமல் இதுதான் தனக்கு விதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை என்பதாய்த் தனக்குத்தானே வரித்துக் கொண்டு, அந்தத் தற்போதைய இருப்பினால் ஏற்படும் கேவலங்களைப் பொருட்படுத்தாமல், அவமானங்களைப் புறந்தள்ளி எது என்ன ஆனாலும் சரி, எவர் எத்திசை சென்றாலும் சரி, எந்த வாய் என்ன பேசினாலும் சரி...எதுவும் பாதகமில்லை, எந்த பாதிப்புமில்லை என்று முடிவு செய்து கொண்டு, அன்றாடம் வயிறு நிறைந்தால் போதும் எனக் காலத்தை ஓட்டச் சம்மதித்த மனநிலைக்கு, வாழ்க்கை நிகழ்வுக்கு வந்துவிட்ட ஒருவனை என்னதான் செய்ய முடியும்? அப்படியான ஒருவன் என்னதான சாதித்து விட முடியும்?

     இந்த சமூகத்துக்கும், பூமிக்கும் பாரமாய் இருக்கிறோம் என்பதை உணராத ஒரு மனிதன் இருந்தென்ன போயென்ன?

     ஆனாலும் அப்படியான ஒருவனும் இங்கே வாழ்ந்துதான் ஆக வேண்டும், அவனை நாம் அரவணைத்துத்தான் ஆக வேண்டும், இயன்றவரை நம்மோடு கை கோர்த்து அழைத்துச் சென்றுதான் ஆக வேண்டும் என்று உற்றாரும் உறவினரும் அள்ளித் தரும் ஆதரவும் அன்பும் ஒருவனுக்குக் கிடைக்கப் பெற்றால் அவனை மாதிரி ஒரு பாக்கியவான் இந்த லோகத்தில் எவனாவது இருக்கக் கூடுமா?

     ஒரு அதிருஷ்டசாலியாய்த்தான் உணரப்படுகிறான் இந்தக் கதையில் வரும் நாயகன் கணேசன். துக்கிரி, உதவாக்கரை, தண்டம் என்று ஏசப்படுபவர்களாலேயே ஆதரிக்கவும் படுகிறான். உற்றாரும், உறவினரும், சுற்றத்தாரும் அவனை அரவணைத்துத்தான் செல்கிறார்கள். அவனுக்கு ஆதரவு தரத்தான் செய்கிறார்கள். அவனும் ஒரு மனிதன், ஒரு தாய்க்குப் பிறந்தவன், நம்மோடு வாழ்பவன், நம் உறவில் கலந்தவன், நம் அன்றாட வாழ்வாதாரத்தில், வாழ்க்கைப் பாடுகளில் கலந்து நிற்பவன் என்று உணர்ந்து வலிய அவனுக்கு உதவுகிறார்கள். அவன் வயிற்றை நிரப்புகிறார்கள். அன்போடு உதவுகிறார்கள். ஆதரிக்கிறார்கள்.

     ஆனாலும் கணேசன் எதை உணர்ந்தான்? எதில் நினைத்தான்? காற்றடித்த போக்கில் வாழ்க்கை அவனை எங்கெங்கோ கொண்டு செல்கிறது. படிக்காத, எந்த வேலையும் தெரியாத, தெரிந்தாலும் செய்யப் படியாத, தன் வயிற்றுப் பாட்டுக்கேனும் தான் உழைத்துத்தான் சாப்பிட்டாக வேணும் என்பதை உணராத, அவ்வப்போது உணர்ந்தாலும் அந்த மெய்மை கருதி தன்னை மாற்றிக் கொள்ள முடியாத, தற்காலிகமாய் மாற்றிக் கொண்டும் நிலைத்திருக்க இயலாத, உறவினரை நாடியே இந்த வயிறு வளர்க்க வேண்டியிருக்கிறதே என்பதை எண்ணி மருகாத, இப்படிப் போய் சோற்றுக்கு நிற்கிறோமே என்கிற கூச்சமில்லாத, அது குறித்த குற்றவுணர்வில்லாத, தெரு நாயினும் கேடு கெட்ட நிலையில் கழிகின்றதே இந்த வாழ்க்கை என்ற சத்தியத்தைக் கிஞ்சித்தும்  அறியாத ஜென்மமாய்க் கழியும் தன் வாழ்க்கையை  ஒரு நாளேனும், ஒரு பொழுதேனும் உளமார உணர்ந்து உருகாத கதாபாத்திரமாய்...நாவல் முழுக்க வலம் வரும் கணேசன் மேல் நமக்கே அதீதமான பரிதாபம் ஏற்பட்டுப் போகிறது என்பதுதான் தவிர்க்க முடியாத உண்மையாய் நிலைக்கிறது.

     இப்படிப்பட்ட ஒருவனுக்கு ஒரு கல்யாணமும் ஆகிவிட்டால்? அதுவும் நடக்கத்தான் செய்கிறது. சக்தியுள்ளவனோ, அற்றவனோ, அவனும் ஒரு ஆண்பிள்ளையாயிற்றே? கௌரவமாய் வாழ்கிறானோ இல்லை சீரழிகிறானோ நம்மோடு பயணிக்கும் அந்த உறவைத் தள்ளி வைத்துவிட முடியுமா? இருப்பவர் பாடே தாளம்...இதில் இவனை எங்கே கரையேற்றுவது என்று விட்டு விட்டா போக முடியும்? பிறகாவது நிலைக்க மாட்டானா? என்று பரிதாபம் கொள்கிறது.

     உறவும் சுற்றமும் அவனுக்கான வாழ்க்கையையும் அமைத்துத்தான் கொடுக்கிறது. அவனும் வாழத்தான் செய்கிறான். இருந்தும், இல்லாமலும், வருந்தியும் வருந்தாமலும், கேவலமும், கேலியுமாய், வயிற்றைப் பிரதானமாய்க் கொண்டு அவனுடைய வாழ்வும் நகரத்தான் செய்கிறது.

     சக்கரம் கட்டிக் கொண்ட கால்கள் என்றேனும் நின்றிருக்கிறதா? காணாமல் போனவர்கள் வாழ்வின் பல சமயங்களில் அப்படியேதான் தங்களை நிலை நிறுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இளம் பிராயத்திலிருந்தே அப்படி பழகியவர்கள், அப்போதே அப்படி ஊர் சுற்றிப் புராணம் கண்டவர்கள், தன்னை நம்பி ஒருத்தி வந்து விட்டாள், அவளைக் கட்டிக் காப்பாற்றுவது தன் வாழ்நாள் கடமை என்ற உணரவா போகிறார்கள்?

     இவனுக்கெல்லாம் கல்யாணம் ஒரு கேடா? எந்தச் சம்பாத்தியத்தை வச்சு, எந்த வருமானத்தைக் கொண்டு இவன் தூக்கி நிறுத்தப் போகிறான்? என்று உணர்ந்தவர்கள், பேசியவர்கள், சொன்னவர்கள், கண்டித்தவர்கள் என்று எவரையும் பொருட்படுத்தாது, அவன் கால்கள் நகர்ந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. நிலை கொள்ளாத வாழ்க்கை நிலை பெற வேண்டும் என்று கால்கட்டுப் போடப்பட்டாலும், அதையும் அறுத்துக் கொண்டு அவன் கண்காணாது போகும் பாதகத்தை எவர்தான் பொறுப்பர்....?

     ஒரு ஓட்டல் வேலைக்குக் கூட லாயக்கில்லாத அவன், ஒருவரின் அரவணைப்பில் எடுபிடியாகக் கூட இருக்க வாய்க்காத ஒருவன் எப்படிக் குடும்பத்தை வழி நடத்தப் போகிறான் என்கிற கேள்வி எல்லோரிடமும் எழும் சமயம் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை போச்சே...என்ற நிலையில்,  அவன் மனைவி அவனைப் பிரிந்து போகிறாள்.

     கணேசன் அசடோ, சமத்தோ அவனைப் போலப் பாக்கியசாலி கிடையாது. ஜன்மாந்திரத்தில்  அவன் ரொம்பப் புண்ணியம் பண்ணியிருக்கணும், இல்லையானால் இப்படி காசி, இராமேஸ்வரம்  என்று புண்ணிய தீர்த்தங்களுக்கு அவனுக்கு பாக்கியம் கிடைக்குமா? - ஊர் இப்படியும் அவனை மெச்சத்தான் செய்கிறது.

     ஞானப்பானை என்கிற புத்தகம் வழிநடத்தி இந்த லௌகீக வாழ்க்கையிலிருந்து அவனைப் பிரித்தே நிறத்தி விடுகிறது. வேதாந்தத் தத்துவத்தை பக்தியால் விளங்கச் செய்து எளிய பாமர மொழியில் பாடப்பட்ட பக்தி காவியங்களுள் ஒன்றான அந்த நூல் அவனை எல்லாவற்றிலிருந்தும் ஒதுங்கச் செய்து, மௌனியாக்கிப் பிரித்தே நிறுத்தி விடுகிறது.

     நல்ல நாமங்கள் எப்போதும் நம் நாவில் பிரியாமல் இருக்க வேண்டும். இந்த நரஜென்மம் பயனுடையதாவதற்கு.....நேற்றளவும் நிகழ்ந்தவை யாதென அறியோம், நாளை வருவது என்ன என்றும் அறியோம்....இப்போது காணும் இந்தக் கட்டைக்கு நாசம் எப்போது வருமென அறியமாட்டோம்....என்று உணரத் தலைப்படும் கணேசனின் முடிவு நம்மை உலுக்கி விடுகிறது.

     இப்படியொரு ஜென்மம் உதித்து, வாழ்ந்து, மரித்துப் போன கதையை இதை எழுதும் தருணத்தில் கண்ணாரக் கண்ட அனுபவம் என் நெஞ்சக் கூட்டில் பதிந்திருப்பதை இந்தக் கணத்தில் என்னால் பரிபூரணமாய் உணர முடிகிறது. காசியபனின் “அசடு” நாவல் தந்த இந்தச் சோக அனுபவம் இன்னும் சில நாட்களுக்கு நினைவுகளில் மிதந்து கொண்டேயிருக்கும்.

     தமிழின் சிறந்த நாவல்களில் ஒன்று என்று சுந்தர ராமசாமி, வெங்கட்சாமிநாதன், நகுலன் போன்றவர்கள் பாராட்டியிருக்கிறார்கள்.

     எந்தச் சமூகம் தொடர்ந்து கணேசனை வெளியே தள்ளுகிறதோ அந்தச் சமூகத்தின் மதிப்புக்கும் மதிப்பின்மைக்குமான உரைகல் இந்தப் படைப்பு என்கிறார் நகுலன்.

                ------------------------------------------------------------

08 ஜூலை 2021

கலிஃபோர்னியா திராட்சை"-வாதூலன் = சிறுகதைத் தொகுப்பு = வாசிப்பனுபவம்



 

கலிஃபோர்னியா திராட்சை"-வாதூலன் = சிறுகதைத் தொகுப்பு = வாசிப்பனுபவம்

--------------------------------------------------------------------

வெளியீடு :- விபோ புக்ஸ் (அல்லயன்ஸ்) மயிலாப்பூர்,சென்னை-4.

---------------------------------------------------------------------

"கலிஃபோர்னியா திராட்சை..."-எழுத்தாளர் வாதூலன் அவர்களின் சிறுகதைத் தொகுப்பு. ஒரு தொகுப்பில் சில கதைகள் படித்தவுடன் மனசு நின்று போகும். ஏதோவோர் குற்றவுணராச்சி நம்மை ஆட்கொண்டு விடும். கதையில் சுட்டிக் காட்டப்பட்டுள்ள விஷயத்தால் நாம் பாதிக்கப்படுவோம். நாமும் இந்தத் தவறைச் செய்திருக்கிறோமே என்று வருந்துவோம். ஆனால் மனிதனுடைய எல்லாச் செயல்களிலும் அவனிருக்கும் சூழலின் பாதிப்பு கட்டாயம் இருக்கும். அதன் ஒத்துழைப்பின்றி ஒருவன் தனித்து இயங்க முடியாது. ஒரு குறிப்பிட்ட செயலுக்காக, என்றும் கூடவே வந்து கொண்டிருக்கும் ஒன்றை ஒதுக்க முடியாது. அதைத் தவிர்த்து விட்டும் இயங்க முடியாது. அப்படி உணர்த்தும் அல்லது உறுத்தும் ஒரு கதைதான் "அப்பாவுக்காக..."

 

.தெளிந்த எளிமையான நடையில் கதை சொன்ன விதம் ஈர்த்தது. சம்பாஷனைகள் சரளம். போகிறபோக்கில் மறைந்திருக்கிற உண்மையை வாசகன் எளிதாய்ப் புரிந்து கொள்ளும் வண்ணம் இதை சொல்ல முதலில் நல்ல அனுபவம் வேண்டும்.அது வாழ்க்கை அனுபவமாய் இருப்பின் முதிர்ச்சியாய் வெளிப்படும். அங்கே ஆத்மார்த்தம் பலப்படும். வாதூலன் அவர்களின் கதையில் அவரது வாழ்க்கை அனுபவங்களும் முதிர்ச்சியும் பரிணமிக்கிறது.

 

பலரும் கூட இன்றும் சில தர்ப்பணங்களையும், சில சிரார்த்தங்களையும் ஹிரண்ய சிரார்த்தமாகவும் செய்து விடும் சூழல்தான் நிலவுகிறது...யாரும் யாருக்காகவும் சிரமப்படத் தயாரில்லை இன்று...இதுவே நிலைமை...குடும்பத்தில் சண்டையில்லாமல் கழிந்தால் சரி என்கிற நிலைதான்.

 

திருஷ்டிக் கயிறு..வண்டி ஒட்ட நிதானம் வந்த விதம் சிறப்பு...தன்னை நம்புவதே...தன்னம்பிக்கை...நிறைவான கதை.

மனதுக்கு மிகவும் கஷ்டமாயிருக்கிறது நிரஞ்சனின் இறப்பு. மரம் தானே உதிர்க்கும் எவ்வெவ் இலைகளை...

ஞானம்...

நான் மரம்...நீ இலை...அற்புதமான கதை.

 

இப்படி இன்னும் 15 கதைகள் உள்ளன இத் தொகுப்பில்...எல்லாம் குறைந்த அளவிலான பக்கக் கதைகள்.வாசிக்கக் கஷ்டமில்லாதவை. கீதைக்குப் பதினெட்டு அத்தியாயம்போல் இத்தொகுப்பிற்கும் 18. வாழ்க்கை அனுபவங்களை, அறத்தை, நன்னெறியைச் சுட்டிக் காட்டும் இக்கதைகளும் கற்றுணரும் தகுதியுடையவைதான். மனிதன் மிகச் சிறந்த விவேகியாக மாறுவதும், முதிர்ச்சியடைவதும், தன் சொந்த அனுபவத்தினால் மட்டும் அல்லவே...? அந்தப் பணியை நல்லிலக்கியங்களும் செய்கின்றனவே...வாசிப்பு மனிதனை மேம்படுத்துவது திண்ணம். அது தேர்வு செய்யும் புத்தகங்களிலிருக்கிறது....

 

இது இவருடைய முதல் சிறுகதைத் தொகுதியாம்.நம்பத்தான் முடியவில்லை. தனி மரம், புழுதி மண், ஸ்வஸ்திக் சாமியார் என்ற மூன்று பரிசு பெற்ற சிறுகதைகள் இத்தொகுதியை அலங்கரிக்கின்றன. வாதூலனின் தினமணிக் கட்டுரைகள் அவரது முதிர்ந்த சிந்தனைக்கு அடையாளம். அதற்கு முன்னோடி இக்கதைகள்...

                                                            ---------------------------