11 டிசம்பர் 2018

சொல்லத் துடிக்குது-மேலப்பாளையம் ரேஷன் அரிசி மூட்டை நிகழ்வு


கட்டுரை                                                                                                   சொல்லத் துடிக்குது                           



மது நாட்டின் முக்கிய உணவு அரிசி. அரிசியினால் ஆன சோறு. அரிசியை அரைத்த மாவில் செய்யப்படும் இட்லி, தோசை. புல் வகைத் தாவரமான இது வருடத்திற்கு ஐந்து மாதங்கள் வளரக்கூடிய ஆண்டுத் தாவரம். உமி என்னும் மேலுறை நீக்கப்பட்டபின் உணவாகப் பயன்பட்டு வருகிறது. சங்க இலக்கியங்களில் அரிசிபற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன. பண்டைய நாட்களில் அறுவடை செய்யப்பட்ட நெல்லைப் பாதுகாப்பதற்காக நெற்களஞ்சியங்கள், பத்தாயம், குதிர் என்ற வகையிலான அமைப்புகள் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தன. அறுநூறு ஆண்டுகள் பழமையான நெற்களஞ்சியங்கள் நமது கோயில்களில் இன்றும் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. பண்டைய காலம் தொட்டு இறைவனுக்குப் படையல் போடுதல், பொங்கல் வைத்து வழிபடுதல் என்பதான பக்தி வழி நடைமுறைகள் இந்த நெற்பயிரின் மீதான நமது மதிப்புமிக்க பாரம்பரியத்தைப் பறைசாற்றுகின்றன. “நெல் திருவிழா” என்ற பெயரிலான விழா இப்போதும் தென் மாவட்டத்தில் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. உலகின் பெரும்பாலான மக்களின் அன்றாட உணவே இந்த நெல் பயிராகும் என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம்.
     சமீபத்தில் சுவாமி விவேகானந்தரின் 115-வது நினைவு தினத்தை முன்னிட்டு கன்னியாகுமரி விவேகானந்தா கேந்திராவில் அன்ன பூஜை நடந்தது. பிடி அரிசித் திட்டத்தின் கீழ் சேகரிக்கப்பட்ட 15 டன் அரிசியை மலையாய்க் குவித்து, மலர்களால் அலங்கரித்து, அதன் மேல் அன்னபூரணி விக்கிரகம்  வைக்கப்பட்டு சிறப்ப பூஜைகள், பிரார்த்தனைகள் நடந்தேறின. பின்னர் பக்தர்களுக்கு அன்னதானம் வழங்கப்பட்டது.
     அரிசி உணவான அன்னம் இறைவனுக்குச் சமம். அன்றாடம் நம் வீடுகளில் வடித்த சாதத்தை சாமி படத்தின் முன் வைத்து வணங்கிவிட்டு, மாடியில் சென்று காக்கைக்குக் கொஞ்சம் சோறு வைத்து, கா…..கா…..கா…என்று குரல் கொடுத்து அவைகளை வரவழைத்து, அவை பறந்து வந்து கூடி அன்னத்தைக் கொத்தித் தின்னும் அழகைக் கண்டு திருப்தியுற்ற பிறகுதான் சாப்பிடும் வழக்கம் இப்போதும் நம் வீடுகளில் விடுபடாது இருந்து வருகின்ற ஒரு தொன்று தொட்ட நடைமுறை. சாப்பிடும் இலைக்கு முன் அல்லது தட்டின் முன் அமர்ந்து அம்மா இட்ட அன்னத்தை சுற்றிலும் மந்திரமோதி நீர் தெளித்த பின், துளித்துளிப் பருக்கைகளாக எடுத்து இறைவனை நினைத்து ஐந்து முறை கண்மூடி தியானித்து உட்செலுத்தி வணங்கிய பின்தான் சாப்பிட ஆரம்பிக்கும் வழக்கம் இப்போதும் நம்மில் பலரிடம் இருக்கும் மதிக்கத்தக்க நடைமுறைகளாகும். இந்த அன்னம் இந்த தேசத்தின் ஆதாரம். நம் மக்கள் வணங்கி வழிபடும் தெய்வம். அதை மதித்துப் போற்றுதல் நம் கடமை. அதுதான் நமது பாரம்பரிய மாண்பு.
     ஆனால் காலம்  அப்படியா நம்மை வைத்திருக்கிறது? எப்படிப்பட்ட காட்சிகளையெல்லாம் கண்டு மனம் நோக வைக்கிறது? எதெல்லாம் நடக்கக் கூடாதோ அதெல்லாம் ஏதேனும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் யாரும் நினைத்துப் பார்க்கக் கூடாத/முடியாத  அளவில் நடந்து போகின்றனவே….! பார்த்தவருக்கெல்லாம் மனசு பதறித்தான் போனது.
ஐயோ, இப்படிச் செய்கிறார்களே….!
அடடா….அதற்காக இப்படியா செய்வது…?
என்ன ஒரு பொறுப்பில்லாத தன்மை….?
இவர்களைக் கேட்பார் யாருமேயில்லையா….?
பட்டப் பகலில் வெட்ட வெளியில்…..எதையும், யாரையும் பொருட்படுத்தாத என்ன ஒரு மோசமான நடவடிக்கை இது,.....?
மனதுக்குள் அங்கலாய்த்தோர் பலர்…..அங்கலாய்த்துக்கொண்டே வேடிக்கை பார்த்தோர் சிலர்….நமக்கும் இதுக்கும் சம்பந்தமில்லை என்று பார்த்துக் கொண்டே நகர்ந்து சென்றோர் சிலர். பார்த்தும் பார்க்காததுபோல் சென்றவர் பலர்…இப்படியெல்லாம்தான் நடக்கும்…..யாரு கேட்கறது  இவங்களை…. எதற்கு வம்பு என்று விலகிச் சென்றவர் பலர்…..
இப்படிப் பலபடிக் காட்சியாகிப் போன அந்த நிகழ்வு…..இப்பொழுது மட்டுமில்லை….இனி எப்பொழுது நினைத்தாலும் மனசு நடுங்கித்தான் போகும்…
     சற்று விலகிப் போய் சுற்று முற்றும் பார்த்து ஏதேனும் ஒரு பட்டயக் கல்லை எடுத்து வந்து போட்டிருக்கலாம். ஆளுக்கு ஒரு கையாகக் கொஞ்சம் மணலை அள்ளிக் கொண்டு வந்து கொட்டி அந்தப் பள்ளத்தை நிரப்பியிருக்கலாம். கொஞ்ச நேரத்திற்கு என்று சொல்லி பக்கத்துக் கடைகளில் ஒன்றில் ஒரு மரப்பலகையை வாங்கி வந்து தாங்கலாக வைத்திருக்கலாம். இப்படி எதுவுமே செய்யாமல், (செய்யத் தோன்றாமல் என்று சொல்ல மனசு கூசத்தான் செய்கிறது…அங்கே வேலை செய்தவரும் சில தொழிலாளிகள்தானே…) எதை மக்களுக்கு முறையாக வழங்குவதற்காக அக்கறையாக ஏற்றி வந்தார்களோ, எதைக் கால தாமதமின்றிக் குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் அந்தந்தக் கடைகளுக்குக் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்று வந்து சேர்ந்திருந்தார்களோ அவர்கள்தான் இதைச் செய்து விட்டார்கள்.
சீறிப் பாயும் அலைகள் கரைப் பகுதியை அரித்து, அரித்து மக்களின் வாழ்விடங்களுக்குள் நுழைந்து விடக் கூடாது என்றும், விடாது கொட்டித் தீர்க்கும் மழை வெள்ளத்தினால் உடைபடவிருக்கும் கண்மாய் நீர்த்தேக்கம் தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு குடியிருப்புப் பகுதிக்கள் புகுந்து சேதம் விளைவித்து விடக் கூடாது என்று முன் ஜாக்கிரதையாய் அடுக்கப்பட்டு தடுத்து நிறுத்தப்படும் மணல் மூட்டைகளைப்  போல்……பள்ளத்தில் இறங்கி நகர்த்த முடியாமல் நின்று போய் சரக்கு உரிய இடம் சேருவதற்குப்  பாதகம் வந்து விடக்கூடாதே என்று கொண்டு வந்த பொக்கிஷத்தையேவா மணல் மூட்டையாய் வைத்து ஏற்ற முனைவது?
லாரியின் சக்கரங்களுக்கு அடியில் சிக்கியது அரிசி மூட்டையல்ல. நமது பண்பாடு. நமது பாரம்பரியம். ஆண்டாண்டு காலமாய் நாம் போற்றிப் பாதுகாத்து வரும் ஐஸ்வர்யம். இதற்கு மேல் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? இதை இப்படிச் சொல்லாமல் வேறு எப்படிச் சொல்வது?
வெறும் செய்தியாய் அறிய ஆவலா? இதோ- பள்ளத்தைக் கடக்க லாரிச் சக்கரத்துக்கு அடியில் ரேஷன் அரிசி மூட்டை……நெல்லை மேலப்பாளையத்தில்…..
ஊரே பார்த்தது. உலகம் பார்த்தது. சக்கரம் ஏறித் தெறித்த அரிசி மூட்டையிலிருந்து மணலில் கொட்டிய அரிசிக் குவியல். அதை எடுக்க வேண்டாம் என்று அப்படியே வீசிய நிகழ்வு….மனசு பதறவில்லையா இந்தக் காட்சியைக் கண்டு….நம் மக்களில் ஒருவர் லாரிக்கு அடியில் விபத்தில் சிக்கிக் கொண்டது போன்றதான உணர்வை நீங்கள் அடையவில்லையா…?
நான் அடைந்தேன். பதறினேன்…அதனால் எழுதினேன். இனி இவ்வாறு நடக்காமல் இருக்க இறைவன் அருள் புரியட்டும்.
                --------------------------------------------------------------

    
    
    
      .  

     


இமையத்தின் செல்லாத பணம்-கட்டுரை - திரு ஜெயமோகன் இணைய தளத்தில்

இமையத்தின் செல்லாத பணம்- உஷாதீபன்


imaiyam

ரு நாவலைப் படித்து மனசு பொறுக்காமல் நான் அழுதது இதுவே முதல் தடவை. எனது வாசிப்பு அனுபவத்தின் இத்தனை ஆண்டுகளில் இதுவே முதல் நிகழ்வு.  ஆழ்ந்து அனுபவித்து உள்ளேயே அமிழ்ந்து போன அவலம். அந்தந்தக் கதாபாத்திரங்களின் தத்ரூபமான சித்தரிப்பினைக் கண்டு வியப்பது, நாவல் நிகழ்கின்ற கால கட்டத்தின் சமூக நடைமுறைகள், பேச்சு வழக்குகள், இயற்கை நிகழ்வுகள், சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கின்ற கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கை முறைகள், கதை நிகழ்கின்ற சூழல் இப்படிப் பலவும் ஒரு தேர்ந்த வாசகனை அவனது தீவிர வாசிப்பில் கட்டிப் போட்டு விடுகின்றன. அதனிலும் முழுக்க முழுக்க யதார்த்த உலகில் ஒரு நாவல் பயணிக்கிறதென்றால், அந்த உலகம் வாசகனுக்குப் பெரிதும் பரிச்சயமானதாய் அமைந்து போய்விட்டால், ஊடே தானும் நடைபயில்வது  என்பது எளிதான விஷயமாகி விடுகிறது. நாம் ஒன்று இப்படி எழுத முனையவில்லையே என்று நினைத்து ஏங்கும் அளவுக்கு கடைசிவரை கொண்டு நிறுத்திவிட்டுத்தான் ஓய்கிறது.
இந்த நாவலுக்கான இரண்டு வரிக் கதையை இருநூறு பக்கங்களுக்குக் கொண்டு செலுத்த முடியுமா என்று நிச்சயம் எழுத ஆரம்பித்த அந்தக் கணத்தில் படைப்பாளிக்குத் தோன்றியிருக்கலாம். ஆனால் இந்த சமூகத்திலுள்ள அன்றாட நிகழ்வுகள், அவலங்கள், நெறி கொண்டோரும், நெறி தவறியவர்களும் கலந்துதான் வாழ்ந்தாக வேண்டும் என்கின்ற நடைமுறை யதார்த்தங்கள்,  ஒழுக்கக் கேடுகள், அதனால் ஏற்படும் விளைவுகள், அதில் பாதிக்கப்படுவோரின் தீராத சோகங்கள், நிர்வாக நடைமுறைகளில் இருக்கும் சீர்கேடுகள், அதற்குஈடு கொடுக்க முடியாமல் சீரழியும், பலியாகும் எளிய மக்களின் பாடுகள்… இப்படிப் பலவற்றையும் ஒவ்வொன்றாக, பகுதி பகுதியாக நினைத்துப் பார்க்க முற்படுகையில் இதனை இப்படிச் சொன்னால்தான் அழுத்தம் பெறும், உறைக்கும், வாசக மனதில் தாக்கங்களை ஏற்படுத்தும், சமூகத்துக்கான எச்சரிக்கையாக அமையும், சமூக நீதிகளில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்த உந்துதலாகி உதவும் என்பதாகப் பலவும் ஆசிரியரின் எண்ணச் சிடுக்குகளில் வலம் வந்து தெளிவு பெற்றிருக்கலாம்.
பண மதிப்பு ஒழிப்பு நடவடிக்கை அரசால் மேற்கொள்ளப்பட்ட நாட்களில் மதிப்பிழந்த காகிதங்கள், மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த நோட்டுக்கள் கிழித்து எறியப்பட்டுக் கேட்பாரற்று வீதியோரங்களில் குப்பையாய்க் கிடந்த நாட்களில் மக்களில் பலர் பார்த்து வயிறெறிந்தும், சிரித்துக் கொண்டும் சென்ற காட்சிகள் எதுவுமே கூட வரப்போவதில்லை என்கின்ற இந்த அநித்தியமான வாழ்க்கையின் உண்மையைப் பரைசாற்றுவனவாக அமைந்தன. அதே சமயத்தில் அத்தியாவசியத் தேவைகளில் ஒன்றாக அது திகழ்வதைத் தவிர்க்க முடியாத வகையில் பயன்பட வேண்டிய நேரத்தில் வேண்டியவர் கையில் இல்லாமல் போவதும், தேவையில்லாதோர் கைகளில் அநாவசியமாய்த் தேங்கி நிற்பதும், தேவையுள்ளோர் கையில் மதிப்பின்றித் திகழ்வதும்,  கொடுக்கும் மனசிருந்தோர் ஆயினும், கேட்காமல் என்ன கொடுப்பது என்ற கௌரவத்தின்பாற்பட்ட விஷயமாய் நின்று புழக்கமின்றி அடைந்து போவதும், இந்தப் பணம் என்னென்னமாதிரியான மனநிலைகளையெல்லாம் ஏற்படுத்துகிறது, மனிதர்களை எப்படியெல்லாம் நல்லதற்கும் கெட்டதற்கும் ஆட்டி வைக்கிறது என்கின்ற சிந்தனைகளையெல்லாம் தூண்டி விட்டு  நம்மை நிலை கொள்ளாமல் அடிப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகித்து நிற்கிறது என்கின்ற நிகழ் யதார்த்தம் நம்மால் புறந் தள்ள முடியாத உண்மையாய் நிலைக்கிறது.
பணம் எப்படி வாழ்க்கையின் அத்தியாவசியத் தேவையாய் இருக்கிறதோ அதுபோல் அது இருந்தும் பயனில்லை என்பதான ஒரு சந்தர்ப்பத்தையும் அது அடைந்து நிற்கையில் மனித மனங்கள் சஞ்சலமின்றி விதியின் விளையாட்டை மனமுவந்து ஏற்றுக் கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.  அல்லது இதெல்லாம் விதி என்று எளிய மனம் அதற்கு விடை தேடி ஆறுதல் கொள்கிறது. விதியை மதியால் வெல்லலாம் என்று விதித்த விதி பற்றி அறியாமலேயே மனிதன் செயலில் முனையும் பொழுது, அத்தனை பாடுகளையும் வாங்கிக்கொண்டு அவனைச் சீரழித்து கடைசியில் அதுதான் வெல்கிறது. தன் செயல்களுக்கான முரண்கள் அத்தனையையும் ஒதுக்கி விட்டு கடைசியில் முடியாது தணிந்தகாலையில் விதியின் மீது பழியைப் போட்டுவிட்டு ஆறுதல் அடைகிறான் மனிதன்.
இந்த உலகில் நிச்சலனமாய் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் அமைதியான வாழ்க்கையை அநாவசியமாய்க் கெடுத்துக் கொண்டு சீரழியும் மனிதர்கள் பலர். காரணம் அறியாமல் அல்லது அறிந்து அதற்கு ஒரு காரணத்தைச் சொல்லி அல்லது வெறுப்பில்தன்னைத்தானே நொந்து கொண்டு எதிர்மறையாய்ப் பேசி, எதிர்மறையாய் நடந்து மேலும் மேலும் தவறிழைத்து. தன்னைத் தானே தன் இழி செயல்களின் மூலம் வருத்திக்கொள்வது மட்டுமல்லாமல் சார்ந்தவர்களையும் கஷ்டப்படுத்தி அவர்களின் நிம்மதியையும் குலைக்கிறான். தவறு செய்து விட்டோம் என்கின்ற மனசாட்சியின் உந்துதலில் எரிச்சல் பட்டு அதற்கான காரணங்களை எதிராளிகளின் மீது சுமத்தி அவர்களையும் நிம்மதியின்றி அடித்து, மேலும் மேலும் தவறுகளைச் செய்து கொண்டே தொடர்கிறான்.  தொடர்ந்த தவறுகள், இழி செயல்கள் ஒன்று அவனை அல்லது அவனைச் சார்ந்தவர்களில் ஒருவரை அல்லது சிலரைப்  பலி வாங்கும்போது அவனது தாகம் அடங்குகிறது. அல்லது வேறொரு முடிவிற்குக் கொண்டு நிறுத்துகிறது.
இந்த நாவலில் நிகழும் ஒரேயொரு சம்பவம் அதன் அத்தனை கதாபாத்திரங்களையும் உலுக்கி விடுகிறது. அந்த சம்பவமும் அதன் தொடர்ச்சியான தொடர்புடைய நிகழ்வுகளும்தான் நாவலை படிப்படியாக இழுத்துக் கொண்டு செல்கிறது. சம்பவத்துக்கு ஆதரவான அல்லது ஆதரவில்லைபோல் சொல்லிக் கொள்கின்ற மற்றும் அதற்கு எதிரான மனிதர்களோடு நாமும் கூடவே கடைசி வரை பயணிக்கிறோம்.
குடும்பத்தினர் விரும்பாத ஒருவனைப் படித்த மகள் சிற்சில கட்டாயத்தின்பேரில் ஏற்றுக் கொள்ள, தவிர்க்க இயலாத நிலையில் பெற்றோர் அவர்கள் இருவரையும் சேர்த்து வைத்து விட்டு விலகிக் கொள்கிறார்கள். நீயே கதி, நீயின்றி எனக்கு வாழ்க்கையில்லை என்று ஒருவகையான வன்முறையை அவள் மீது  விடாது அவன் திணித்திடும்போது அந்த வன்முறை தந்த மனச் சிக்கல்களில் உழன்று இப்படி ஒருவன் தன்னை நாடி வாழ்க்கையைச் சீர் குலைத்துக் கொள்கிறானே என்கிற பெண்ணுக்கேயுரிய இரக்க சுபாவத்தில் மனம் நெகிழ்ந்து அவள் அவனை ஏற்றுக் கொள்கிறாள். எந்தவகையிலும் ஒரு பெண்ணுக்குத் தகுதியானவன் அல்ல அவன் என்று பகிரங்கமாய் உணர்ந்திருந்தும், தன் மீது அவன் கொண்டிருந்த வெறித்தனமான பிரியமும், காதலும் கண்டு கசிந்து உருகி, தன் வாழ்க்கையின் தியாகமாய் அது இருந்தாலும் போகட்டும் என்று அவனை அவள் அடைந்து விட, பிறகும் வெவ்வேறு ரூபங்களில்  அவனின் ஆட்டங்கள் தொடர்கின்றன.
தான் மோசமானவன்தான் என்றாலும், தன்னை தன்னுடைய குற்றங் குறைகளோடு ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்களை அவன் வெறுக்கிறான். தன்னைச் சார்ந்தவர்களே அதைச் சுட்டிக் காட்டும்பொழுது மனிதத் தன்மையற்றவனாய், மிருகத் தனமாய் மாறி விடுகிறான். தவறு செய்கிறோம் என்று உணர்ந்திருந்தும், அதிலிருந்து வெளிவர முடியாதவனாய் அந்தத் தவறுகளின்மேல் எரிச்சல்பட்டு, தன்னைத் தானே வெறுத்தவனாய் அதிலிருந்து மீள முடியாமல், அதனை நியாயப்படுத்தி, அதற்கு பிறர் மேல் குற்றம் சுமத்தி, தன் மனதுக்கு ஒவ்வாத சமாதானம் தேடி, அதிலும் நிம்மதி அடைய முடியாதவனாய் மீண்டும் மீண்டும் தவறிழைக்கும் சாதாரணனாய்க் கிடந்து சீரழிகிறான்.
பெற்றோர்களின் பேச்சைக் கேட்காமல் தீவிரமாய் அவனால் தன் மீது திணிக்கப்பட்ட வன்முறையைத் தவிர்க்க முடியாமல் ஏற்றுக் கொண்டு, அவனையும் தன் அன்பினால் நல்வழிப்படுத்த முடியாமல், சந்தோஷமான வாழ்க்கையையும் வாழ ஏலாமல், நாளும் பொழுதும் அடுத்தவரை நாடி நிற்கும் நிலைக்கு மானம் கெட்டு, மதி கெட்டுத் தள்ளப்பட்டு கேவலப்படுகையில் இப்படி ஒரு அவலத்தைத் தேடிக் கொண்டதற்கு முழுப் பொறுப்பு தானே என்கின்ற முடிவினில் தன்னைத் தானே எரித்துக் கொள்ளும் அவளின் நியாயம் அவனை அப்பொழுதேனும் புரட்டிப் போடுகிறதா என்றால் அதற்கும் பலனில்லாமல்தான் போய்விடுகிறது.
நா செய்யல….நா கொளுத்தல…. இந்த ரெண்டு வார்த்தைகளைத்தான் கடைசிவரை சொல்கிறான். அவள் தனக்குத்தானே தீ வைத்துக் கொண்டாளா அல்லது அவன் தீ வைத்ததை மறைக்கிறாளா என்பது கடைசிவரை தெளிவு படுத்தப்படாவிடினும் தெரிந்து போய்விடுகிறது. ஆனாலும் இந்த நிகழ்வு அப்படித்தான்  போகும் என்பதில் ஆசிரியர் உறுதியாக நிற்பது நம்மையும் திருப்திப்படுத்துகிறது. பெற்றோர்களின் நல்ல வார்த்தைகளைப் புறக்கணித்து தான் வலியத் தேடிக் கொண்ட அவலத்தை உணர்ந்து, நொந்து இனியும் தன்னால் அவர்களுக்கு எந்தக் கேடும் வந்து விடக் கூடாது என்று கடைசியில் அவள் தன் வாக்குமூலத்தை வெகு சாமர்த்தியமாய் வழங்குகிறாள்.
மதியம் மூன்று மணிக்கு சமைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அடுப்பில் குழம்பு கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. உப்பு பாட்டிலை எடுக்கத் திரும்பினேன். மேடையிலிருந்த மண்ணெண்ணெய் கேன் சாய்ந்து குழம்பிலும் அடுப்பிலும் கொட்டியதும் தீ பிடித்துக் கொண்டது. நான் கத்தினேன். டி.வி. பார்த்துக் கொண்டிருந்த என் கணவர் ஓடிவந்து என் மீது தண்ணீரை ஊற்றித் தீயை அணைத்தார்.  சாக்கை என் மீது போர்த்தி மருத்துவமனைக்கு ஆட்டோவில் கூட்டிச் சென்றார். தீ விபத்து எதிர்பாராதவிதமாய் நடந்தது. நான் கொளுத்திக் கொள்ளவில்லை. என் கணவரும் என்னைக் கொளுத்தவில்லை….இதற்கு யாரும் காரணம் இல்லை.
கையில் பத்து லட்சம் பணத்தை வைத்துக் கொண்டு வழக்கு நடத்த அலையும் தந்தை நொந்து போகிறார். இந்த நெலமைலயும் என்னைத் தலை குனிய வச்சிட்டா…சாவட்டும்…அவ சீக்கிரம் சாவறதுதான் நல்லது. புருசன் ஆச போவலை அவளுக்கு. ரோட்டுப் பொறுக்கிக்கே இம்மாம் விசுவாசம்…. என்று பொது இடத்தில் கதறுகிறாள் தாய்.
அந்தப் பொண்ணு தப்புப் பண்ணல. சரியாத்தான் செஞ்சிருக்கு…அவனுக்கு விடுதலயக் கொடுக்கல…சாகுற மட்டும் தண்டனையைக் கொடுத்திருக்கு…இனி ஒவ்வொரு நிமிஷமும் அவன் சாவான். ஒங்க பொண்ணு நல்ல பொண்ணு …கொலகாரனயே காப்பாத்தி விட்டிருக்கு….நல்லவங்களுக்குத்தான் அந்த மாதிரி மனசு வரும். ஒரு உசுரக் கொன்னுட்டான் அவன்…ரெண்டு உசுர அநாதையாக்கிட்டான்.எந்தத் தாயும் பெத்த புள்ளைங்களை விட்டிட்டு சாவ மாட்டா…மீறி சாகுறான்னா அவ மனசு எப்பிடி வெந்திருக்கும்? எனக்குத் தெரியும்…நான் பட்டிருக்கேன்….- கான்ஸ்டபிள் ஆனந்தகுமாரின் இந்த வார்த்தைகள் விளக்கமாய் முன் வைக்கப்படும்போது  ரேவதியின் தாய் தந்தையரோடு சேர்ந்து நாமும் அழுகிறோம்.
இந்த நாவலிலேயே இரண்டு உச்ச கட்டமான, மிக முக்கியமான  இடங்கள் நம் கவனத்தை அதி தீவிரமாய் ஈர்ப்பவை.  ஒன்று…ரேவதியின் கணவன் ரவி தன் சார்பாய் எடுத்து வைக்கும் நியாயம்… இன்னொன்று கடைசியாய் தாய் அமராவதி தன் பெண்ணின் வெந்த சடலத்தைப் பார்த்துக் கதறும் காட்சி.
இவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாப் பேசுறானே…வெறும் ஆட்டோ ஓட்டுற இவன், இப்டிப் பேச எங்க கத்துக்கிட்டான்….இந்த புத்திசாலித்தனத்த நல்ல நடப்புக்கு மாத்தியிருந்தான்னா எல்லாரும் சந்தோஷமா இருந்திருக்கலாமே என்று மருமகள் அருண்மொழி நினைத்து வருந்துகிறாள்.
se
அத்தியாயம் 12 முழுக்க அவளுக்கும், ரவிக்கும் இடையே நடக்கும் சம்பாஷனைகள் வெகு அற்புதம். அதை வெறும் எழுத்துத் திறன் என்று கொள்வதற்கில்லை. உண்மையிலேயே அந்த மாதிரி நடப்பியல் கொண்ட ஒருவன் எப்படியெல்லாம் பேசுவான் என்பதை அப்படியே வரிக்கு வரி வடித்தெடுத்திருக்கிறார் எழுத்தாளர் இமையம்.
ஐயப்பன் சாமி மேல சத்தியம்…நான் செய்யல…..
அப்டீன்னா அவ தீயே குளிக்கலேன்றியா…?
மண்ணெண்ணெய் ஊத்தியிருந்தா இவ்வளவு வெந்திருக்காது. ஆட்டோவுக்கு ஊத்துற டீசல ஊத்திக்கிட்டா…. என்று ஆரம்பிக்கிறது அவனின் வாய்மொழி…..நீ இப்டி ஆட்டோ ட்யூ கட்ட வச்சிருக்கிற பணத்தை எடுத்து செலவழிச்சா அப்புறம் நா செத்துடுவேன் என்கிற அவளிடம் சரி…செத்துப்போ…என்று விடுகிறான். ஒரு பேச்சுக்குத்தான் சொன்னேன்…வெளையாட்டுக்கு என்று விட்டுக் குலுங்கி அழுகிறான். பொறுக்கியா இருக்க எனக்கு மட்டும் என்ன ஆசையா? என்று கேட்கிறான். நான் பொறுக்கிதான்…ஆட்டோ ஓட்டுறவன்தான். தண்ணி அடிக்கிறவன்தான். அடிக்கடி சண்ட பிடிச்சி போலீஸ் போறவன்தான்…சோத்துக்கு இல்லாத நாயிதான்…இத்தன வருஷத்துல  ஒங்க யார்ட்டயாவது எதிர்ல நின்னு பேசியிருக்கனா…நீங்க எல்லாரும் பெரிய படிப்புப் படிச்சவங்க…பெரிய வேல…பணம் உள்ளவங்க…எல்லாம் இருக்கு உங்ககிட்ட. ஆனா பெரிய மனசு மட்டும் இல்ல…
தன்  கேள்விகளால் அருண்மொழியை அடித்து நொறுக்குகிறான் ரவி. நான் சல்லிப் பயதான். சல்லிப்பய சல்லிப் பயலாத்தான் இருப்பான்…ஆனா பெரிய மனுசன் பெரிய மனுசனா இருக்கணுமா இல்லியா? – அவனின் கேள்விகள் ஒவ்வொன்றும் நம்மையே உலுக்கி எடுத்து விடுகிறது. நான் தெனம் அவ ஒடம்புலதான் அடிச்சேன். நீங்க மனசுல அடிச்சுட்டீங்க….எங்கிட்ட பணம் இல்ல…ஒங்ககிட்டே இருந்திச்சி…அதனால நீங்க எம்மாம் அசிங்கப்படுத்தினாலும் அவ ஒங்ககிட்டே வந்திட்டிருந்தா… பணத்தாலதான் அவ அசிங்கப்பட்டா…இனிமே அந்த அசிங்கம் இல்லே…
அவள வேலைக்கும் அனுப்ப மாட்ட…நீயும் சம்பாரிக்க மாட்ட…சம்பாரிக்கிறதக் குடிச்சிப்புட்டும் வருவ…கடசில சட்டமும் பேசுவ… ஒனக்கு மூள பூராவும் கிரிமினலா இருக்கு….போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போயிப் போயி நல்லா கிரிமினலாப் பேசக் கத்துக்கிட்டே….- அருண்மொழி ஆத்திரம் தீர வார்த்தைகளை வீசுகிறாள்.
ஆட்டோகாரன ஏன் கட்டினேன்ன கேட்டு தெனம் தெனம் அசிங்கப்படுத்தினீங்க…அந்த அவமானம்தான் அவள எரிச்சிது….அத அவளுக்கு உண்டாக்கனது யாரு…. என்கிறான் அவன்.  ஒருத்தன் நொண்டியாப் பொறக்குறான்…ஒருத்தனுக்குக் கண்ணு தெரில…ஒருத்தன் கருப்பா இருக்கான்…ஒருத்தன் செவப்பா இருக்கான்…ஒருத்தன் நல்லாப் படிப்பான்…ஒருத்தனுக்கு படிப்பு ஏறாது…என்னா செய்ய முடியும்? அது மாதிரி எனக்கு வாய் அதிகம்…கோபம் அதிகம்…அதுக்கு நான் என்ன செய்ய முடியும்? என்று கேட்கும் பொழுது அருண்மொழி சொல்கிறாள்.
திருடனுக்குத்தான் சட்டம் நல்லாத் தெரியும்….ஒவ்வொரு திருடனுக்கும் ஒரு நியாயம்…. என்ற மனதிலிருந்த கசப்பையெல்லாம் வார்த்தையாக்குகிறாள். ஒரு வக்கீல் போல் அடுக்கடுக்காக தங்கு தடையில்லாமல் எப்படி இவனால் இப்படிப் பேச முடிகிறது? ரேவதி தீக்குளித்தது பற்றி யாராவது கேள்வி கேட்டால், கேட்பவரின் வாயை அடைப்பதுபோல் தயாராய் பதில் வைத்திருக்கிறானே? என்று வியக்கிறாள்.
மூணு நாள் ரேவதியோட அப்பா பத்து லட்சத்தக் கைல வச்சிட்டு அலையுறாரு. இத முன்னாடி கொடுத்திருந்தா பத்து ஆட்டோ வாங்கியிருப்பன்…நானும் ஓனர் ஆகியிருப்பன்…ட்யூ கட்ட முடியாம தவிச்சிருக்க மாட்டன். சண்ட வந்திருக்காது…பணக் கஷ்டம் வந்திருக்காது….எங்கிட்ட இல்லாத மாதிரி ஒங்க கிட்டயும் பணம் இல்லாம இருந்திருந்தா…அவ தீக்குளிச்சிருக்க மாட்டா….என்று விட்டு என்னப் பெத்த அம்மா சாவப் போறாக்கா….என்று கதறுகிறான்.   படிக்கும் நாமும் கண் கலங்கி விடுகிறோம்…
இது நான் வெகு சுருக்கமாக இங்கு அளித்திருக்கும் விளக்கம். இமையம் விரித்திருக்கும் அழகைப் பார்த்தால் மனசு உருகி உருகி ஆறாய்ப் பெருக்கெடுத்து ஓட ஆரம்பித்து விடுகிறது. இதுபோல் கடைசியில் ரேவதியின் எரிந்த பிரேதத்தைப் பார்த்து விட்டு அவள் தாய் அமராவதி கதறும் காட்சியும் நம்மால் மறக்க முடியாதது.
தூங்கிட்டியா அம்மா? தூங்கு…இனி ஒனக்கு எந்தத் தொந்தரவும் இல்ல…தப்பு செஞ்சிட்டோமேன்னு இனி நீ அழுவ மாட்ட…எந்த நாயும் இனி ஒன்ன அடிக்க முடியாது. அம்மாவுக்குத் தெரிஞ்சிருமோன்னு இனி நீ எதையும் மனசுல போட்டு மறைக்க வேண்டியதில்ல….எங்கம்மாகிட்ட சொல்லிடாதீங்கன்னு யார்ட்டயும் கெஞ்ச வேண்டிதில்ல…இனி எந்த நாயும் ஒம் மூ!ஞ்சில காறித் துப்பாது…எந்தப் பொறுக்கி பேசுற கெட்ட வார்த்தையும் ஒங் காதுல விழாது….இனிமே எம் பொண்ணுக்குத் தூக்கந்தான்…இனி அவ வாய் பேசாது. ஒடம்பு அசயாது. அவ நிழலு மண்ணுல விழாது. ஒன் உசுரு அடங்குனா நல்லதுன்னு என் வாயலேயே சொல்ல வச்சுட்டியே…நீ சாவலடி…என் தங்கமே…உன் அம்மா செத்தாத்தான் நீ சாவே…என் உசுரு இருக்கு மட்டும் நீ என் நெஞ்சல இருப்பம்மா….எம் பொண்ணே நல்லாத் தூங்கு…என்று  இடைவெளியில்லாமல் அந்தத்தாய் புலம்பும் புலம்பல் நம்மையெல்லாம் உலுக்கி எடுத்து விடுகிறது.
ushadeepan
உஷாதீபன்

இதைத்தான் ஆரம்பத்தில் நான் சொன்னேன். எந்த நாவலும் படித்து  இப்படி அழுததில்லை என்று. இந்த நாவலின் பலமே இந்த நாவலுக்கான அவலம்தான். அது நிகழும் இந்தச் சமுதாயச் சீர் கேடுதான். இதற்கு சமுதாயம் என்ன செய்யும்? என்று கேட்கலாம். அப்படி ஒரு தத்தாரியான பொறுக்கியை வளர்த்தெடுத்ததும், இப்படியொரு குடும்பப் பெண்ணைச் சீரழித்ததும், நிம்மதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு கௌரவமான குடும்பத்தின் அமைதியைக் கெடுத்துச் சீர் குலைத்ததும்…..இன்றைய சமுதாய நடைமுறைகளின் சீரழிவு அல்லாமல் வேறு என்ன? அங்கங்கே ஒவ்வொரு குடும்பங்கள் இம்மாதிரியான ஒழுக்கக் கேடான நிகழ்வுகளால் சீர் குலைந்து கொண்டுதானே இருக்கின்றன? நம்மால் மறுக்க முடியுமா?

செல்லாத பணம் இமையம்

தொடர்புடைய பதிவுகள்

  • தொடர்புடைய பதிவுகள் இல்லை

09 டிசம்பர் 2018

“மாறுபடும் வாசிப்புப் பழக்கம்” - பத்தி


                        
             




   மாறுபடும் வாசிப்புப் பழக்கம்”
வேகமான வாசிப்பு என்பது எனக்கு எப்போதும் சாத்தியமானதில்லை. தீவிர வாசிப்பு மன நிலையில், வரி வரியாகக் கடந்து செல்கையில் குறைவான பக்கங்களையே நான் கடந்திருக்கிறேன். அது ஒரு தகுதிக் குறைவு என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. காரணம் ஆளுக்கு ஆள் வாசிக்கும் முறைகள் மாறுபடுகின்றன. வெறுமே பக்கங்களைக் கடந்து போவது என்பது வேறு. உணர்வு பூர்வமாயக் கடப்பது என்பது வேறு.  
சிலர் ஒரே நாளில், அதுவும் சில மணி நேரங்களில் இருநூறு, இருநூற்றைம்பது பக்கங்களைக் கொண்ட ஒரு புத்தகத்தைப் படித்து முடித்து விட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். எனக்கு ஆச்சரியமாகவே இருக்கும்.. எவ்வாறு அவ்வளவு விரைவாகப் படிக்கிறார்கள் என்று யோசிப்பேன். இன்றும் யோசித்துக் கொண்டேதான் இருக்கிறேன். அதில் எனக்கு ஒப்புதலில்லாமல்தான் இருக்கிறது. படிப்பது வேறு பறப்பது வேறு.
எந்த அளவுக்கு அந்தப் புத்தகத்தை அவர்கள் உள் வாங்கியிருக்க முடியும் என்று யோசனை போகிறது. . அதிகபட்சம் ஒரு நாளைக்கு ஐம்பது பக்கங்களுக்கு மேல் நகர்ந்ததில்லை நான். இருநூறு பக்க நாவலோ, கட்டுரையோ, சிறுகதைத் தொகுப்போ, கவிதையோ அல்லது வேறு எதுவோ… குறைந்தது நான்கைந்து நாட்கள் ஆகிவிடும். சமயங்களில் ஒருவாரம் தாண்டிக் கூடச் சென்றிருக்கிறது.
இந்த ரேஞ்ச்ல போனா என்னைக்கு எங்கிட்ட இருக்கிற புஸ்தகத்தையெல்லாம் படிச்சு முடிக்கிறது? என்று வருத்தம் மேலிடுகிறது. இப்படி வாங்கிக் குவித்திருக்கிறோமே என்று மனதில் சோகம் மண்டிக் கொள்கிறது. ஆயுசையும், உடல் நலத்தையும் கொடு கடவுளே என்று மனம் வேண்டுகிறது.
வாழ்க்கையில் மன நலமும், உடல் நலமும்தான் முக்கியம். மற்றதெல்லாம் ரெண்டாம் பட்சம்தான். இவையிரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை. அது சரியாக இயங்கிட, இலக்கியம் பெருமளவு உதவி செய்கிறதுதான்.
வாசிப்புப் பழக்கமுள்ளவர்கள், கதையை மட்டும்  மனதில் வைத்துக் கொண்டு படித்து நகர்வது என்பது வேறு. உணர்வு பூர்வமாய்க் கடந்து செல்வது என்பது வேறு. ஏதேனும் ஒரு கதாபாத்திரமோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வோ மனதை வெகுவாக பாதித்ததென்றால் அந்த இடத்தில் நின்று போகிறது என் வாசிப்பு. அப்படியான மனிதர்களை, அந்தமாதிரியான சம்பவங்களை நாமும் நம் வாழ்க்கையில் ஏதோவொரு கட்டத்தில் சந்தித்திருக்கிறோம்தானே என்று நினைக்க ஆரம்பித்து விடுகிறேன். இதைவிடக் கடுமையான வார்த்தைகளை நான் எதிர்கொண்டிருக்கிறேனே என்று எண்ணுகிறது மனம்.  அந்தச் சூழ்நிலையில் நாம் எப்படி நடந்து கொண்டோம் என்று சிந்தனை போகிறது.  கிடைக்காத அனுபவங்களைப் படிக்க நேர்கிறபோது மனது வியந்து நிற்கிறது. பெருத்த சங்கடம் கொள்கிறது.
அசோகமித்திரன் இந்தச் சங்கடம் என்கிற வார்த்தையை நிறையப் பயன்படுத்துகிறார். எளிய மக்கள் அன்றாடம் அவர்களின் வாழ்க்கையில் எதிர்கொள்ளும் சங்கடங்களைக் கண்டு மிகுந்த மனவேதனையுறுகிறார். சின்னச் சின்னச் சங்கடங்கள் என்று ஏராளமாய் நினைத்துப் பார்க்கிறார்.
ஓடிப்போய் ஏறும் முன் பஸ் நகர்ந்து விடுவது…அது கடைசி பஸ்ஸாக இருப்பது, வரிசையை மீறிக் கொண்டு முந்திப்போய் தண்ணீர் பிடிப்பது, அதனால் தனக்குக் கிடைக்க வேண்டிய தண்ணீர் கிடைக்காமல் போவது, வீட்டு வேலைகளையெல்லாம் முடித்து விட்டு அவதி அவதியாகக் கிளம்பி வெளியேறுகையில் தடுக்கி விழுவது, கால் கடுக்கக் காத்துக் கிடந்து கடைசியில் தன் முறை வருகையில் மண்ணெண்ணெய் இல்லாமல் போவது…எதிர்பாராவிதமாய் வைத்திருந்த கொஞ்சப் பாலும் கொட்டிப் போவது…சின்னத் தேவைக்குக் கூடக் காசில்லாமல் அவதியுறுவது….இப்படி ஏராளமான சங்கடங்களை அன்றாட வாழ்க்கையில் எதிர்நோக்கும் சாதாரண சாமான்யர்களின் வாழ்க்கைப் பாடுகளை நினைத்து அவர் படும் வேதனை….அவரைக் மிகுந்த கருணையும், அன்பும், இரக்கமும் கொண்ட மனிதராகக் காட்டுகிறது எனக்கு.  அதுதான் வாழ்க்கை பூராவும் விடாமல் அவரை எழுத வைத்திருக்கிறது என்று எண்ணி மனம் நெகிழ்கிறது..
அதே உணர்ச்சியில்தான் என் வாசிப்புப் பழக்கத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் நான் நின்று போகிறேன். அந்த அலைகளிலிருந்து மீள எனக்கு சில மணி நேரங்கள் ஆகிவிடுகின்றது.. ஏன், சமயங்களில் சில நாட்கள் கூட முடிந்து போகிறது.. இதனால் புத்தகங்கள் தேங்கி விடுகின்றன. கடந்து செல்கையில் என்னைப் பார்த்து இளிக்கின்றன. காசிருக்குங்கிற தெம்புல வாங்கி அடுக்கிட்டியாக்கும்? என்று கேலி செய்கின்றன.
வேகமாகப் படிக்கும் திறன் என்று சொல்கிறார்கள் பலர். அது வெறுமனே படித்து முடிப்பது என்பதுதான் என் கணிப்பு. எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதற்கு வேண்டுமானால் அது உதவலாம். பறவைப் பார்வையாய்….இதானே இந்தப் புத்தகம்…என்று சொல்வதற்கா படிப்பது? பழம் பெரும் எழுத்தாளர்கள் அப்படியா எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள்? அந்த எழுத்து இன்றைக்கு எத்தனை பேரிடம் மிளிர்கிறது? திரும்பத் திரும்பப் படிப்பதற்குத்தானே அவைகள்! நினைத்த கணத்தில் வரிசையிலிருந்து சட்டென்று உருவி அந்த வரிகளை வாசித்தாக வேண்டாமா? ஆத்ம திருப்தி அதில்தானே…!
ஆனால் ஒன்று. ஒரு புத்தகத்தை நாம் படிக்க ஆரம்பிக்கும்போது அது சட்டென்று நம்மை உள்ளிழுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்படியானால்தான் அது கடைசிவரை போகும். அந்தத் திறன் அந்த எழுத்துக்கு இல்லையென்றால் சரி…இதானா… என்று பக்கங்களைத் தாண்டி அங்கங்கே மேய்ந்து, கடைசி முடிவைப் படித்து, மூலையில் கடாசிவிடத் தோன்றும். வாங்கிக் குவித்த புத்தகங்களில் பல அப்படி இருந்திருக்கின்றன.
புத்தகங்களைத் தேர்வு செய்வது  என்பது ஒரு கலை. நமக்குத் தெரியாவிட்டால் தெரிந்தவர்களிடம் கேட்க வேண்டும். வரும் விமர்சனங்களைப் படித்து அதில் எது சிறப்பு என்று குறித்துக் கொள்ள வேண்டும். சகட்டுமேனிக்கு வாங்கிக் குவித்துவிட்டு பிறகு அவஸ்தைப்படுவதில் அர்த்தமில்லை. எனக்கு அந்த அவஸ்தை இருந்தது. இப்பவும் அவ்வப்போது நான் ஏமாறுவதுண்டு. கொஞ்சம் சுதாரித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.
நாஞ்சில் நாடனின் “கம்பனின் அம்புறாத் தூணியும்” அஃகம் சுருக்கேலும், நவம் புத்தகமும், குஷ்வந்த்சிங்கின் “பாகிஸ்தான் போகும் ரயிலும்” ந.சிதம்பர சுப்ரமணியனின் “மண்ணில் தெரியுது வானமும்” தொ.மு.சி.யின் “புதுமைப்பித்தன் வரலாறும்“  இப்போது என் கையில் என்றால் நானும் தேறியிருக்கிறேன் என்றுதானே பொருள்?
இங்கே பிறிதொன்றையும் சொல்லித்தான் ஆக வேண்டியிருக்கிறது. படிச்சிட்டேன் என்று சொல்லி புத்தகங்களை மற்றவருக்குக் கொடுத்து விடுவது சிலரின் வழக்கமாய் இருக்கிறது. வேறு சிலரும் படிக்க அது உதவும் என்றாலும்….ரசனையின்பாற்பட்டு நினைவுகளை அசை போடுகையில், குறிப்பிட்ட அந்த இடத்துல என்னமா எழுதியிருப்பார்…? என்று எண்ணிப் பார்க்கையில் சட்டென்று அந்தப் புத்தகம் கைக்கு வேண்டியிருக்கிறதே…? பின்பு அதை எப்படித் தூக்கிக் கிடாசுவதாம்? அல்லது கொடுத்து விடுவதாம்?
இரவல் கேட்பவர்கள், வாங்கிச் செல்பவர்கள் எத்தனை பேர் அதைத் திருப்பிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்? இரவல் கொடுத்தவர்கள் எத்தனை பேர் அதனை நினைவு வைத்திருக்கிறார்கள்? நான் என்னுடைய புத்தகங்களை நூலகங்களுக்குத்தான் கொடுத்திருக்கிறேன். அங்கே அது தொடர்ந்து பலருக்கும் பயன்பட வாய்ப்பிருக்கிறதுதானே? என் கண்ணெதிரே நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறதே…!
சமீபத்தில் சிங்கப்பூரில் இருக்கும்  பிரபல பெண் எழுத்தாளர் திருமதி ஜெயந்தி சங்கர் அவர்கள் தன்னுடைய புத்தகங்களை இவ்வாறு நூலகங்களுக்கு வழங்க விரும்பிக் கேட்டார். தடி தடியான புத்தகங்கள். மொத்தச் சிறுகதைகள், பெரிய நாவல், பயணக் கட்டுரைகள் என்று. திரு.கு.சின்னப்பபாரதி அறக்கட்டளை விருதினைப் பெற நான் நாமக்கல் சென்றிருந்தபோது அவரைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. அது 2014. அவரது ஒரு புத்தகமும் அந்தப் பரிசினைப் பெற்றிருந்தது. அப்போது அவரைச் சந்திக்க நேர்ந்தது.  நட்பு ஏற்பட்டது. என் உறவினில் ஒருவரைச் சந்தித்தது போன்ற நிறைவு.
இஃமெயிலில் அவர் இந்தக் கோரிக்கையை என்னிடம் வைத்த போது, தாராளமாய்ச் செய்யலாமே என்று அவரது புத்தகங்களை மதுரை ஆயுதப்படைக் மைதான நூலகத்திற்கு வரவழைத்துக் கொடுத்தேன். அது இருப்புப் பதிவேட்டில் ஏறி, இன்று பலருக்கும் பரந்த வாசிப்பிற்குப் பயன்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.
எல்லாம் சரிதான்…தலையணை தலையணையாய் புத்தகங்களை வாங்கி வைத்துக் கொண்டு, கொலு வைத்தது போல், அவ்வப்போது தூசி தட்டித் தட்டி அடுக்கி வைப்பதில் என்ன பயன்? படித்துக் கரைய வேண்டாமா? புதிது புதிதாய் வேறு சேர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது…இன்று புத்தகங்கள் வரும் வேகத்திற்குப் படிப்பது, படித்து முடிப்பது என்பது நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒன்றாய் இருக்கிறது.
முன் பதிவு சலுகையில் நல்ல நல்ல புத்தகங்களை வேறு போட்டு விடுகிறார்கள். வாங்காமல் முடிவதில்லை. நாள் பூராவும் உட்கார்ந்து படித்தாலும் முடியாது போலிருக்கிறதே….! அவ்வப்போது ஏதாவது எழுதியாக வேண்டியிருக்கிறது. கொஞ்சம் நானும் பழகியிருக்கிறேனே….! படிச்சா போறாது….எழுது…எழுது என்று மனது துடிக்கிறதே…! என்ன செய்யலாம்? விழுந்தாயிற்று….கடைசி மூச்சு வரை இப்படித்தான் கழியும் போலிருக்கிறது…..
வாங்கோ…இந்தக் காயை நறுக்கிக் கொடுங்கோ….இன்னைக்கு அவியல்… கூப்பிடுவது காதில் கேட்கிறதா….?
கொஞ்சம் வீட்டுக்கும்தான் உபயோகமாய் இருப்போமே…!!!!
                ---------------------------------------------------------