14 ஜனவரி 2020

“நிழல் பிம்பங்கள்” - புதுகை சஞ்சீவி - சிறுகதைத் தொகுதி- வாசிப்பனுபவம் -



“நிழல் பிம்பங்க
ள்” - புதுகை சஞ்சீவி - சிறுகதைத் தொகுதி- வாசிப்பனுபவம் - உஷாதீபன்       லை இலக்கியம் என்பதெல்லாம் வயிற்றுப்பாட்டுக்கு அப்புறம்தான். அதையே வாழ்க்கையாக வைத்துக் கொண்டு வாழ்ந்துவிட முடியாது. ஓரிருவருக்கு வேண்டுமானால் அது சாத்தியமாகி இருக்கலாம். ஆனாலும் வயிற்றுப்பாட்டுக்காக அன்றாநிழல் டம் கடுமையாக உழைத்து சம்பாதித்து குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுபவர்கள் மத்தியில் அவர்களின் வாழ்க்கைப்பாடுகளுக்கூடாக சில கனவுகள் உடன் தொடர்ந்து வந்து கொண்டேயிருக்கும். அது தவிர்க்க முடியாததாகவுமிருக்கும்.                                                                          எளிய மனிதர்களின் மனதில் இரக்கமும், மனித நேயச் சிந்தனையும் எப்போதும் படிந்திருக்கும் ஒன்று. தங்களால் இயன்ற உதவிகளை மற்றவர்களுக்குச் செய்வது, வாழ்க்கையை அலட்டலின்றி மிக எளிமையாக வாழப் பழகிக் கொள்வதன் மூலம் மன நிம்மதியைத் தேடிக் கொள்வது, உறவுகளிடையே அன்பையும் பாசத்தையும், நட்புகளிடையே நேசத்தையும் வளர்த்து எந்தக் கணத்திலும் அது வாடி விடாமல் பாதுகாத்து நிற்பது ஆகிய வெள்ளந்தியான, வெளிப்படையான, அலட்டலில்லாத  வாழ்க்கை எல்லோருக்கும் அதன் போக்கில் சாதாரணமாக அமைந்து விடுவதில்லை.                                                                     இந்தப் புத்தகத்தின் ஆசிரியர், எழுத்தாளர் திரு புதுகை சஞ்சீவி அவர்களுக்கு அது தன் போக்கில் அமைந்திருக்கிறது. அதனால்தான் தான் அன்றாடம் காணும் மனிதர்களிடமிருந்து, அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவுகளிலுமிருந்து, அவர்களுடனான உரையாடல்களிலிருந்து தனக்கான கருத்தை மையமிட்டுக் கொண்டு,  அதிலுள்ள நியாயங்களை, மனக் கிலேசங்களை, மன அவசங்களை அவருக்கான வடிகாலாய் சின்னச் சின்னப் படைப்புக்கள் மூலம் சிறுகதைகளாக்கி நம் முன்னே நேர்மையாய் வரிசைப்படுத்துகிறார்.                                  ஜீவனோபாயத்திற்கான தொழிலாக எழுத்தை நம்பி வாழ முடியாதென்றாலும், மனதளவில் ஏமாற்றப்பட்ட மனிதனாக, எடுத்துரைக்க முடியாத கோழையாக, எது எக்கேடு கெட்டால் என்ன என்கிற விட்டேற்றியாகத் தான் இருந்துவிடக் கூடாது என்கிற உந்துதலில் உருப்பெற்றிருக்கும் இவரது ஒவ்வொரு படைப்பும் ஒரு முக்கியக் கருத்தை நமக்குச் சொல்லி நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.                                                                                         வாழும் காலங்களில் சிலரது இருப்பு மற்றவர்களிலிருந்து வேறுபட்டிருக்கும். அந்த வேறுபாடு என்பது அபூர்வமானதாய், சாதரணமாய் யாரிடமும் தென்படாத, நடைமுறையில் பொருந்தாத நடவடிக்கையாய் இருக்கும். ஆனால் அவர்களை நாம் அதற்காக ஒதுக்கிவிட முடியாது. நச்சு நச்சென்று வீட்டு நடவடிக்கைகளை கவனிப்பதும், குறை சொல்வதுமாய் இருப்பவர்களால் நாம் நம்மையறியாமல் பொறுப்புள்ளவர்களாய் உருப்பெறுகிறோம் என்பதுதான் உண்மை. அப்படிச் சொல்ல ஆள் இல்லாதபோதுதான் அதன் அருமை தெரியவரும். அந்த மனிதர்களின் பெருமை வாழும் காலங்களில் புலப்படாது. நச்சரிப்பாய்த் தோன்றும். ஆனால் அவர்களால் நாம் இந்த வாழ்க்கைக்குத் தயாராகிறோம் என்பதுதான் உண்மை. புண்படுத்துகிறவர்கள் நம்மைப் பண்படுத்துகிறார்கள் என்று பொருள்.                                  ங்கத்தம்மா அப்படித்தான் போய்ச்சேர்ந்தால் போதும் என்று நினைத்து வெறுக்கும் அளவு கடைசி காலத்தில் பீ, மூத்திரம் எடுக்கும் நிலைக்குப் போய் கதை முடிந்தாலும், அவர்களின் நெஞ்சுக்குள் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் எண்ண அலைகள், தன் வயிற்றில் பிறந்த குழந்தைகளின் நலன் பொருட்டே இருக்கும் என்கிற கருத்தை உணர்த்துகிறது. அதன் அடையாளம்தான் அவனைப் பத்திரமாப் பார்த்துக்கோ என்று சொல்வது. முதியவர்களை மதித்தலும், போற்றுதலும், சேவை செய்தலும் நம் கடமை என்பதை உணர்தல் நன்று என்கிற கருத்து இங்கே முன் நிற்கிறது.             நா போயிட்டு வர்றேன் என்று சொல்வதற்கு எத்தனை முதிர்ச்சி வேண்டும்? அந்த மனப் பக்குவம் கிட்டியவர்கள் பாக்கியசாலிகள். பாக்கியத்தம்மா நம் மனதில் நிற்கிறார்.                .னிதன் எதையும் நேசிக்க முடியும். நல்ல மனசு வேண்டும். இயற்கையை, மரம் செடி கொடிகளை, மனிதர்களை, விலங்குகளை இப்படி அனைத்தையும் ரசிக்கக் கற்றுக் கொண்டவன்தான் நல்ல வாசகனாகவும் இருக்க முடியும். படைப்பாளியாகவும் ஆக முடியும்.             அன்றாடம் கண்கொணடு பார்க்கும் குளத்தின் மீது இவன் கொண்டிருந்த ப்ரீதி அவனை அப்படிப் பலவாறு எண்ண வைக்கிறது. அந்தக் குளம் தனக்கு மட்டுமே சொந்தம் என்றும், அதில் பிறர் இறங்கிக் குளிக்க  உரிமையில்லையென்றும், அது தன் உடலின் உஷ்ணத்தைத் தணித்து, தனக்கு குளிர்ச்சியை  நல்குவதற்காகவே தண்ணீரைத் தேக்கி நிற்கிறது என்றும், காற்றின் வீச்சில் அலைஅலையாய்த் தன்னை அழகுபடுத்திக் கொண்டு தனக்காகக் காத்திருக்கிறது என்றும், குளத்தினை வேறொருவர் பயன்படுத்தும் நிலையில் கோபம் கொள்வதாயும், அதன் மொத்த உரிமையும் தனக்கானதேர என்றும் புனைவை ஓடவிட்டிருக்கும் படைப்பாளி பாராட்டுக்குரியவர்.         தவி செய்யும் மனப்பாங்கு சாதாரணமாய் மனுஷனுக்கு இயல்பாகவே அமைந்திருக்கும். அதனால் துன்பம் வருமானால் தயங்குவது இயல்பு. அதையும் மீறி ஆபத்தில் இருக்கிற ஒருவனுக்கு  உதவி செய்ய சராசரி மனுஷ மனசு துணிவதில்லை. எளிய மனிதன் அய்யோ, இவர் இப்படித் துன்புறுகிறாரே என்று இரக்கம் கொள்ள மட்டுமே இயலும். ஆனால் ஒரு பத்திரிகையாளராய் இருப்பவர் உதவி செய்ய தைரியமாக முன்வரும்பொழுது அதற்கு பயப்படுகிறது காவல். ஆனால் சாதாரண மனிதனுக்கு அது சாத்தியமாவதில்லை. இப்படிப் பலவும் பார்த்துப் பார்த்து, பலரும் ஒதுங்கினால் அப்புறம் யார்தான் துன்பப்படுவோர்க்கு அல்லது ஆபத்தில் இருப்போர்க்கு உதவுவது?                                                                    வலிப்பு நோயில் வீழ்ந்து கிடக்கும் ஒருவனுக்கு உதவுகிறான் அவன். மனித நேயம் முற்றிலும் அழிந்து விடவில்லை. அவ்வப்போது உயிர்த்தெழுகிறது என்கிற நல்ல கருத்தை முன் வைக்கிறது இக்கதை.                                                                           ம் அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் பலரையும், பல்வேறுவிதமான மனிதர்களையும் பார்த்திருப்போம். பழகியிருப்போம்.  அதே சமயம் ஏதேனும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் மனப் பிறழ்வு கொண்ட மனிதர்கள் ஒருவரையேனும் கண்டிப்பாகச் சந்தித்திருக்கக் கூடும். நம் ஊரில் நம் தெருவிலேயே இருந்திருக்கவும் கூடும். வெளியூர் செல்கையில் அங்கு பார்த்திருப்போம். புண்ணிய ஸ்தலங்களில்,மக்கள் அதீதமாய்க் கூடும் சுற்றுலா இடங்களில் எங்கேனும் ஒரு மூலையில் ஒருவரையேனும் கண்டிப்பாகப் பார்க்க முடியும்.                                                     உறவுகளை ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் வைத்துக் காப்பாற்ற முடியாது என்கிற முடிவுக்கு வந்து இம்மாதிரி இடங்களுக்கு வரும்போது வேண்டுமென்றே விட்டு விட்டுச் சென்று விடுவது வழக்கமாயிருக்கிறது. சொந்த ஊரிலிருந்து வெகு தூரம் தள்ளிச் சென்று காணாததுபோல் கண்டு கொள்ளாமல் தள்ளிவிட்டு வெளிநாடு சென்று விட்டவர்களும் இருக்கிறார்கள். மனநலக் காப்பகத்தில் சேர்த்து, வருடம் தவறாமல் பணம் அனுப்பிப் பாதுகாப்பவர்களும் உள்ளார்கள். ஆனால் நேரில் சென்று ஒரு முறையேனும் பார்த்து வருவது என்கிற நிக ழ்வெல்லாம் கிடையாது இச் செயலில். எனக்குத் தெரிய....சார்...சார்...எங்க அப்பாம்மா எப்ப வருவாங்க...எப்ப வருவாங்க சார்...அவங்ககிட்ட என்னைக் கொண்டு விடுறீங்களா...? கூட்டிட்டு வருவீங்களா? என்று கேட்டு நச்சரித்த மன நோயாளியை நான் கண்டிருக்கிறேன்.                                       ஏன் இத்தனை புத்தி ஸ்வாதீனமற்ற மனிதர்கள் இங்கே இப்படித் திரிகிறார்கள் என்று ராமேஸ்வரம் போன்ற இடங்களில் கண்டவர்கள் காரணம் தேடி வேதனையுற்றதையும் அப்படி விட்டுவிட்டு வந்த ஒருவர் இவர்கள் ஊர் வந்து சேரும் முன்பே வந்து வீட்டு வாசலில் வந்து காத்திருந்த கதைகளும் கூட உண்டு. அப்படி ஒருவனைப்பற்றிய கதையைத்தான் “சின்ன மீனை விழுங்கும் மீன்” கதை சொல்கிறது. வாழ்ந்து கெட்டவன் என்று உணரும்போது மனம் வேதனையுறுகிறது. மனித நேயத்தை மையச் சரடாகக் கொண்ட இக்கதை மிகுந்த பாராட்டுக்குரியதாகிறது.                                                                          தி.மு.தி.பி என்றொரு கதை. திருமணத்திற்கு முன் தேனாய் இனிக்கும் பெண்ணின் வார்த்தைகளும், பேச்சும் திருமணத்திற்குப் பின்பு கசந்து போகிறது. சராசரிக் கணவனின் சுயரூபம் வெளிப்படுகிறது. சுடு சொற்களால் மனைவியைச் சுட்டுக்கொண்டே,..... ஊசி போல் குத்திக்கொண்டேயிருக்கிறது அவன் வார்த்தைகள். பெண் அடங்கிப் போனால் அது தொடர்கிறது. ஆண் என்கிற திமிரில் அது பேயாய் ஆடுகிறது. பொறுமைக்கும் ஒரு எல்லை உண்டுதானே? அந்தப்பெண் ஒரு நாள் கொதித்தெழுகிறாள்.  இதுதான் கதை. படைப்பாளியின் நியாய உணர்வு இம்மாதிரிப் படைப்புக்களைக் கொண்டு வருகிறது. வாசிப்பவர்களின் மனதை நிறைக்கிறது.               ட்சியவாதம் என்பது இளவயது வீச்சு. பலரின் முன்னே, தான் வித்தியாசப்பட்டவன் என்று காட்டிக் கொள்வதும், அந்த நோக்கிலேயே சிந்திப்பதும்,இளமைத் துடிப்பில் செயல்படுவதும் சகஜம். அப்படித்தான் ஜோசப்பும் இருக்கிறான். எல்லாரும் அழகான பெண்களையே தேடினால் அழகற்ற அவலட்சணமான , பார்வையற்ற, ஊமையாய் உள்ள , ஊனமுற்ற நிலையிலுள்ள பெண்களையெல்லாம் யார் கட்டுவது? அவர்கள் வாழ்வின்றித் திரிய வேண்டியதுதானா? அவர்களையெல்லாம் கொண்டு கடலிலா தள்ள முடியும்? என்கிற ரீதியில் சிந்திக்கிறான்.                கடைசியில் அவனுமே ஒரு தவறிழைத்து விடுகிறான். பழகிய பெண்ணை ஒரு முக்கிய கட்டத்தில் கைவிட நினைக்க, நழுவ முயற்சிக்க பெண்ணின் பெற்றோர் மிரட்டலில் திருமணம் நடந்து விடுகிறது. ஊரும் உறவும் கூடி நிற்கும் பொழுதில் உறவுகளுக்கு வயிற்றெரிச்சல்தான் மிஞ்சுகிறது. எவ்வளவு அழகான பையன். அவனுக்கு எத்தனை அவலட்சணமாய் அமைந்திருக்கிறது? என்று வருந்துகிறார்கள்.                                                          வெவ்வேறு வடிவங்களில் கதை எழுதிப் பார்க்க வேண்டும் என்கிற முயற்சியில் கதையின் பாத்திரங்கள் தனித்தனியாக அவரவர் கருத்துக்களைப் பதிவு செய்வதாக வருத்தங்களை, மனக் கிலேசங்களை வெளியிடுவதாக ஜங்ஷன் என்றஇக்கதை அமைக்கப்பட்டிருப்பது சிறப்பு.                இருதயத்தின் கசப்பு என்று ஒரு கதை. வாழும் காலத்தில் பயனற்றுப் போனதற்கு, வயதான காலத்தில் வருந்தும் ஜுவன்களைக் கண்டிருக்கிறோம்.இந்தக் கதையின் நாயகன் புற்று நோயில் இறந்து போய், தாய் தந்தையர்க்கு, உறவுகளுக்கு, இந்த சமுதாயத்துக்குப் பயனற்றுப் போனோமே என்று சவமாய்க் கிடக்கையில் எண்ணிப் பார்ப்பதுபோல் புனைவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது இக்கதை. எல்லா மனித ஜீவன்களும் தங்கள் தவறுகளுக்கு ஒரு கட்டத்தில் வருந்துகின்றன. வருந்தாமல் போன உயிர்கள் என்று எதுவுமே இருக்க முடியாது. வெளியில் சொல்லவில்லையாயினும் மனதுக்குள் புழுங்கி, குமைந்து மடிந்து போன ஜீவன்கள் கண்டிப்பாய் உண்டுதான். ஆனால் நோவில் படுத்து, வேதனை அனுபவித்துப் போனவர்கள் சிந்திக்க ஆரம்பிக்கும்போது அந்த வேதனை அவர்களை மேலும் சிதைப்பது மட்டுமல்லாது உடனிருப்பவர்களையும்,உறவுகளையும் துன்பத்தில் ஆழ்த்தி விடுகிறது. இக்கதையில் அப்படி நோயுற்று உயிரை விட்ட  நாயகனின் சோகத்தில் நாமும் தவிர்க்க முடியாமல் பங்கு பெறுகிறோம்.                                        திசைகளற்ற வெளி:- இளம் பிராயத்தில் நாம் கேட்ட பொருழளை  வாங்கிக் கொடுக்க பெற்றோர்களிடம் பொருளாதார வசதியிருக்காது. நாம் விரும்பும் பள்ளியில் படிக்க வைக்க முடியாது. நம் விருப்பங்கள் நிறைவேற குடும்பச் சூழல்,வறுமை, வசதியின்மை ஒத்துழைக்காது.          இப்படியான நிலையில் விவரமின்றி வீட்டை விட்டு வெளியேறி விடும் சிறுவர்கள் இளைஞர்கள் உண்டு. அப்படித்தான் இக்கதையின் சிறுவன் மணி வீட்டில் சொல்லிக் கொள்ளாமல் நண்பனைத் தேடிப் போய் விடுகிறான். பிறகு அவர்கள் ஊருக்குத் தகவல் சொல்ல, தந்தை பார்த்துவிட்டுப் போக, பிறகு  கொஞ்ச நாளில் அப்பா இறந்து விட்டதாகத் தகவல் வர, ஊருக்கு வரும் இவன், வழியில்  கைவசம் இருந்த பணத்தையும் தொலைத்து பிச்சையெடுக்கும் நிலைக்குப் போய் விடுகிறான். சிறுவர்கள் செய்யும் அறியாத் தவறு அவர்களை இப்படியெல்லாம் சீரழிய வைக்கும் என்பதைச் சொல்லும் கதை. திசைகளற்ற வெளியில் கதியின்றி நிற்கிறான் சிறுவன். எப்படியெப்படி விஷயங்களெல்லாம் இவரைப் பாதித்திருக்கிறது என்று நினைத்து நாம் பெருமை கொள்கிறோம். நல்ல சிந்தனையுள்ள மனிதன்....இருப்பதைக் கொண்டு சிறப்புடன் வாழும் வழக்கமுடையவனாக, இருக்கும் நிலையில் தன்னைத்தானே ஊக்குவித்துக் கொள்பவனாக, வாழ்வின் எல்லாச் சிக்கல்களிலிருந்தும் எளிமையாக வெளிவரும் சிறப்பு மிக்கவனாக வாழ்ந்து கழிக்கும் பக்குவம் பெற்றவனாக இருக்க முடியும். படைப்பாளியை நோக்கி இம்மாதிரியான சிந்தனையை நமக்கு அளிக்கிறது இவரது எழுத்து.                                                      கதியின்மை:- கதியற்றுக் கிடக்கும் அநாதைகளைப்பற்றி வருந்தி எழுதியிருக்கிறார் இக்கதையை. தன் கடைக்கு அருகிலான பஸ் ஸ்டாப்பில் சுருண்டு கிடக்கும் கிழவிக்கு சாப்பிடக் கொடுத்து, அவளை ஏதேனும் ஒரு முதியோர் இல்லத்தில் சேர்த்துவிட முயல்கிறார்.  அநாதை என்று பதிவுசெய்து FIR போட்டு பிறகு கொண்டு வாருங்கள், சேர்த்துக் கொள்கிறோம் என்கிறார்கள் இல்லத்தார். இல்லையெனில் கொலைப்பழி விழ வாய்ப்புள்ளது என்கிற உண்மை இக்கதையின் மூலம் தெரிய வருகிறது. உதவி செய்வதில் கூட இம்மாதிரி ஆபத்தெல்லாம் இருக்கிறது என்கிற உண்மை நம்மைப் பதைக்க வைக்கிறது. இரக்கம் கொள்பவர்கள், உதவ நினைப்பவர்கள் எளிய மனிதர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். ஆனால் அவர்கள் தங்கள் அன்றாடப் போராட்டங்களிலிருந்து இம்மாதிரிச் சிக்கல்களில் மாட்டிக் கொண்டால்...பிறகு நற் சிந்தனையையே நாளா வட்டத்தில் கை விடும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு விடுவார்கள். இந்தப் பேரபாயம் இக்கதை மூலம் நம் மனதை உறுத்துகிறது. நாட்டின் கதியற்றோர் மீதான இரக்கச் சிந்தை ஆசிரியரின் எழுத்தில் படிந்து, நம்மனதை சுமையாக்குகிறது.                                                                       தலைமைப் பீடம், நிழல் பிம்பங்கள் என்று இன்னும் இரண்டு கதைகள் இத்தொகுப்புக்கு அணி சேர்க்கின்றன. மொத்தம் 11 சிறுகதைகளை உள்ளடக்கிய இத்தொகுப்பினை திண்டுக்கல் வெற்றிமொழி வெளியீட்டகம் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள்.                                       புதுகை சஞ்சீவியின் மனித நேயச் சிந்தனை அவருக்கு இன்னும் இன்னும் வெவ்வேறு களங்களிலான புதுமையான சிந்தனைகளைக் கொடுத்து, மிகச் சிறந்த படைப்பாளி என்கிற ஸ்தானத்தில் அவரை உயர்த்தி வைக்கும் என்பது நிச்சயம். அதற்கு “நிழல் பிம்பங்கள்” என்ற இத்தொகுதி நற்சான்றாய் விளங்கி தலை நிமிர்ந்து நிற்கிறது. அவருக்கு நமது மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.                                                                                                              -------------------------------------------------------


நிழல் பிம்பங்கள்” - புதுகை சஞ்சீவி - சிறுகதைத் தொகுதி- வாசிப்பனுபவம் - உஷாதீபன்       லை இலக்கியம் என்பதெல்லாம் வயிற்றுப்பாட்டுக்கு அப்புறம்தான். அதையே வாழ்க்கையாக வைத்துக் கொண்டு வாழ்ந்துவிட முடியாது. ஓரிருவருக்கு வேண்டுமானால் அது சாத்தியமாகி இருக்கலாம். ஆனாலும் வயிற்றுப்பாட்டுக்காக அன்றாடம் கடுமையாக உழைத்து சம்பாதித்து குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுபவர்கள் மத்தியில் அவர்களின் வாழ்க்கைப்பாடுகளுக்கூடாக சில கனவுகள் உடன் தொடர்ந்து வந்து கொண்டேயிருக்கும். அது தவிர்க்க முடியாததாகவுமிருக்கும்.                                                                          எளிய மனிதர்களின் மனதில் இரக்கமும், மனித நேயச் சிந்தனையும் எப்போதும் படிந்திருக்கும் ஒன்று. தங்களால் இயன்ற உதவிகளை மற்றவர்களுக்குச் செய்வது, வாழ்க்கையை அலட்டலின்றி மிக எளிமையாக வாழப் பழகிக் கொள்வதன் மூலம் மன நிம்மதியைத் தேடிக் கொள்வது, உறவுகளிடையே அன்பையும் பாசத்தையும், நட்புகளிடையே நேசத்தையும் வளர்த்து எந்தக் கணத்திலும் அது வாடி விடாமல் பாதுகாத்து நிற்பது ஆகிய வெள்ளந்தியான, வெளிப்படையான, அலட்டலில்லாத  வாழ்க்கை எல்லோருக்கும் அதன் போக்கில் சாதாரணமாக அமைந்து விடுவதில்லை.                                                                     இந்தப் புத்தகத்தின் ஆசிரியர், எழுத்தாளர் திரு புதுகை சஞ்சீவி அவர்களுக்கு அது தன் போக்கில் அமைந்திருக்கிறது. அதனால்தான் தான் அன்றாடம் காணும் மனிதர்களிடமிருந்து, அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவுகளிலுமிருந்து, அவர்களுடனான உரையாடல்களிலிருந்து தனக்கான கருத்தை மையமிட்டுக் கொண்டு,  அதிலுள்ள நியாயங்களை, மனக் கிலேசங்களை, மன அவசங்களை அவருக்கான வடிகாலாய் சின்னச் சின்னப் படைப்புக்கள் மூலம் சிறுகதைகளாக்கி நம் முன்னே நேர்மையாய் வரிசைப்படுத்துகிறார்.                                  ஜீவனோபாயத்திற்கான தொழிலாக எழுத்தை நம்பி வாழ முடியாதென்றாலும், மனதளவில் ஏமாற்றப்பட்ட மனிதனாக, எடுத்துரைக்க முடியாத கோழையாக, எது எக்கேடு கெட்டால் என்ன என்கிற விட்டேற்றியாகத் தான் இருந்துவிடக் கூடாது என்கிற உந்துதலில் உருப்பெற்றிருக்கும் இவரது ஒவ்வொரு படைப்பும் ஒரு முக்கியக் கருத்தை நமக்குச் சொல்லி நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.                                                                                         வாழும் காலங்களில் சிலரது இருப்பு மற்றவர்களிலிருந்து வேறுபட்டிருக்கும். அந்த வேறுபாடு என்பது அபூர்வமானதாய், சாதரணமாய் யாரிடமும் தென்படாத, நடைமுறையில் பொருந்தாத நடவடிக்கையாய் இருக்கும். ஆனால் அவர்களை நாம் அதற்காக ஒதுக்கிவிட முடியாது. நச்சு நச்சென்று வீட்டு நடவடிக்கைகளை கவனிப்பதும், குறை சொல்வதுமாய் இருப்பவர்களால் நாம் நம்மையறியாமல் பொறுப்புள்ளவர்களாய் உருப்பெறுகிறோம் என்பதுதான் உண்மை. அப்படிச் சொல்ல ஆள் இல்லாதபோதுதான் அதன் அருமை தெரியவரும். அந்த மனிதர்களின் பெருமை வாழும் காலங்களில் புலப்படாது. நச்சரிப்பாய்த் தோன்றும். ஆனால் அவர்களால் நாம் இந்த வாழ்க்கைக்குத் தயாராகிறோம் என்பதுதான் உண்மை. புண்படுத்துகிறவர்கள் நம்மைப் பண்படுத்துகிறார்கள் என்று பொருள்.                                  ங்கத்தம்மா அப்படித்தான் போய்ச்சேர்ந்தால் போதும் என்று நினைத்து வெறுக்கும் அளவு கடைசி காலத்தில் பீ, மூத்திரம் எடுக்கும் நிலைக்குப் போய் கதை முடிந்தாலும், அவர்களின் நெஞ்சுக்குள் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் எண்ண அலைகள், தன் வயிற்றில் பிறந்த குழந்தைகளின் நலன் பொருட்டே இருக்கும் என்கிற கருத்தை உணர்த்துகிறது. அதன் அடையாளம்தான் அவனைப் பத்திரமாப் பார்த்துக்கோ என்று சொல்வது. முதியவர்களை மதித்தலும், போற்றுதலும், சேவை செய்தலும் நம் கடமை என்பதை உணர்தல் நன்று என்கிற கருத்து இங்கே முன் நிற்கிறது.             நா போயிட்டு வர்றேன் என்று சொல்வதற்கு எத்தனை முதிர்ச்சி வேண்டும்? அந்த மனப் பக்குவம் கிட்டியவர்கள் பாக்கியசாலிகள். பாக்கியத்தம்மா நம் மனதில் நிற்கிறார்.                .னிதன் எதையும் நேசிக்க முடியும். நல்ல மனசு வேண்டும். இயற்கையை, மரம் செடி கொடிகளை, மனிதர்களை, விலங்குகளை இப்படி அனைத்தையும் ரசிக்கக் கற்றுக் கொண்டவன்தான் நல்ல வாசகனாகவும் இருக்க முடியும். படைப்பாளியாகவும் ஆக முடியும்.             அன்றாடம் கண்கொணடு பார்க்கும் குளத்தின் மீது இவன் கொண்டிருந்த ப்ரீதி அவனை அப்படிப் பலவாறு எண்ண வைக்கிறது. அந்தக் குளம் தனக்கு மட்டுமே சொந்தம் என்றும், அதில் பிறர் இறங்கிக் குளிக்க  உரிமையில்லையென்றும், அது தன் உடலின் உஷ்ணத்தைத் தணித்து, தனக்கு குளிர்ச்சியை  நல்குவதற்காகவே தண்ணீரைத் தேக்கி நிற்கிறது என்றும், காற்றின் வீச்சில் அலைஅலையாய்த் தன்னை அழகுபடுத்திக் கொண்டு தனக்காகக் காத்திருக்கிறது என்றும், குளத்தினை வேறொருவர் பயன்படுத்தும் நிலையில் கோபம் கொள்வதாயும், அதன் மொத்த உரிமையும் தனக்கானதேர என்றும் புனைவை ஓடவிட்டிருக்கும் படைப்பாளி பாராட்டுக்குரியவர்.         தவி செய்யும் மனப்பாங்கு சாதாரணமாய் மனுஷனுக்கு இயல்பாகவே அமைந்திருக்கும். அதனால் துன்பம் வருமானால் தயங்குவது இயல்பு. அதையும் மீறி ஆபத்தில் இருக்கிற ஒருவனுக்கு  உதவி செய்ய சராசரி மனுஷ மனசு துணிவதில்லை. எளிய மனிதன் அய்யோ, இவர் இப்படித் துன்புறுகிறாரே என்று இரக்கம் கொள்ள மட்டுமே இயலும். ஆனால் ஒரு பத்திரிகையாளராய் இருப்பவர் உதவி செய்ய தைரியமாக முன்வரும்பொழுது அதற்கு பயப்படுகிறது காவல். ஆனால் சாதாரண மனிதனுக்கு அது சாத்தியமாவதில்லை. இப்படிப் பலவும் பார்த்துப் பார்த்து, பலரும் ஒதுங்கினால் அப்புறம் யார்தான் துன்பப்படுவோர்க்கு அல்லது ஆபத்தில் இருப்போர்க்கு உதவுவது?                                                                    வலிப்பு நோயில் வீழ்ந்து கிடக்கும் ஒருவனுக்கு உதவுகிறான் அவன். மனித நேயம் முற்றிலும் அழிந்து விடவில்லை. அவ்வப்போது உயிர்த்தெழுகிறது என்கிற நல்ல கருத்தை முன் வைக்கிறது இக்கதை.                                                                           ம் அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் பலரையும், பல்வேறுவிதமான மனிதர்களையும் பார்த்திருப்போம். பழகியிருப்போம்.  அதே சமயம் ஏதேனும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் மனப் பிறழ்வு கொண்ட மனிதர்கள் ஒருவரையேனும் கண்டிப்பாகச் சந்தித்திருக்கக் கூடும். நம் ஊரில் நம் தெருவிலேயே இருந்திருக்கவும் கூடும். வெளியூர் செல்கையில் அங்கு பார்த்திருப்போம். புண்ணிய ஸ்தலங்களில்,மக்கள் அதீதமாய்க் கூடும் சுற்றுலா இடங்களில் எங்கேனும் ஒரு மூலையில் ஒருவரையேனும் கண்டிப்பாகப் பார்க்க முடியும்.                                                     உறவுகளை ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் வைத்துக் காப்பாற்ற முடியாது என்கிற முடிவுக்கு வந்து இம்மாதிரி இடங்களுக்கு வரும்போது வேண்டுமென்றே விட்டு விட்டுச் சென்று விடுவது வழக்கமாயிருக்கிறது. சொந்த ஊரிலிருந்து வெகு தூரம் தள்ளிச் சென்று காணாததுபோல் கண்டு கொள்ளாமல் தள்ளிவிட்டு வெளிநாடு சென்று விட்டவர்களும் இருக்கிறார்கள். மனநலக் காப்பகத்தில் சேர்த்து, வருடம் தவறாமல் பணம் அனுப்பிப் பாதுகாப்பவர்களும் உள்ளார்கள். ஆனால் நேரில் சென்று ஒரு முறையேனும் பார்த்து வருவது என்கிற நிக ழ்வெல்லாம் கிடையாது இச் செயலில். எனக்குத் தெரிய....சார்...சார்...எங்க அப்பாம்மா எப்ப வருவாங்க...எப்ப வருவாங்க சார்...அவங்ககிட்ட என்னைக் கொண்டு விடுறீங்களா...? கூட்டிட்டு வருவீங்களா? என்று கேட்டு நச்சரித்த மன நோயாளியை நான் கண்டிருக்கிறேன்.                                       ஏன் இத்தனை புத்தி ஸ்வாதீனமற்ற மனிதர்கள் இங்கே இப்படித் திரிகிறார்கள் என்று ராமேஸ்வரம் போன்ற இடங்களில் கண்டவர்கள் காரணம் தேடி வேதனையுற்றதையும் அப்படி விட்டுவிட்டு வந்த ஒருவர் இவர்கள் ஊர் வந்து சேரும் முன்பே வந்து வீட்டு வாசலில் வந்து காத்திருந்த கதைகளும் கூட உண்டு. அப்படி ஒருவனைப்பற்றிய கதையைத்தான் “சின்ன மீனை விழுங்கும் மீன்” கதை சொல்கிறது. வாழ்ந்து கெட்டவன் என்று உணரும்போது மனம் வேதனையுறுகிறது. மனித நேயத்தை மையச் சரடாகக் கொண்ட இக்கதை மிகுந்த பாராட்டுக்குரியதாகிறது.                                                                          தி.மு.தி.பி என்றொரு கதை. திருமணத்திற்கு முன் தேனாய் இனிக்கும் பெண்ணின் வார்த்தைகளும், பேச்சும் திருமணத்திற்குப் பின்பு கசந்து போகிறது. சராசரிக் கணவனின் சுயரூபம் வெளிப்படுகிறது. சுடு சொற்களால் மனைவியைச் சுட்டுக்கொண்டே,..... ஊசி போல் குத்திக்கொண்டேயிருக்கிறது அவன் வார்த்தைகள். பெண் அடங்கிப் போனால் அது தொடர்கிறது. ஆண் என்கிற திமிரில் அது பேயாய் ஆடுகிறது. பொறுமைக்கும் ஒரு எல்லை உண்டுதானே? அந்தப்பெண் ஒரு நாள் கொதித்தெழுகிறாள்.  இதுதான் கதை. படைப்பாளியின் நியாய உணர்வு இம்மாதிரிப் படைப்புக்களைக் கொண்டு வருகிறது. வாசிப்பவர்களின் மனதை நிறைக்கிறது.               ட்சியவாதம் என்பது இளவயது வீச்சு. பலரின் முன்னே, தான் வித்தியாசப்பட்டவன் என்று காட்டிக் கொள்வதும், அந்த நோக்கிலேயே சிந்திப்பதும்,இளமைத் துடிப்பில் செயல்படுவதும் சகஜம். அப்படித்தான் ஜோசப்பும் இருக்கிறான். எல்லாரும் அழகான பெண்களையே தேடினால் அழகற்ற அவலட்சணமான , பார்வையற்ற, ஊமையாய் உள்ள , ஊனமுற்ற நிலையிலுள்ள பெண்களையெல்லாம் யார் கட்டுவது? அவர்கள் வாழ்வின்றித் திரிய வேண்டியதுதானா? அவர்களையெல்லாம் கொண்டு கடலிலா தள்ள முடியும்? என்கிற ரீதியில் சிந்திக்கிறான்.                கடைசியில் அவனுமே ஒரு தவறிழைத்து விடுகிறான். பழகிய பெண்ணை ஒரு முக்கிய கட்டத்தில் கைவிட நினைக்க, நழுவ முயற்சிக்க பெண்ணின் பெற்றோர் மிரட்டலில் திருமணம் நடந்து விடுகிறது. ஊரும் உறவும் கூடி நிற்கும் பொழுதில் உறவுகளுக்கு வயிற்றெரிச்சல்தான் மிஞ்சுகிறது. எவ்வளவு அழகான பையன். அவனுக்கு எத்தனை அவலட்சணமாய் அமைந்திருக்கிறது? என்று வருந்துகிறார்கள்.                                                          வெவ்வேறு வடிவங்களில் கதை எழுதிப் பார்க்க வேண்டும் என்கிற முயற்சியில் கதையின் பாத்திரங்கள் தனித்தனியாக அவரவர் கருத்துக்களைப் பதிவு செய்வதாக வருத்தங்களை, மனக் கிலேசங்களை வெளியிடுவதாக ஜங்ஷன் என்றஇக்கதை அமைக்கப்பட்டிருப்பது சிறப்பு.                இருதயத்தின் கசப்பு என்று ஒரு கதை. வாழும் காலத்தில் பயனற்றுப் போனதற்கு, வயதான காலத்தில் வருந்தும் ஜுவன்களைக் கண்டிருக்கிறோம்.இந்தக் கதையின் நாயகன் புற்று நோயில் இறந்து போய், தாய் தந்தையர்க்கு, உறவுகளுக்கு, இந்த சமுதாயத்துக்குப் பயனற்றுப் போனோமே என்று சவமாய்க் கிடக்கையில் எண்ணிப் பார்ப்பதுபோல் புனைவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது இக்கதை. எல்லா மனித ஜீவன்களும் தங்கள் தவறுகளுக்கு ஒரு கட்டத்தில் வருந்துகின்றன. வருந்தாமல் போன உயிர்கள் என்று எதுவுமே இருக்க முடியாது. வெளியில் சொல்லவில்லையாயினும் மனதுக்குள் புழுங்கி, குமைந்து மடிந்து போன ஜீவன்கள் கண்டிப்பாய் உண்டுதான். ஆனால் நோவில் படுத்து, வேதனை அனுபவித்துப் போனவர்கள் சிந்திக்க ஆரம்பிக்கும்போது அந்த வேதனை அவர்களை மேலும் சிதைப்பது மட்டுமல்லாது உடனிருப்பவர்களையும்,உறவுகளையும் துன்பத்தில் ஆழ்த்தி விடுகிறது. இக்கதையில் அப்படி நோயுற்று உயிரை விட்ட  நாயகனின் சோகத்தில் நாமும் தவிர்க்க முடியாமல் பங்கு பெறுகிறோம்.                                        திசைகளற்ற வெளி:- இளம் பிராயத்தில் நாம் கேட்ட பொருழளை  வாங்கிக் கொடுக்க பெற்றோர்களிடம் பொருளாதார வசதியிருக்காது. நாம் விரும்பும் பள்ளியில் படிக்க வைக்க முடியாது. நம் விருப்பங்கள் நிறைவேற குடும்பச் சூழல்,வறுமை, வசதியின்மை ஒத்துழைக்காது.          இப்படியான நிலையில் விவரமின்றி வீட்டை விட்டு வெளியேறி விடும் சிறுவர்கள் இளைஞர்கள் உண்டு. அப்படித்தான் இக்கதையின் சிறுவன் மணி வீட்டில் சொல்லிக் கொள்ளாமல் நண்பனைத் தேடிப் போய் விடுகிறான். பிறகு அவர்கள் ஊருக்குத் தகவல் சொல்ல, தந்தை பார்த்துவிட்டுப் போக, பிறகு  கொஞ்ச நாளில் அப்பா இறந்து விட்டதாகத் தகவல் வர, ஊருக்கு வரும் இவன், வழியில்  கைவசம் இருந்த பணத்தையும் தொலைத்து பிச்சையெடுக்கும் நிலைக்குப் போய் விடுகிறான். சிறுவர்கள் செய்யும் அறியாத் தவறு அவர்களை இப்படியெல்லாம் சீரழிய வைக்கும் என்பதைச் சொல்லும் கதை. திசைகளற்ற வெளியில் கதியின்றி நிற்கிறான் சிறுவன். எப்படியெப்படி விஷயங்களெல்லாம் இவரைப் பாதித்திருக்கிறது என்று நினைத்து நாம் பெருமை கொள்கிறோம். நல்ல சிந்தனையுள்ள மனிதன்....இருப்பதைக் கொண்டு சிறப்புடன் வாழும் வழக்கமுடையவனாக, இருக்கும் நிலையில் தன்னைத்தானே ஊக்குவித்துக் கொள்பவனாக, வாழ்வின் எல்லாச் சிக்கல்களிலிருந்தும் எளிமையாக வெளிவரும் சிறப்பு மிக்கவனாக வாழ்ந்து கழிக்கும் பக்குவம் பெற்றவனாக இருக்க முடியும். படைப்பாளியை நோக்கி இம்மாதிரியான சிந்தனையை நமக்கு அளிக்கிறது இவரது எழுத்து.                                                      கதியின்மை:- கதியற்றுக் கிடக்கும் அநாதைகளைப்பற்றி வருந்தி எழுதியிருக்கிறார் இக்கதையை. தன் கடைக்கு அருகிலான பஸ் ஸ்டாப்பில் சுருண்டு கிடக்கும் கிழவிக்கு சாப்பிடக் கொடுத்து, அவளை ஏதேனும் ஒரு முதியோர் இல்லத்தில் சேர்த்துவிட முயல்கிறார்.  அநாதை என்று பதிவுசெய்து FIR போட்டு பிறகு கொண்டு வாருங்கள், சேர்த்துக் கொள்கிறோம் என்கிறார்கள் இல்லத்தார். இல்லையெனில் கொலைப்பழி விழ வாய்ப்புள்ளது என்கிற உண்மை இக்கதையின் மூலம் தெரிய வருகிறது. உதவி செய்வதில் கூட இம்மாதிரி ஆபத்தெல்லாம் இருக்கிறது என்கிற உண்மை நம்மைப் பதைக்க வைக்கிறது. இரக்கம் கொள்பவர்கள், உதவ நினைப்பவர்கள் எளிய மனிதர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். ஆனால் அவர்கள் தங்கள் அன்றாடப் போராட்டங்களிலிருந்து இம்மாதிரிச் சிக்கல்களில் மாட்டிக் கொண்டால்...பிறகு நற் சிந்தனையையே நாளா வட்டத்தில் கை விடும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு விடுவார்கள். இந்தப் பேரபாயம் இக்கதை மூலம் நம் மனதை உறுத்துகிறது. நாட்டின் கதியற்றோர் மீதான இரக்கச் சிந்தை ஆசிரியரின் எழுத்தில் படிந்து, நம்மனதை சுமையாக்குகிறது.                                                                       தலைமைப் பீடம், நிழல் பிம்பங்கள் என்று இன்னும் இரண்டு கதைகள் இத்தொகுப்புக்கு அணி சேர்க்கின்றன. மொத்தம் 11 சிறுகதைகளை உள்ளடக்கிய இத்தொகுப்பினை திண்டுக்கல் வெற்றிமொழி வெளியீட்டகம் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள்.                                       புதுகை சஞ்சீவியின் மனித நேயச் சிந்தனை அவருக்கு இன்னும் இன்னும் வெவ்வேறு களங்களிலான புதுமையான சிந்தனைகளைக் கொடுத்து, மிகச் சிறந்த படைப்பாளி என்கிற ஸ்தானத்தில் அவரை உயர்த்தி வைக்கும் என்பது நிச்சயம். அதற்கு “நிழல் பிம்பங்கள்” என்ற இத்தொகுதி நற்சான்றாய் விளங்கி தலை நிமிர்ந்து நிற்கிறது. அவருக்கு நமது மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.                                                                                                              -------------------------------------------------------


11 டிசம்பர் 2019

இதயா ஏசுராஜின் “பயணிகள் உலவும் காகிதக்காடு”-நாவல் வாசிப்பனுபவம்


இதயா ஏசுராஜின் “பயணிகள் உலவும் காகிதக்காடு”-நாவல் வாசிப்பனுபவம்        
 இன்ன கருவைத்தான் எடுத்துக் கொண்டு கதை எழுத வேண்டும் என்று ஏதேனும் வரையறை இருக்கிறதா என்ன? காணும் அனுபவங்களில் மனதில் பதிந்த எதையும் எழுத முனையலாம். கதையாடல் என்பது சீராக அமைய வேண்டும். அப்படி அமையாமல் போன சிலவும்  இங்கே தொடர்கதைகளாகவும், நாவலாகவும் விரிவடைந்திருக்கின்றன.               

 இந்தப் பொருளைப் பற்றிச் சொல்வோம் என்று மனதில் வரித்துக் கொண்டால் அப்பொழுதே அதை எந்த அளவுக்குச் சொல்ல முடியும், எதுவரை ஸ்வாரஸ்யப்படுத்த முடியும், எதுவரை சொன்னால் அது தரம் குன்றாமல் இருக்கும் என்கிற தீர்மானம் படைப்பாளிக்கு வேண்டும். கதையையும், பாத்திரங்களையும், சம்பவங்களையும் மனதில் காட்சிப்படுத்திக் கொண்டு எழுத உட்கார்ந்தால் கதை தானாகவே ஓடி அடையும்.                                 ஒரு காலத்தில் பத்திரிகைகளில் தொடர்கதை எழுதுபவர்கள், அந்தந்த வாரத்திற்கான கதைக்கு வாசகர்களிடமிருந்து (ரசிகர்களிடமிருந்து என்று சொல்வதே பொருந்தும்) வரக் கூடிய கடிதங்களுக்கு ஏற்றமாதிரி கதைகளை நகர்த்தியும், கதாபாத்திரங்களைக் கொண்டு செல்லக் கூடியவர்களாகவும், சம்பவங்களைக் கோர்ப்பவர்களாகவும், அதன் மூலமாய் மேலும் சில வாரங்களுக்கு அவை நீட்டிக்கப்படுவதாயும் அமைந்த நிகழ்வுகளெல்லாம் நிறையக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்தான்.      இது பத்திரிகைகளில் தொடர்கள் இல்லாத காலம். ஏன் சிறுகதைகளே அருகிப் போன காலம். ஆனால் இது நாவல் காலம். எழுபது, எண்பது தொண்ணூறுகளில் எப்படி சிறுகதைகள் கொடி கட்டிப் பறந்ததோ அது போல இப்போது நாவல்கள் கொடி கட்டிப் பறக்கின்றன. எழுத வரும்போதே நாவலோடுதான் வருகிறார்கள். ஒவ்வொரு ஊர் புத்தகக் கண்காட்சிக்கும் புதிய புதிய நாவல்கள் கொண்டு வரப்படுகின்றன. ஊருக்கு ஊர் நிறைய எழுத்தாளர்கள் தோன்றியிருக்கிறார்கள். ஏதோவொரு விதத்தில் எழுதும் உற்சாகம் ஊக்கம் பெற்றுக் கொண்டேயிருக்கிறது. அத்தோடு மட்டுமல்லாமல் அவைகளை விழா எடுத்து வெளியிடும் பழக்கமும் கூடி வந்திருக்கிறது. வெளியிட்ட பதிப்பகத்தின் உதவியோடு அல்லது தனது சொந்தச் செலவிலேயே என்று எழுதிய நாவலை வெளியிடும், நாலு பேர் அறியச் செய்யும் விளம்பர யுக்தி கையாளப்படுகிறது.                                     எது எப்படியாயினும் ஒரு புத்தகம் கொண்டு வர வேண்டுமாயின் அந்தப் படைப்பாளி குறைந்தது நூறு புத்தகங்களாவது படித்திருக்க வேண்டும் என்பதுதான் உண்மை. ஒருவர் தொடர்ந்து சிறுகதைகளையும், கட்டுரைகளையும் அடுத்தாற்போல்   நாவலையும் ஒரு கை பார்ப்போம் என்று முனைகிறார் என்றால் அவர் வாசிப்பு உலகில் தொடர்ந்து பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்று பொருள். அவரை மனமுவந்து வாழ்த்துவது நமது பொறுப்பு. உற்சாகப்படுத்துவது நம் கடமை. அதே சமயம் அவரது எழுத்தை வெறும் புகழ்ச்சி வார்த்தைகளால் நிரப்பி விட முடியாது. அது தன்னைத்தானே நிலைநிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அந்தத் தகுதி இதயா ஏசுராஜின் “பயணிகள் உலவும் காகிதக்காடு” என்கிற இந்தச் சிறிய நாவலுக்கு இருக்கிறது என்றே கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.                            வருகைக்கான ஆயத்தங்கள் என்று ஒரு அருமையான, தரமான சிறுகதைத் தொகுப்பைக் கொடுத்தவர் இதயா ஏசுராஜ். மாய யதார்த்தம் என்கிற யுக்தியை அங்கங்கே சில கதைகளில் புகுத்தி சிறப்பாய் அந்தத் தொகுதியைத் தந்திருந்தார். அத் தொகுதி சிறந்த வாசிப்பனுபவத்தை நமக்குத் தந்தது.                                                                         இது நாவல் காலமாய் இருப்பதை உணர்ந்து, அதன் வேகத்தை அறிந்து, நாமும் ஒன்றை எழுதிவிட வேண்டும் என்கிற ஆவலில் உந்துதலில் அவர் இந்த நாவலை இத்தனை விரைவாய்க் கொண்டு வந்திருக்கிறார் என்றுதான் நினைக்க வேண்டியிருக்கிறது.         நான் மேலே சொல்லியிருப்பதுபோல் நாவல் எதுவரை பயணம் செய்ய வேண்டுமோ அதுவரை தடங்கலின்றிப் பயணித்து எந்த இடத்தில் தன்னை நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டுமோ அந்த இடத்தில் கச்சிதமாய் நின்று தன்னை முடித்துக் கொள்கிறது.                           ஜோதிட வழி முறையில் சுவடி பார்ப்பது என்கிற ஒரு நடைமுறையைப் பின்பற்றி நம்பிக்கையோடு தேடிப் போய் தங்களின் எதிர்காலம் பற்றி அறிய முனைபவர்கள் உண்டு. அதில் ஒருவரின் சாவுபற்றிக் கூட இன்ன தேதியில், இந்த நேரத்தில், இப்படியாக நிகழும் என்பதாகவும் குறிப்புகள் இருப்பதாகவும், அவை உண்மையாக நடக்கின்றன என்றும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம், படித்திருக்கிறோம்.                                                      இந்த நாவலில் வரும் கதாபாத்திரங்களுக்கு அவர்கள் தேடும் புத்தகங்களில், கேள்விப்பட்டு வாங்க முனையும் புத்தகங்களில், அவர்களே எதிர்பாரா வண்ணம் சில வரிகள் இருப்பதுவும், அது அவர்களின் அப்போதைய, மனசஞ்சலமான துன்பங்களுக்கான தீர்வாக அமையும் வண்ணம்  நிகழ்வதுவும், அது அவர்களை வியப்பிலாழ்த்துவதாயும், பயம் கொள்ளச் செய்வதாயும் அமையும் சம்பவங்கள் அங்கங்கே பொருத்தமாக, அழகாகக் கோர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன.                                                       வாழ்க்கையில் நாம் விரும்புவது ஒன்று நமக்கு நடப்பது ஒன்றாக இருக்கும். நான் விரும்பினபடியே, மனதில் நினைத்தபடியே அந்தக் குறிப்பிட்ட இலக்கை எட்டினேன் என்று சொல்பவர்கள், வெற்றியடைந்தவர்கள் மிகச் சிலரே. அதுபோல இந்த நாவலின் நாயகனுக்கும் அவன் விரும்பாத சற்றும் அனுபவமில்லாத தொழிலோடு கூடிய வாழ்க்கைதான் அமைகிறது. அதுவும் நண்பனின் பொறுப்பான யோசனையின்பேரில் அவன் அதில் இறங்குகிறான். போகப் போக அவன் அதில் தன்னைப் படிப்படியாக இணைத்துக் கொள்கிறான். அதன் மூலம் அவன் பெறும் பல்வேறு விதமான அனுபவங்கள்தான் நாவலாக விரிகிறது. எந்தவொரு செயலையும் அனுபவமின்றிக் கையிலெடுத்தாலும், அதில் மிகுந்த ஈடுபாட்டோடும், அர்ப்பணிப்பு உணர்வோடும், கடுமையான உழைப்பைச் செலுத்தி செயல்படுவோமானால் அதில் வெற்றியடையலாம் என்கிற உண்மையை இந்த நாவல் நமக்கு எடுத்துரைக்கிறது.      சுருக்கமாய்க் கொஞ்சம் சொல்லி நாவலின் மையப்புள்ளியைத் தொட்டால் அதற்குமேல் என்ன என்கிற ஆர்வத்தை வாங்கிப் படிக்க நினைக்கும் வாசகர்களுக்கு ஏற்படுத்தலாம் என்று நினைக்கிறேன்.                                                                          செல்வவிநாயகம் ஒரு புத்தகப் பிரியர். வீடு நிறைய புத்தகங்கள் வாங்கி அடுக்கியிருக்கிறார். சிறந்த வாசிப்பாளர். அதுவே அவர் உயிர் மூச்சு. ஆனால் வீ்ட்டில் வேறு யாரையும் அவரால் அந்த நல்ல பழக்கத்திற்கு உட்படுத்த முடியவில்லை. மனைவி, மகன், மருமகள், பேரன் உட்பட. வகை வகையாகத்தான் வாங்கி வைத்திருக்கிறார். சிறார் நூல், தமிழின் பழம் பெரும் எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்கள், மொழி பெயர்ப்பு நூல்களில் ரஷ்ய எழுத்தாளர்கள் என்று எ ல்லாமும்தான் உள்ளன. பலன்? யாரும் தொடுவதில்லையே...! வேலை நிமித்தமாக ஊர் விட்டு ஊர் செல்கையில் லாரியில் கொண்டு போகும் அளவு புத்தகங்களை சேகரித்திருக்கிறார்.                                                                      தன் வழக்கமான, பழக்கமான புத்தக வாசிப்பில் மூழ்கியிருக்கையில் அப்படியே மயங்கி விழுகிறார். சற்றுப் பொறுத்து மயக்கம் தெளிகையில் புத்தகங்கள் நிறைந்திருக்கும் மாடியறைக்குத் தன்னைக் கொண்டு செல்ல வேண்டுகிறார். அங்கு அவர் உயிர் பிரிகிறது. பேரன் கொடுத்த சில புத்தகங்களை அவர் சிதையில் அடுக்கி எரியூட்ட அவர் கதை முடிகிறது.    எந்த வேலையிலும் நிலைக்காத மாதவன் தொடர்ந்து ஜீவனத்திற்கு என்ன செய்வது என்று யோசிக்கிறான். அப்பா வாங்கிச் சேர்த்திருந்த ஒரே சொத்தான அந்தப் பெரிய வீட்டை விற்றால் நல்ல விலை போகும். அந்தப் பணத்தைச் சேமித்து, அதில் கஷ்டமின்றிப் பாடு கழியும் என்று யோசிக்கையில் நண்பன் அசோகன் அவனுக்கு ஒரு வேலை ஏற்பாடு செய்வதாகக் கூறுகிறான். ஒரு காம்ப்ளெக்ஸ் போன்ற பகுதியில் ஒரு சிறு இடத்தைப் பிடிக்கிறார்கள். புத்தகக் கடை திறக்கிறார்கள்.       புத்தகங்கள் காலியானால் வீட்டு மாடி காலியாகும். அதை வாடகைக்கு விட்டு வருமானம் பார்க்கலாம் என்று யோசிக்கிறாள் அம்மா.     கடையைப் பாங்காகத் திறந்து கொடுத்துவிட்டு தன் மீன் கடையைப் பார்க்கப் போகிறான் நண்பன் அசோகன். நான்கு அத்தியாயங்கள் வரை மாதவன் கதை. 5-லிருந்து வேறு.                 எழுத்தாளர் நீலமேகம் மகள் சந்திரவதனா. மனைவி பவித்ரா. தான் அடையாளம் காணப்படவில்லை என்கிற ஆதங்கம். அந்த வருட அரசுப் பரிசு வேறொருவருக்குப் போய்விட, புத்தகங்களை நடுவீட்டில் போட்டு எரித்து விடுகிறார். பிறகு வீட்டில் புத்தகங்களைக் கண்டால் எரிந்து விழுகிறார். இனிப் புத்தகங்களையே கண்ணால் பார்க்கக் கூடாது என்று கொதித்து எழுகையில் மாரடைப்பில் மாண்டு போகிறார். அம்மா புடவையில் முகுந்தன் என்று கையெழுத்திட்ட கடிதம். அவளை யோசிக்க வைக்கிறது.  புத்தகக் கண்காட்சிக்கு எதிரே கடை போட்டிருந்த மாதவனிடமிருந்து 3 புத்தகங்களை வாங்கி வருகிறாள்.கஞ்சிரா மூர்த்தி என்ற எழுத்தாளர் எழுதிய பூமிக்கும் வானத்திற்கும் நடுவே என்ற நாவல் அவளை ஈர்க்கிறது. கடைசிப்பக்கத்தில் அறிய முயற்சிக்காதே என்ற வரிகள் கோடிடப்பட்டிருக்கின்றன. அது அவளை ஈர்க்கிறது.      உன் அம்மாவின் அந்தரங்கத்தை அறிய முயற்சிக்காதே. அது பாவம்...சந்திரா...என்றே உள்ளது.                                                          பிரமோத் வேலையற்ற இளைஞன். அவனுக்கு வேலை கிடைக்கிறது. சந்திரவதனா அலுவலகத்திலேயே. இருவருக்கும் ஒரு புத்தகம்தான் வழிகாட்டுகிறது. அங்கிருந்தும் தொடர்கிறது  மாய யதார்த்தம். உங்கள் காதலுக்கு பெரும் ஆபத்து வரப்போகிறது. அதிலிருந்து தப்பிக்க “கருணையின் காலடியில்” புத்தகத்தைப் பார்க்கவும். இப்படிக்கு உங்கள் நலம் விரும்பி செல்வ விநாயகம். என்று தொடர்கிறது.                                                    இப்படி அங்கங்கே ஆச்சரியங்களைக் கோர்த்துக் கொண்டே நாவலை ஸ்வாரஸ்யமாக நகர்த்திச் செல்கிறார் ஆசிரியர்.  .   புத்தக ஆர்வலர்கள் தேடிபோய்க் கண்டெடுக்கும் புத்தகங்களில் அவர்கள் வாழ்வி்ன் தொடர்புடைய சம்பவங்கள் படிப்பவர்களை அதிசயத்திற்குள்ளாக்கி, அதனை நம்ப வைத்துத் தேட வைத்து விடுகி்ன்றன. தேடிக் கொண்டு அலையும்  வெவ்வேறு கதாபாத்திரங்களாக பிரமோத், சந்திரவதனா, ராஜசேகரன் ஆகியோர் குழப்பத்திற்குள்ளாகி் தீர்வினையும் கண்டடைகிறார்கள். ராஜசேகரன் வாங்கவிருந்த ஒரு புத்தகம் இவர்கள் வெகுநாளாய்த் தேடிய ஒன்றாய் உள்ளது. வாங்கிப் பார்க்கையில் “நீங்கள் ரெண்டு பேரும் உடனே காசிக்குப் போங்கள். அங்கே ஒரு துறவி உங்களைத் தேடி வருவார். அவரைக் கூட்டிக் கொண்டு உங்கள் வீட்டுக்குப் போங்கள். அம்மா மனது சாந்தியடையும். உங்கள் கல்யாணமும் நடக்கும் என்றிருக்கிறது. உடனே இருவரும் வாரணாசிக்குப் பயணிக்கிறார்கள்.                                                                               என்னதான் ஆகிறது பார்ப்போம் என்று நாமும் கடைசி வரை நகர்ந்து விடுகிறோம். சந்திரவதனா, பிரமோத், ராஜசேகரன், அசோகன் ஆகியோர் கூடும் இடம் அசோகனின் புத்தகக் கடையாகவே இருக்கிறது. அங்குதான் அவர்கள் தேடும் புத்தகங்கள் மூலம் இந்த அதிசயங்கள் நிகழ்கின்றன.  அப்படியான ஒரு புனைவை இந்த நாவல் மூலம் சித்தரித்திருக்கிறார் இதயா ஏசுராஜ். கதைச் சுருக்கம் மொத்தத்தையும் சொல்வது ஒரு விதத்தில் ஆபத்தாகவும் முடியும். இந்த மாய யதார்த்த நிகழ்வுகள் அந்தந்தப் புத்தகக் குறிப்புகள் மூலம் எவ்வாறு நிகழ்கின்றன, அவரவர் பிரச்னைகளுக்கு எப்படியெப்படி தீர்வு கிடைக்கிறது என்பதுதான் நாவலின் நடை பயணம். நடந்து கொண்டிருக்கும் இந்த அதிசயங்களைமனதுக்குள் அசைபோட்டு, அதையே கடைசியில் ஒரு நாவலாக எழுத முனைகிறாள் சந்திரவதனா. புத்தகங்களுக்கு நடுவே நாகம் வருகிறது. அது அருகிலுள்ள ஒரு மரத்தடிக்கு மாதவனை அழைத்துச் செல்கிறது. அங்கே ஒரு அதிசயத்தைக் காண்கிறான் அவன். இறந்து போன அப்பா தன்னோடு பேசியதாக உணர்கிறான். திருலோக சீதாராம் இக்கதையில் திருலோக ராம் சுந்தராக நடமாடுகிறார். இப்படியான அதிசயங்கள் விரவிக்கிடக்கின்றன இந்நாவலில். நீலமேகத்தின் மனைவி பவித்ராவின் காதலன் முகுந்தன் மீண்டு வருகிறான் நாவலின் கடைசி அத்தியாயத்தில். அவளின் புகைப்படத்தை வைத்துக்கொண்டு பசுமையான பழைய நினைவுகளில் ஒன்றிப் போய் அந்த ஊரிலுள்ள ஒரு பழைய புத்தகக் கடையில் சென்று மொழி பெயர்ப்பு நூல் ஒன்று வாங்கும்போது அதிலுள்ள சில பக்கங்கள் அவனை அதிசயத்துக்குள்ளாக்குகின்ற என்பதோடு இந்நாவல் நிறைவு பெறுகிறது.    நூற்றுச் சொச்சம்  பக்கங்களில் நிறைய அதிசயங்களை  உள்ளடக்கி பிரமிக்க வைக்க வேண்டும் என்கிற முனைப்பில் விறுவிறுப்பாக இதயா ஏசுராஜ் எழுதியுள்ள இந்நாவல் புதிதாக நாவல் எழுத யத்தனிக்கும் இளம் படைப்பாளிகள் அனைவரும் வாங்கிப் படிக்க வேண்டிய ஒரு முக்கிய நாவல்  என்று உறுதியாய்ச் சொல்லலாம்.      அடுத்தடுத்த நாவல்களில் இன்னும் பிரமிக்கத்தக்க அதிசயங்களை அவர் நிகழ்த்த வேண்டும் என்று நாமும் அவரை வாழ்த்துவோம்.                            ----------------------------------------------