18 செப்டம்பர் 2019

நின்று ஒளிரும் சுடர்கள் - என்னுரை


                                          
                          

     ------------------------
     “தமிழ்த் திரையுலகக் குணச்சித்திரங்களின் நடைச் சித்திரம்” என்கிற சிறு விளக்கக் குறிப்போடு இப்புத்தகத்திற்கு “நின்று ஒளிரும் சுடர்கள்” என்று நான் தலைப்பிட்டிருக்கிறேன்.
     “கருப்பு-வெள்ளைக் காலங்கள்” என்ற தலைப்புத்தான் முதலில் மனதில் தோன்றியது. அது ஏதோ சரி்த்திரப் பின்னணியைக் கொண்டதானற ஒன்றை உணர்த்தி விடுமோ என்கிற ஐயப்பாட்டிலும், கவிதைத் தொகுப்பிற்கான தலைப்பாக உணரக் கூடும் என்ற நினைப்பிலும், மக்களுக்குப் பழகிய மொழியில் இருத்தல் அவசியம் என்கிற உணர்தலிலும் மேற்கண்ட தலைப்பும், அதன் குறிப்பும் மனதுக்குள் உருவாகி நிலைத்திட அதையே வைக்க முடிவு செய்தேன். 
     எழுபதுகள் வரையிலான கால கட்டத்தின் தமிழ்த் திரையுலக ஜாம்பவான்கள் பலர். ஏறக்குறைய அவர்கள் எல்லோருமே நாடகப் பின்னணியிலிருந்து திரையுலகுக்குள் வந்தவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். இளம் பிராயத்திலேயே நாடகக் கம்பெனிக்குள் நுழைந்து, அங்குள்ள எல்லா வேலைகளையும் ஒரு எடுபிடியாய் இருந்து செய்து கற்று, பின்பு சின்னச் சின்ன வேஷங்களாய்த் தரப்பட்டு அதனிலும் தேர்ந்து முன்னணிக்கு வந்து,  ஒரு கைதேர்ந்த கலைஞனாய்த் திரையுலகுக்குள் அரிதான, அதிர்ஷ்டமான, பரிந்துரையுடனான  வாய்ப்புக் கிடைக்கப் பெற்று அதன் மூலம் படிப்படியாகத் தங்களை நிலை நிறுத்திக் கொள்ளப் பாடுபட்டு, காலம் கனிந்த பொழுதுகளில்  தமிழ் மக்களின் நெஞ்சங்களிலெல்லாம் நீங்கா இடம் பெற்றவர்களாய் வலம் வந்து வெற்றி கண்டவர்கள் இவர்கள்.
     மிகச் சிறந்த குணச்சித்திரங்களாகவும், தேர்ந்த நகைச்சுவை நாயகர்களாயும், எந்தவிதக் கதாபாத்திரத்திற்குள்ளும் தங்களைக் கச்சிதமாய்ப் பொருத்திக் கொள்பவர்களாயும், பல பரிமாணங்களில், தங்களை ஒதுக்க முடியாத ஒரு நிலைத்த ஸ்தானத்தில் நிறுத்திக் கொண்டு ஸ்திரம் பெற்றார்கள் இவர்கள்.
     எழுபதுகள் வரையிலான கருப்பு வெள்ளைப் படங்கள் பலவும் வெறும் படங்களாக இல்லாமல், வாழ்க்கைப் பாடங்களாக அமைந்தவை எனலாம். மனித மேன்மைகளை, வாழ்க்கையின் சீர்மைகளைத் தூக்கிப் பிடித்தவை என்றும் நிறுவலாம். அப்படியான திரைப்படங்களின் தொடர்ந்த வெற்றிக்கு தங்கள் நடிப்பாற்றலினால் உத்தரவாதம் வழங்கியவர்கள் பலர். எந்தக் கதாபாத்திரம் ஆனாலும் இவரால் செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கையை ஸ்தாபித்தவர்கள். சின்ன வேஷம், பெரிய வேஷம் என்ற வித்தியாசம் பார்க்காதவர்கள். பரஸ்பரத் திறமைகளை மதிக்கத் தெரிந்தவர்கள்.
     அன்றைய காலகட்டத்தில் குடும்பப் படங்களே மேலோங்கி நின்றன. உறவுகளின் மேன்மையும், ஊடாடும் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களும், சீர் குலைந்துவிடக் கூடாத குடும்ப அமைப்பின் கட்டுக் கோப்பினை விவரிப்பவையாக அமைந்து, அன்பு, கருணை, பாசம், நேசம், ஒற்றுமை, சந்தோஷம் இவைகளை முன்னிறுத்தி ஒழுக்கமும் பண்பாடும் மிக்க வாழ்க்கையினை வலியுறுத்தி, திரைப்படங்கள் என்பதே சமுதாயத்தின் மேன்மைகளுக்கும், மேம்பாடுகளுக்கும்தான் என்று சீராக வலம் வந்தன.
     அப்படியான மிகச் சிறந்த திரைப்படங்களில் தங்களைக் கச்சிதமாகப் பொருத்திக் கொண்டு அந்தந்தக் கதாபாத்திரங்களாகவே வாழ்ந்து காட்டிய தமிழ் நடிகர்கள் பலர். அவர்கள் பல படங்களில் குணச் சித்திரங்களாகவும், நகைச்சுவை நாயகர்களாகவும், வில்லன்களாகவும், கதாநாயகர்களாகவும் இன்னும் பல்வேறுவிதமான சின்னச் சின்ன வேஷங்களிலும், தங்களின் திறமையைத் திறம்பட நிரூபித்திருக்கிறார்கள். ஏற்காத வேடமில்லை என்ற ஏற்புடையவர்கள்.
அப்படியானவர்களில் முக்கியமான நடிகர்கள் சிலரைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவர்கள் குறிப்பிட்ட தாங்கள் நடித்த அந்தப்  படங்களின் வெற்றிக்கு எவ்வகையில் உதவியிருக்கிறார்கள் என்பதையும், இயக்குநரின் காட்சிப்படுத்தலில் எவ்வாறு பொருத்தமாய்த் தங்களை இருத்திக் கொண்டு, தங்களின் பல பரிமாணத்   திறமையை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்பதையும் இப்புத்தகத்தின் காட்சி ரூபத்திலான வசன நடைச்சித்திரங்கள் மூலம் உணர்ச்சி பூர்வமாயும், நெகிழ வைக்கும் தன்மையிலும், விளக்கியிருக்கிறேன்.
நடைச்சித்திரங்கள் என்று சொல்லும்போது குறிப்பிட்ட காட்சிகளின் வீரியத்திற்குக் காரணமான வசனகர்த்தாக்களையும் நினைவு கூறுவது கடமையாகிறது. சத்தான காய்கறிகள் இல்லையெனில் தேர்ந்த சமையல் அமைவது எப்படி? அவர்களுக்கெல்லாம் இந்தத் தொகுப்பின் மூலம் நன்றி பாராட்டுகிறேன்.
சிறந்த நடிப்பு, அழுத்தமான வசனங்கள், செழுமையான  கதாபாத்திரங்கள் என்கிற வட்டத்திற்குள் நின்று எனக்குள் தோன்றிய பல நடிப்பு வேந்தர்களுள் சிலர் வருமாறு – நடிகர்திலகம், எஸ்.வி.ரங்காராவ், எஸ்.வி. சுப்பையா, வி. நாகையா, டி.எஸ். பாலையா, எம்.ஆர். ராதா, வி.கே.ராமசாமி,  எஸ்.எஸ்.ராஜேந்திரன், டி.எஸ்.துரைராஜ், ஏ.கருணாநிதி, நாகேஷ் ஆகியோர்.
இன்னும் எத்தனையோ பேர் இருக்கிறார்கள்தான். அவர்கள் நடித்த மிகச் சிறந்த திரைப்படங்களும் இருக்கிறதுதான். அவர்களையெல்லாம், அவைகளையெல்லாம் விடுபடாமல் சொல்ல  வேண்டும்  என்கிற தீராத அவா உண்டுதான். ஆனால் இந்த என்னுடைய முதல் முயற்சியில் இதில் உள்ளது மட்டுமே இப்போதைக்கு சாத்தியப்பட்டிருக்கிறது.
ஒரு மிகப் பெரிய வேள்வியை நடத்துவது போன்றதான முயற்சி இது என்பதைத் தமிழ்த் திரை ரசிகர்கள், வாசகர்கள் கண்டிப்பாக உணர முடியும். குறிப்பிட்ட அந்த நடிகர்களின் படங்களைக் கைக் கொள்ளுதலும், தொடர்ந்து அவைகளைக் காட்சிப்படுத்தி, கவனம் விடாமல்  பார்த்துப் பார்த்து உள் வாங்கி உருப்படுத்துதலும், உணர்ச்சிகரமான காட்சிகளைத் தேர்வு செய்தலும், அதற்கான வசனங்களை விடுபடாமல் வரி வரியாகப் பதிவு செய்து கொள்ளுதலுமாகிய பல் நோக்குப் பணிகள் என்பது அத்தனை எளிதான ஒன்றல்ல என்பதை வாசக நண்பர்கள் உணர்வீர்களாக.  அப்படியான சிரமத்தில்தான் இந்தப் புத்தகத்திலுள்ள நடைச் சித்திரங்களை, காட்சி ரூபங்களை நான் தொடர்ந்து தெரிவு செய்தேன். இவைகளை வெளியிட்டு தொடர்ந்து என்னை ஊக்கப்படுத்திய ”காட்சிப்பிழை” இதழுக்கு நான் நன்றி கூறித்தான் ஆக வேண்டும். தேர்ந்த ரசனை உள்ளவர்கள் இப்புத்தகத்தை ஆழ்ந்து அனுபவித்துப் படித்துப் பாராட்டுவார்கள் என்பது நிச்சயம்.
இந்தக் கட்டுரைகளை தமிழ் சினிமா ஆய்விதழான “காட்சிப்பிழையில்” நான் தொடர்ந்து எழுதுகையிலேயே எனது இந்த முயற்சியை, அதன் சிரமங்களை ஆய்ந்துணர்ந்து என்னோடு இணக்கமாகப் பகிர்ந்து கொண்டு, பாராட்டிய, பிரமித்த அன்பர்கள்  அநேகம். அவர்களுக்கு என் நன்றிகள். அவர்கள் மூலம்தான் இன்னும் இன்னும் என்று தொடர்ந்து எழுத முற்பட்டேன் நான்.
கடைசியாக ஒன்று. குணச்சித்திரங்களின் நடைச்சித்திரங்கள் என்று கூறிவிட்டு நடிகர்திலகத்தையும், நகைச்சுவை நடிகர்களையும் எப்படிச் சேர்த்தீர்கள் என்ற கேள்வி வாசகர்கள் மனதில் எழலாம். நடிப்பு என்கிற உலகிற்குள் நுழையும்போதே பல்கலைக்கழகமாக நுழைந்தவர் நடிகர்திலகம் என்பார் அய்யா நெல்லைக் கண்ணன். அந்தப் பிறவி நடிகனின் பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் அவரோடு விடாது கைகோர்த்து, தங்களை அவர்களின் திறமையால் குணச்சித்திரங்களாக நிலை நிறுத்திக் கொண்டவர்கள் இத்தொகுப்பில் உள்ள மேன்மை மிக்க பெரியவர்கள். எவரில் எவர் விஞ்சி நிற்கிறார் என்கிற கேள்வியை எழுப்பி நடிகர்திலகத்தையே அயர வைத்தவர்கள். அவரே அவர்களிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ளச் செய்தவர்கள்.  இவர்களை, அவரை விட்டு ஒதுக்கி, ஒதுங்கிப் பார்க்க முடியாது என்பதால்தான் அவரோடு இணைந்த வெற்றியாளர்களாக இவர்களும் வலம் வந்ததை, அப்படியான குறிப்பிட்ட வெற்றிப் படங்களின் திறம்பட்ட காட்சிகள் மூலம்  இந்தப் புத்தகத்தில் உணர்த்தும் கடமையானது எனக்கு. அதனால்தான் இவர்கள் என்றும் ”நின்று ஒளிரும் சுடா்களாகிறார்கள். காலத்தால் அழியாதவர்கள். என்றென்றும் தமிழ்த் திரை ரசிகர்களின் மனதில் நீங்கா இடம் பெற்ற ஜாம்பவான்கள்.
எப்படி எழுத்துத் துறைக்கு வருபவர்கள் 1930 களிலிருந்து 1960கள் வரையிலான மணிக்கொடிக் காலப் படைப்பாளிகள் முதல் ஜெயகாந்தன் வரையிலான மூத்த இலக்கியவாதிகளைக் கற்காமல் எழுத்துப் பணிக்குள் நுழைய முடியாதோ அப்படித்தான் நடிப்புத் துறைக்கு வருபவர்களும் மேற்கூறிய அழியாச்சுடர்களை அறியாமல் உள்ளே அடியெடுத்து வைக்க முடியாது.
மிகச் சிறந்த திரைப்படங்களின், தரம் மிகுந்த காட்சிகளைத் தொகுத்துரைத்து, அதன் மூலம் தமிழ்த் திரையுலகின் வெற்றிப் பவனி எவ்வாறு இந்தக் கலைஞர்களால் ஸ்தாபிக்கப்பட்டிருக்கிறது  என்பதை விவரிக்கும் இந்த நடைச் சித்திரத் தொகுப்பை எழுதியதில் நான் பெருமையடைகிறேன். காலமும், நேரமும் ஒத்துழைத்தால் இது மேற்கொண்டும் தொடரலாம். இன்னும் பல சிறப்புக்களை எய்தலாம்.
மனமுவந்து இத்தொகுப்பைக் கொண்டு வர விழைந்த கவிதா பப்ளிகேஷன் நிறுவனத்தாருக்கு என் பணிவான நன்றி. அவர்கள் என் மீது கொண்ட மானசீகமான நம்பிக்கையில்தான் இது சாத்தியமாகியிருக்கிறது.
                                           
                                                                                         
                           ------------------------------------                                                        

17 செப்டம்பர் 2019

இமையம் சிறுகதை “திருநீர்சாமி” - வாசிப்பனுபவம் - உஷாதீபன்



இமையத்தின் எந்தவொரு கதையும் சோடை போனதில்லை. அவரின் இந்தத் திருநீர்சாமி... நான் படித்த பல கதைகளில் மிகச் சிறந்த கதை என்று சொல்வேன். குலசாமியைக் கும்பிடுதல், கொண்டாடுதல் என்கிற பழக்கம் நம் கிராமத்து மக்களின் காலம் காலமான ஒழுக்க நடைமுறை. அந்த நம்பிக்கையை யாராலும் குலைக்க இயலாது.
கிராமத்து மக்களின் என்று மட்டுமில்லை. நம் குடும்ப அமைப்பில் ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் ஒரு குலதெய்வம் என்று ஒன்று உண்டு. அந்த தெய்வத்திற்கு வருடாந்திர வழிபாடும், குலம் தழைக்கவென்று குடும்பத்தில் நடைபெறும் அனைத்து விழாக்களிலும் அவர்களின் குலதெய்வத்தை முன்னிறுத்தலும், வழிபடுதலும், அதன் மூலம்தான் சந்ததி செழித்தோங்கும் என்கிற ஆழ்ந்த நம்பிக்கையின்பாற்பட்ட செயல்பாடும் வழி வழியாக வந்த பெரியோர் வகுத்த வழிமுறை.
அதில் ஆழமாய் ஊன்றிப்போன அண்ணாமலை தன் குழந்தைகளுக்கு முடி எடுக்கவும், காது குத்தவும் என்று சென்றுதான் ஆக வேண்டும் என்று மனைவியோடு பொருதுவதும், இதுக்காக டெல்லியிலிருந்து தமிழ்நாட்டுக்குப் போகணுமா என்று அவள் வாதிப்பதும்...அதனால் சண்டை மூளுவதும்....ஒவ்வொரு வாக்கியமும்...ஆழமாகவும்...அழுத்தமாகவும் சொல்லப்பட்டு படிக்கும் வாசகனை முழுமையாக உள்ளே இழுத்துக் கொள்கிறது.
தமிழ்நாட்டிலேயே பெண் எடுத்து....குலதெய்வ வழிபாட்டிற்குச் சென்றாக வேண்டும் என்று சொல்லி...அதற்கு அவள் மறுத்து...என்று கதை சொல்லப்பட்டிருந்தால் இந்த அளவுக்கு வீரியம் இருந்திருக்காது...இருக்காது என்றுதான் இன்னொரு மாநிலப் பெண்ணைக் காதலித்துக் கல்யாணம் செய்து கொண்டதாய்ச் சொல்லி...அதன் மூலம் கிராமத்து நம்பிக்கைகளை அழுத்தமாய் நிலை நிறுத்தியிருக்கிறார் இமையம்.
தமிழ்நாட்டுப் பெண்ணே அப்படி மறுதலிக்க வாய்ப்பில்லை என்பதும், இதற்காக வெகுதூரம் அலைதல் என்ற கருத்து பொருந்தி வராது என்பதும் உணர்ந்து, டெல்லிப் பெண்ணாய் வகுத்து, அந்த மனைவி மறுதலிப்பதாய்க் கதை சொல்லியிருப்பது அவரது புத்திசாலித்தனத்தைக் காட்டுகிறது. மனைவியும், அவளின் தாயாரும் ஒத்த கருத்தினராய் நிற்பதும், மனைவியைத் தன் முன்னேயே கைநீட்டியதில் கோபம் கொண்டவளாய் தாயார் மருமகனை இழித்துரைப்பதும், மனைவியி்ன் அண்ணன், அண்ணாமலையிடம் பொறுமையாக விஷயங்களைக் கேட்டு குலசாமியின் மகிமைகளை உணர்ந்து கொள்வதும்.....அவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்ல முயல்வதும், அப்படியும் கடைசிவரை அவர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள மறுப்பதும்...எப்படியானாலும் என் குழந்தைகளுக்கு முடி இறக்குறதும், காது குத்துறதும் என் குல சாமி முன்னாடிதான் நடக்கும் என்று அண்ணாமலை இறுதிவரை உறுதியாக நிற்பதோடு கதை முடிந்து போகிறது.
கதை வெறுமே முடிவதில்லை. படிக்கும் வாசகர்களின் மனதிலும் அவரவர்களின் குலதெய்வ நம்பிக்கைகளை மேலும் உறுதிப்படுத்திவிட்டு நகர்கிறது. தான் சொல்ல நினைத்ததை மனதுக்குள்ளேயே இத்தனை அழுத்தமாய் வடித்துக் கொள்ளவில்லையென்றால் அதை எழுத்தில் கொண்டு வருவது மெத்தக் கடினம்.
எழுதிக் கொண்டே போவோம்...அது தானாய் ஒரு முடிவைத் தேடிக் கொள்ளட்டும், விதி போல இருக்கு.... என்பது போன்றதான வெறும் வாசிப்பு ரசனைக்கான படைப்பல்ல இது.அழுத்தம்...அழுத்தம்...அப்படியொரு அழுத்தம்...திருத்தம்....ஒவ்வொரு வரியும் கடைந்தெடுத்து எழுதியது போன்று. காலத்தால் நிற்பது. அழுந்தி, ஊன்றி, நிமிர்ந்து, தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொள்வது. இமையத்தின் இந்தத் திருநீர்சாமி .


16 செப்டம்பர் 2019

ஆதவனின் “கறுப்பு அம்பா கதை” - சிறுகதை வாசிப்பனுபவம் - உஷாதீபன்


ஆதவனின் “கறுப்பு அம்பா கதை” - சிறுகதை     வாசிப்பனுபவம் - உஷாதீபன்       வெளியீடு:- “ஆதவன் சிறுகதைகள்” - கிழக்கு பதிப்பகம், சென்னை                    ------------------------------------------------------------------------------------------------------------                        


       குழந்தைக்குக் கதை சொல்லுதல் என்பது தனிக் கலை. அந்தக் காலத்துப் பாட்டிமார்கள், அம்மாக்கள், தாத்தாக்கள் நிறையக் கதைகளைக் கைவசம் வைத்திருந்தார்கள். ஒரு குழந்தை தூங்குவதற்கு எவ்வளவு நேரம் ஆகும் என்கிற கணிப்பு உண்டு அவர்களிடம். அதற்கு ஏற்றாற்போல் கதைகளை நீட்டியும், சுருக்கியும், மீதிப் பாதி நாளைக்கு என்பது போல் சொல்லியும் அல்லது மறு நாளைக்கு மீதி வைப்பது போல் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் குழந்தைக்குப் புரியாத விதத்தில் அல்லது வியக்கும் வண்ணம் சஸ்பென்ஸ் வைத்துச் சொல்லி கதையைத் தக்க இடத்தில் நிறுத்தி குழந்தையைத் தூங்கப் பண்ணி, தங்கள் வீட்டுக் காரியத்தையும் சாதித்துக் கொண்டு விடுவார்கள். அல்லது குழந்தை தூங்கும் நேரத்தில் தாங்களும் சற்றுக் கண்ணயர்ந்து கொள்வோம் என்று அருகிலேயே படுத்து விடுவார்கள்.
       ஒரு கட்டத்தில் குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்ல பெரியவர்களிடம் கதைகள் தீர்ந்து போவதும் உண்டு. அம்மாதிரி நேரங்களில் சொந்தக் கதை சோகக் கதையை நேரடியாய் அதுகளின் காதில் போடாமல், அதற்கு வேறு வடிவம் கொடுத்து, வீட்டு மனிதர்களை வெவ்வேறு  உயிரினங்களாய் சித்தரித்து அல்லது கற்பனைத்து, கதைகளைச் சொல்லிவிடும் சாமர்த்தியமும் உண்டு.
       இந்தக் காலத்துப் பெரியவர்களிடம் அல்லது பெற்றோர்களிடம் குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்லும் சாமர்த்தியம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அப்படியே இருந்தாலும் ஒரு சிலதான் என்று அவை ஒன்றிரண்டு நாட்களிலேயே தீர்ந்து போய்விடும் அபாய நிலைதான். அதற்கான தேவையும்  இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. தொலைக்காட்சிகளும்,காமிக்ஸ் புத்தகங்களும், குழந்தைகளின் படிப்பும் அந்தப் பிஞ்சுகளின் நேரத்தை மூழ்கடித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்கூடாகக் காண்கிறோம். அந்த மட்டும் ஆளை விட்டால் சரி என்று எல்லாவற்றையும் வளமையாக வாங்கி முன்னே பரத்தி விடும் வசதி வாய்ப்பும் இந்தக் காலத்துப் பெற்றோர்களுக்கு. ஆகையினால் பெற்றோர், தாத்தா, பாட்டிகள் மடியில் கிடத்திக் கொண்டு அன்பொழுக அவைகளுக்குக் கதைகள் சொல்லும் காட்சிகள் கண்ணிலேயே படுவதில்லை. அப்படிக் கதைசொன்ன காலங்களில் ஒழுக்க நெறிகள் அவைகளின் மனதில் இளம் பிராயத்திலேயே படிந்தன. இந்தக் காலத்திலோ நல்லவையைவிட அல்லவைகள்தான் அதிகம் படிந்து போகின்றன என்று கருத வேண்டியிருக்கிறது.
       காக்கா கதை வேண்டாம் வேறு கதை சொல்லு என்று அடம் பிடிக்கும் ரெண்டு வயதுக் குஞ்சு மாலுவுக்கு என்ன கதை சொல்வது என யோசிக்கிறான் சங்கரன். உனக்கு என்ன கதை வேணும்? என்று கேட்க அது சொல்கிறது - “கறுப்பு அம்பா கதை” வேணும் என்று.
       அம்பா என்றால் மாடு. கறுப்பு அம்பா என்றால் கறுப்பு மாடு.  அதாவது எருமை மாடு.
       வஞ்சகமும், குரோதமும் நிறைந்த பெரியவர்கள் உலகத்தை ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்துவிட்டு குழந்தைகள் உலகத்திற்குள் புகுகிறான் சங்கரன். கதை சொல்லத் தயாராகிறான்.
       நாய்க்கு அடுத்தபடியாகக் குழந்தைக்கு அதிகம் பரிச்சயமான பிராணி  எருமை மாடுதான். சங்கரன் கிராமத்தில் வளர்ந்தவன். சிறு வயதில் பெரும்பாலான நேரத்தை வீட்டின் மாட்டுத் தொழுவத்தில் கழித்தவன். மாட்டிலிருந்துதான் பால் வருகிறது என்பது அவனுக்குத் தெரியும். ஆனால் நகரத்தில் வளர்ந்த பிஞ்சு மாலுவுக்கு? பால்கார மாமா சைக்கிளில் கொண்டு போடும் பால் பாட்டிலைத்தானே அது கண்ணால் கண்டிருக்கிறது?
       ரு ஊரில் ஒரு கறுப்பு அம்பா இருந்ததாம்.....என்று ஆரம்பிக்கிறான் சங்கரன். குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்வது என்பது ஒன்றும் சாதாரண விஷயமல்ல. அதை அம்மாதிரியான நேரங்களிலெல்லாம் கஷ்டமாகவே உணர்ந்திருக்கிறான் அவன். சப்பையான விஷயங்களைக் கூட ஸ்வாரஸ்யப்படுத்திச் சொல்லும் சாமர்த்தியம் பெரியவர்களுக்கு, அதாவது கதை சொல்பவர்களுக்குக் கட்டாயம் வேண்டும். ஏனோ தானோ என்று சொல்லி விட முடியாது. குழந்தையை மதித்து, பொருட்படுத்திச் சொல்கிறோம் என்கிற உணர்வு குழந்தைக்குக் கட்டாயம் ஏற்பட வேண்டும். ஏற்படுத்தியாக வேண்டும். அது நம் கற்பனைத் திறனுக்கான சவால் என்றே கொள்ள வேண்டும்.
       கறுப்பு அம்பா மேல் மாலுக்கோ அத்தனை பிரியம். அதை வைத்துக் கதை சொல்லியாக வேண்டும். என்ன ஆச்சுன்னா.....அம்பாவுக்கு ஜலதோஷம் பிடிச்சிக்கிது....தும்மத் தொடங்குது. அம்பாவோட குட்டி பால் குடிக்க வருது. மூஞ்சியைப் பக்கத்துல கொண்டு போகறச்சேயெல்லாம் அம்பா நச்சு நச்சுன்னு தும்முது. குட்டியால பாலே குடிக்க முடியல...உடம்பு துள்ளும்போது அது மூஞ்சில பட்டு...பட்டுன்னுஅடி வேறே விழுது. வீங்கிப் போகுது. ஒரே வலி வேறே....அது பெரீசா அழ ஆரம்பிக்குது....எப்டி.....?
       ஏ(ங்)..ஏ(ங்)....ஏ (ங்).....ன்னு அழுதது..... - மாலு சொல்ல.... குழந்தையைப் பாராட்டுகிறான் சங்கரன். குட்டி அழுறதைப் பார்த்து கறுப்பு அம்பாவுக்கும் அழுகை வந்திடுது. அதுவும் ஏங்....ஏங்...ஏங்...ன்னு அழுக....ரெண்டு அழுகையையும் கேட்டு அங்கே ஒரு குதிரை வந்திச்சாம். என்ன சமாச்சாரம்னு கேட்க....ஜலதோஷம்னு விஷயத்தச் சொல்ல....எம்மேலே ஏறிக்கோ...நா...ஆஸ்பத்திரிக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன்னு குதிரை சொல்லிச்சாம்....உடனே குட்டிக் கறுப்பு அம்பா...நானும் வருவேன்னு அடம் பிடிச்சிதாம். ரெண்டு பேரையும் ஏத்திண்டா என் முதுகு உடைஞ்சு போகுமேன்னு குதிரை சொல்லிச்சாம். குட்டிய வேணும்னா உன்மேலே ஏத்திக்கோ நான் நடந்து வர்றேன்னு அம்பா சொல்ல...கிளம்பிப்  போனாங்களாம்.
       சொல்லிவிட்டு நிறுத்துகிறான் சங்கரன். குழந்தை தூங்கினபாடில்லை. அவனுக்கோ பொறுமை கழன்று போகிறது. கற்பனையோ ஓட மாட்டேனென்கிறது. கோபம் கோபமாய் வருகிறது. நல்லா இன்னிக்கு மாட்டிக்கிட்டோம் என்று நினைக்கிறான்.
       ஆஸ்பத்திரி  போனா கதையே வேறே. ஏற்கனவே உடம்பு சரியில்லைன்னு அங்கே பெரிய க்யூவே இருக்கு. கத்திக் கத்தி தொண்டைப் புண் வந்த கழுதை, ஊஞ்சலாடி, ஊஞ்சலாடி கழுத்து சுளுக்கிக் கொண்ட குரங்கு, நாளெல்லாம் வண்டி இழுத்து இழுத்து அயர்ந்து, உடம்பு வலி கண்டு அயோடெக்ஸ் தடவிக்கொள்ள வந்திருக்கும் காளை மாடு,ஏதேதோ செடி கொடிகளைக் கடித்துத் தின்று அஜீரணம் ஆகி வந்து நிற்கும் ஆடு, வாகனங்களின் சத்தம் கேட்டுக் கேட்டு செவிடாகாமல், காது புண்ணாகி வந்து நிற்கும் டாங்கா குதிரை, கண் பார்வையைப் பரிசோதித்துக் கொள்ளலாம் என்று வந்திருக்கும் சர்க்கஸ் கரடி, எல்லாருக்கும் சலாம் போட்டுப் போட்டு தும்பிக்கை இளைத்துப் போன ஒரு ஜூ யானை....இப்படியாக நிற்க...
       அங்கேதான் ஒரு ரஸவாதம் நிகழ்ந்து போகிறது. மேற்கூறிய மிருகங்களெல்லாம் திடீரென்று சங்கரனின் ஆபீஸ் சகபாடிகளாய் மாறிப் போகிறார்கள். போட்டி,  பொறாமை, வத்தி வைத்தல், மறைவாய்த் திட்டுதல், வெட்டி ஜம்பமடித்தல், சளசள அனாவசியப் பேச்சு, கூழைக் கும்பிடு, காலை வாருகிறவர்கள்,  என்று ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருவிதமாய்த் தோன்ற சங்கரனின் கதை சொல்லும் திறனில் உற்சாகம் பொங்குகிறது.
       பேஷன்டுகள் காத்துக் கிடக்க, வரிசை மெதுவாய் நகர, ஒரு குள்ள நரி தந்திரமாக கம்பவுன்டரிடம் ஏதோ கொடுத்து வரிசையை முந்திக் கொண்டு முதலில் செல்ல....கறுப்பு அம்பாவுக்குப் படுகோபம் வர, பாய்ந்து நரியின் மீது ஒரு முட்டு முட்டுகிறது.
       இங்குதான் சங்கரனுக்கு இடிக்கிறது மீண்டும். ஆபீஸ் நிகழ்வுகளை மிருகங்களுக்குச் சொல்லி கதையை மாற்ற, குழந்தைக்குப் புரியாமல் போயிருக்குமோ? கவலையுடன் பார்க்க, அது அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. எந்த இடத்தில் பொருத்தமாகத் தூங்கியிருக்கிறது பாருங்கள். சங்கரனுக்கு மனதைப் போட்டு என்னவோ அரிக்கிறது. இந்தக் கவலை என்னவாக இருக்கும்? ஆங்...அதுதான் தன் கதையோ? அந்த அப்பாவி எருமை தான்தானோ?
       பாலோடு வரும் மனைவி  விஜியிடம் ஆதங்கமாகச் சொல்கிறான். இந்தப் பாலுக்காக எவ்வளவு உழைக்க வேண்டியிருக்கிறது? குழந்தைக்குக் கதை சொல்லித் தூங்க வைப்பது லேசுப்பட்ட வேலையில்லை என்கிறான்.
       நீங்கமட்டும்தானா? குழந்தையோட பகல் சாப்பாட்டுக்கு யாரு படுறது? நான்தான் தெனமும் படுறேன்...தெனம் கதை சொல்லித்தான் தூங்கப்பண்றேன்... என்கிறாள்.
       என்ன கதை? குருவிக் கதையா? காக்காய்க் கதையா?
       அதெல்லாம் எங்கேயிருந்து சொல்றது?அதான் அம்பா கதை சொல்லிக் கெடுத்து வச்சிருக்கீங்களே? அதே மாட்டுக் கதைதான். நான்தான் அந்த மாடு....பசு மாடு.....!
       அப்டியா? நீதான் அந்தப் பசுமாடா? பசுமாடு பிறந்த கதையா, வளர்ந்த கதையா? - சங்கரன் விடாமல் கேட்க....ஒவ்வொரு நாளைக்கு ஒவ்வொரு கதை என்கிறாள் அவள்.
       புக்ககம் வந்த பசுமாடு சந்தோஷமாயிருக்கா....லோல்படுதா? என்று கேட்க...எல்லாப் பசுமாட்டுக்கும் என்ன நடக்குமோ அதான் எனக்கும்...இடுப்பொடிய வேலை...வேலை...வேலை.....கறுப்பு அம்பாவுக்கு இதெல்லாம் தெரியுமா, புரியுமா....என்னத்தைச் சொல்ல...எங்கபோய் புலம்ப...என்க...யாரந்தக் கறுப்பு அம்பா..? என்று இவன் கேட்க...நீங்கதான் என்று முடிக்கிறாள் மனைவி விஜி.
       கறுப்பு அம்பா கதையை ஆபீஸோடு இணைத்து உருவகித்துக் குழந்தைக்குக் கதை சொல்ல, தன்னைப் பசுமாடாக வரித்து மனைவி குழந்தைக்கு கதை சொல்லியிருக்கும் விவரம் தெரிய வர, ஜாலியாய் வெளியே சுற்றி வரும் எருமை சங்கரன்தான் என்று முடிவது...காலம் காலமாய்ப் பெண்கள்தான் பாடாய்ப் படுகிறார்கள் என்கிற உண்மையையும், ஜாலியாய்க் காலம் கழிப்பவர்கள் வீட்டு ஆண்கள் என்கிற ஆதங்கமும் வெளிப்படும்போது, உண்மைதான்...உண்மைதான் என்று நம் மனசே நமக்குச் சொல்கிறது. உருவகித்துக் கதை சொல்வதற்கும், குழந்தைக்குச் சொல்வதுபோல் அதைச் செதுக்குவதற்கும், லயிப்பாய்க் கேட்கிறதா என்பதைக் கவனித்து, அதைத் திருப்திப்படுத்துவதும் சாதாரணக் காரியமா என்ன? அந்தப் பணியை அற்புதமாய்ச் செய்திருக்கிறார் ஆதவன் இந்தப் படைப்பில்.
       ஆதவனின் இந்தக் கதை மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகப் பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டிருப்பதும், அதை அவர் வடித்தெடுத்திருக்கும் முறையும், உணர்த்தும் தன்மையும், ஒரு அனுபவம் வாய்ந்த படைப்பாளியின் எழுத்துத் திறமையைப் பறைசாற்றுகிறது.
              --------------------------------------------------------------------------------